ook uit

*****..

De drie musketiers (Janis Cimermanis). De vuistdikke roman Les Trois Mousquetaires van Alexandre Dumas uit 1844 vormt de basis voor ontelbare films, zowel live-action als animatieproducties – van een Franse zwijgende zwart-wit versie uit 1903 tot een klassieke Amerikaanse romantische komedie met Lana Turner, Gene Kelly en Vincent Price, van het pikant-Duitse Die Sexabenteuer der drei Musketiere tot de Spaans-Japanse productie Dogtaignan and the Three Muskehounds, waarin bijna alle personages worden neergezet als honden. Nu is er een poppenanimatiefilm van de Deen Janis Cimermanis, die als animator meewerkte aan Prop & Berta, een aangename animatiefilm over een olijk mannetje en een praatgrage koe.

De drie musketiers is andere koek. Het scenario van Maris Putnins, die als art-director betrokken was bij Prop & Berta, is trouw aan Dumas’ combinatie van avontuurlijk jongensboek en historische roman: de machtsbeluste, manipulatieve kardinaal Richelieu brengt de koningin van Frankrijk in verlegenheid. De jonge wannabe musketier D’Artagnan en de drie vermaarde musketiers Aramis, Arthos en Porthos doen verwoede pogingen haar de verloren diamanten terug te bezorgen, die ze van koning Lodewijk de Dertiende per se moet dragen op een belangrijk bal.

De plot lijkt te ingewikkeld voor de allerjongste kijkers, waarop de film gezien de Nederlandse nasynchronisatie mikt. Maar de koddige animatie vergoedt veel. De decors zijn rijk; de film zit vol kleine grapjes, en de poppen, met ogen als pingpongballetjes, hebben allemaal een eigen karakter. D’Artagnan is een beetje een slome duikelaar; zijn geliefde Constance is uitgesproken sexy, de drie musketiers worden neergezet als vrolijke innemers en uitvreters. Ze roepen ‘en garde!’ en ‘één voor allen, allen voor één!’ en zwaaien vervaarlijk met hun degens. De slachtoffers van de musketiers jammeren slechts, bloed vloeit er niet. Het zeventig minuten durende De drie musketiers is fijn, onschuldig vermaak voor kleine jochies. In 12 zalen. JPE

*****

Blindsight (Lucy Walker). Tibetanen beschouwen blindheid als een passende straf voor de zonden van het vorige leven. Hoe breng je dan als blindenlerares je leerlingen wat eigenwaarde bij? Je beklimt de Himalaya met ze! Althans – dat is wat Sabriye Tenberken in 2004 deed met zes tieners van haar Braille Without Borders-school in Lhasa. Samen met het team van Erik Weihenmayer, die als eerste blinde de Mount Everest bedwong, zetten de jongeren koers richting Lakpa Ri – een zevenduizend meter hoge berg. Tastend, aarzelend, klimmend in een koude duisternis die je je als toeschouwer onmogelijk kunt voorstellen. Om die ervaring is het regisseur Walker, zelf halfblind, met haar intense reisverslag dan ook niet te doen. Pratend met de ouders van de kinderen, de bergen filmend zoals de jonge klimmers hen nooit zullen zien, zoekt en vindt Walker de zin van deze bizarre, levensgevaarlijke onderneming. In 16 zalen. KT

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden