Ook zonder lange stiltes is Karel serieus

'Je hebt toch nog een korte carrière gehad als steward in een supportersbus naar risicovolle uitwedstrijden?' Karel van de Graaf stelde de vraag aan Freek de Jonge....

RONALD OCKHUYSEN

Karel. Zaterdag. Nederland 1

Met die opmerking raakte Freek de Jonge de kern van het probleem waarmee Van de Graaf is behept. Zijn talkshow is onderhoudend, en toch knaagt er altijd iets. Kijken naar Karel is opgezadeld worden met een gevoel van: hier wordt meer bedoeld dan gezegd.

Presentator Van de Graaf is zelf de aanjager van dat onbestemde gevoel. Hij laat stiltes vallen die diepe overpeinzingen suggereren. Hij neemt met regelmaat de pose van Rodins De denker aan. En Van de Graaf stelt ingewikkelde vragen, die na een hertaling eenvoudig blijken te zijn.

Karel is in de eerste plaats een performance van een talkshowhost die serieus genomen wenst te worden. Wekelijks doet hij er alles aan om maar niet voor een kwebbeltante te worden aangezien. Wat eraan ontbreekt, is een tekstbalk boven zijn hoofd met daarop in koeienletters: Serieuze televisie!

Het vreemde is dat Van de Graaf zich helemaal niet zo hoeft uit te sloven. Karel is namelijk een aangenaam praatprogramma dat elke week wel één goed gesprek oplevert. Zoals dat met Freek de Jonge.

Het uitgangspunt was niet best: De Jonge dook op omdat zijn nieuwe show niet goed verkoopt. Toch werd het geen verkooppraatje. De conferencier was namelijk getergd door slechte kritieken over zijn nieuwe show, en daar maakte Van de Graaf handig gebruik van. Hij liet De Jonge tieren op het publiek ('is tegenwoordig zo consumptief') en klagen over critici ('waarom vraagt zo'n man na afloop niet wat er aan de hand was?').

Na deze parade van korzeligheden vroeg Van de Graaf of De Jonge in één zin kon samenvatten wat hij met zijn show dan precies wilde bereiken. Die vraag bracht het gesprek op een ander spoor. De clown met het grauwe gelaat noemde de lach een 'overschatte emotie'. De ontroering was voortaan zijn doel.

Wilde Freek dan misschien dat liedje voor zijn moeder voorlezen, probeerde Van de Graaf voorzichtig. Dat wilde hij best, en de grimlach verdween onmiddellijk: 'Ik weet best wat ik allemaal zou moeten. Alleen het komt er niet zo van. Nu zit ik weer bij Karel. In plaats van naar jou toe te komen. Nu. Nu het nog kan. En jij, mama? Ben je te oud geworden? Ben je misschien te bang? Zwijg je, in plaats van los te barsten? Nu.'

De korte stilte die daarop volgde, kwam bij Karel uit het hart.

Ronald Ockhuysen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden