ook uit

*****..

Georgia Rule (Garry Marshall). De 21-jarige Lindsay Lohan staat meer bekend om haar wilde escapades in het nachtleven dan om haar acteerprestaties, maar in Georgia Rule laat het voormalige kindsterretje zien dat ze geen Paris Hilton is. Lohan kan echt acteren. Of speelt ze simpelweg zichzelf? Lohan houdt zich prima staande naast Jane Fonda en Felicity Huffman, respectievelijk haar grootmoeder en moeder in een drama over gecompliceerde familierelaties. Lohan is de opstandige tiener Rachel, die tijdens een gedwongen verblijf bij oma in het saaie Idaho plotseling een zware beschuldiging uit aan het adres van haar stiefvader. Regisseur Garry Marshall, die zich doorgaans toelegt op romantische komedies (Pretty Woman, Runaway Bride), schuwt de clichés niet en lijkt blijmoediger dan het beladen onderwerp toelaat. Maar juist de luchtige toon en het weinig gedweeë karakter van Rachel – die vastbesloten is geen slachtoffer te zijn – maken van Georgia Rule een sympathieke film. In 27 zalen. PK

*****

Talk To Me (Kasi Lemmons). Talk To Me is een vrije verfilming van het leven van Ralph Waldo “Petey” Green (Don Cheadle), een ex-bajesklant en drugsverslaafde die in het Washington van de jaren ’60 aan de hand van producer Dewey Hughes (Chiwetel Ejiofor) een radio-icoon werd bij WOL, ‘het station van het volk, voor het volk en door het volk’. De stijl van de film van Kasi Lemmons is fragmentarisch, de toon is onbekommerd. Maar daar komt abrupt verandering in als na een uur Martin Luther King wordt vermoord. Dan maakt de fijne soulmuziek plaats voor aanzwellende violen (de score is van Terence Blanchard, de vaste componist van Spike Lee) en beleeft de impulsieve, zelfbewuste spraakwaterval Petey Green zijn ‘finest hour’: de film wil doen geloven dat hij er in zijn eentje voor zorgde dat de onlusten in Washington in de kiem werden gesmoord. Na een doorwaakte nacht heeft ook de blanke baas van het radiostation (Martin Sheen), die alleen maar geïnteresseerd is in de luistercijfers, de tranen in zijn ogen staan. In het vervolg verdwijnt Green allengs verder uit beeld en focust Lemmons vooral op zijn ontdekker Dewey Hughes, die als consultant aan de film meewerkte. In 8 zalen. JPE

*****

A Sunday in Kigali (Robert Favreau). Wie een interraciale romance combineert met een verhaal over de genocide in Rwanda, bevindt zich op glibberig terrein. Het goedbedoelde A Sunday in Kigali laat zien hoe plat beeld dan kan zijn. Vrijpartijen met verstrengelde blanke en zwarte vingers in close-up en lyrische dialogen worden opgevolgd door beelden van slachtoffers van de massaslachtingen, en omgekeerd.

De nuances van de semiautobiografische bestseller van Gil Courtemanche waarop de film is gebaseerd, zijn hier grotendeels uitgevlakt. Langzaam valt de Canadese journalist Bernard Valcourt voor de Rwandese Gentille; de achtergronden van zowel het conflict als de personages zijn bijzaak.

Onbedoeld roept de film daarmee toch de woede en emotie op. In 3 zalen. FS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden