ook uit

*****..

Evening (Lajos Koltai). De tweede film die cameraman Lajos Koltai regisseerde, na het Holocaustdrama Fateless (2005). Haalde Imre Kertész’ oorlogsroman destijds de kunstcineast in Koltai naar boven, zijn bewerking van Susan Minots bestseller is risicoloos Hollywoodfilmhuisvoer. Maar de film zit wel vol steractrices. Vanessa Redgrave ligt als de doodzieke Ann Grant de hele film in bed, geplaagd door koortsige herinneringen aan een leven dat schijnbaar van vergissingen aan elkaar hangt. Intussen zeurt dochter Nina (Toni Collette) herhaaldelijk om aandacht. Anns delirium blijft beperkt tot geijl en enkele hallucinaties; de terugblikken op haar verleden – waaronder het treurige huwelijksfeest van hartsvriendin Lila – hebben altijd een kop en staart en keurig uitgeschreven dialogen. In die flashbacks doet Claire Danes mooi als de jonge Ann, en heeft Glenn Close als Lila’s moeder haar meest hysterische scène sinds Fatal Attraction. Meryl Streep is charmant als de bejaarde Lila, die Ann in haar laatste uur komt troosten en daarbij niet gehinderd wordt door zoetsappige achtergrondmuziek. In 13 zalen. Kevin Toma

*****

Death Sentence (James Wan). Alweer iemand die het recht in eigen hand neemt: na Jodie Foster in The Brave One is Kevin Bacon een brave huisvader die wraak neemt als zijn zoon vermoord wordt. Zijn actie heeft wél consequenties: hij haalt zich de woede op de hals van een volledige motorbende. Regisseur Wan wil in de verfilming van het gelijknamige boek van Death Wish-schrijver Brian Garfield veel zeggen over wraak en geweldspiralen. Dat verzandt hopeloos in alle rommelige en ongeloofwaardige plotwendingen en tenenkrommende emotionele dialogen. Pas tegen het einde komt de Saw-regisseur weer op bekend pretentieloos terrein: in een groezelige wereld schieten mensen elkaar met hagelgeweren volledig kapot – terwijl handwapens ook gewoon voor handen zijn. In 13 zalen. FS

*****

Trade (Marco Kreuzpaintner). Huilend wandelt 13-jarige Andrea door het riet. De man die haar hand vasthoudt, heeft een pooier zojuist betaald voor orale seks. Nu nog een plekje vinden. Dan blijft de camera even hangen bij een afgerukt poppenhoofd.

Was de gebeurtenis zelf niet erg genoeg? Regisseur Marco Kreuzpaintner onderstreept het drama van mensenhandel in Trade regelmatig met dit soort goedkope symboliek. Het is opzichtig effectbejag in een goedbedoelde film, gebaseerd op een artikel uit de New York Times. Naast het vet aangezette melodrama combineren scenarioschrijver Jose Rivera en Kreuzpaintner de verhaallijn over ontvoerde vrouwen met een ongeloofwaardige race tegen de klok om een groot publiek aan te spreken. Dit zorgt er juist voor dat de waargebeurde en hartverscheurende gebeurtenissen hoe langer hoe meer onverschillig laten. In 21 zalen. FS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden