DagboekMaxie Wander (1933-1977)

Oost-Berlijners hebben geen talent voor spontaniteit

Erik van den Berg
null Beeld Getty
Beeld Getty

Oost-Berlijn, 3 november 1976

Ik heb honger, maar maak toch een wandeling. Rechts de tuin, links het veld, daarachter de snelweg. Ik kijk naar de laatste bloemen, aan de andere kant van het hek, de bloemen kijken terug. Als een dievegge hengel ik links en rechts een roos of een aster op. Af en en toe passeert iemand die een blik werpt op de steeltjes in mijn hand. Nog een nacht en ze zijn allemaal bevroren. Maar in mijn kamer kunnen we nog een paar dagen plezier aan elkaar beleven.

Ik volg de loop van de schutting, daar achter wonen mensen, achter gordijnen, in het blauwe licht van hun tv-scherm. Ik ben niet jaloers, wel wat verdrietig, omdat ik op de rand van het leven sta, achter het hek.

Ik spreek een man aan die aan de andere kant met een klein kind voorbijkomt: ‘Heeft u misschien rozen in uw tuin?’ Hij schrikt even en zegt dan: ‘Ach ja, als u genoeg heeft aan een enkele knop.’ Het meisje kijkt me zijdelings aan en dan krijg ik drie kwijnende roosjes op een enkele stengel. ‘Dank u’, heb ik gezegd, en ik voelde me op slag onnozel. Voor spontane gebaren hebben ze hier geen talent.

Boven wachten nieuwe brieven op me, drie stuks, van vrouwen. De toon is merkwaardig. Ze schrijven dat ze mijn hulp nodig hebben. Is dat soms een truc, om mij te activeren?

Maxie Wander (1933-1977), Oost-Duitse auteur, overleed aan kanker. Ingekort fragment uit Leben wär’ eine prima Alternative. Luchterhand, 1980.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden