Oorlog in Afghanistan als klassieke tragedie

De commandant houdt van Schubert. Dat geeft hem meteen iets sympathieks, of in ieder geval: vertrouwenwekkends. Leider van Nederlandse soldaten in Afghanistan, doorgewinterde militair, maar ook: iemand met oor voor schoonheid....

Onzin natuurlijk. De Bosnische warlord Karadzic was dichter, en zie waar dat op uitliep. Commandant Kurt Prins uit mightysociety6 van theatermaker Eric de Vroedt is niet erg besluitvaardig. De Nederlandse missie in Afghanistan is door zijn toedoen uitgelopen op een regelrechte ramp. Foute besluitvorming, botte pech, getwijfel, getalm en gekluns hebben de vallei waar Prins en zijn manschappen zich ophouden tot een bizar slagveld gemaakt. Prins is in alle vertwijfeling zijn eigen strijd gaan voeren: om de plaatselijke bevolking te ‘breken’, laat hij een aantal van zijn eigen afgeslachte mannen aan de bomen bungelen waaraan ze zijn opgehangen. Een vreselijk gezicht. Op de achtergrond klinkt Schubert.

Mightysociety6 – hoe ook ik de oorlog mee naar huis nam is het jongste project in de mightysociety-reeks waarmee De Vroedt sinds 2004 op eigenzinnige manier geëngageerd theater verkent en bedrijft. Uiteindelijk zal het tien voorstellingen behelzen, over onderwerpen die de samenleving bezighouden; grote thema’s, aansprekend uitgewerkt voor theater. Daarbij is ook deze mightysociety6 voorzien van een randprogramma met discussies en ontmoetingen met de makers.

De Vroedtstaat voor concept, tekst een regie. Hij duikt op energieke wijze in zijn onderwerpen en lijkt van alle bronnen die hij aanboort ook steeds een aspect te willen gebruiken in de voorstelling. Dat levert allerlei interessants op, maar is ook vaak een zwak punt in iedere aflevering: een dergelijke vloedgolf aan materiaal laat zich bijna niet kanaliseren.

Nummer zes vormt hierop geen uitzondering. Voor onze ogen ontvouwt zich een ware klassieke tragedie op het ritme van de film Apocalypse Now, gelardeerd met dubieuze Hollandse humor, Afghaanse achtergronden, Bosnische verwijzingen, Amerikaanse stommiteiten, universele onmacht. Om dat allemaal in één stuk te krijgen moet De Vroedt soms zijn toevlucht nemen tot wel heel fantasievolle verhaallijnen, die niet altijd even overtuigend zijn. Daarbij duurt mightysociety6 op sommige momenten echt te lang, wanneer de personages zich verliezen in een ‘uitleg’ die een Grieks koor niet zou misstaan.

Maar daar staan dan weer die scherpe observaties en dialogen tegenover, de momenten van sprankeling en voelbare begeestering, de ijzersterke, beklemmende scènes, de durf van de maker en het mooie spel van Bram Coopmans en Hein van der Heijden, met wie De Vroedt een vruchtbare samenwerking heeft ontwikkeld. En dan is mightysociety6 toch een voorstelling om in het hart te sluiten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden