Albumrecensie Pop

Ook op zijn vierde album heeft Nick Waterhouse nog lang niet genoeg van jarenvijftig- en -zestigpop ★★★★☆

De Amerikaanse zanger en gitarist Nick Waterhouse doet niks liever dan de hele dag rhythm & blues- en soulplaatjes uit de late jaren vijftig draaien, en die vintage deuntjes verwerken tot eigen muziek. 

Beeld RV

Dat is in elk geval de indruk die hij met zijn zeer aanstekelijke eerste drie albums naliet. Zijn titelloze vierde album biedt weliswaar geen nieuwe inzichten, maar de sound is breder geworden. Alles klinkt net wat vetter, zonder dat het vertrouwde jukeboxgeluid geweld aan wordt gedaan.

Het lijkt ook wel alsof Waterhouse zijn interesse wat verbreed heeft met swing en gospel. Dat gaat hem goed af. Een koortje hier, een strak stukje koperwerk daar en altijd die aanstekelijke stem die zich makkelijk in de diverse genres staande houdt.

Black Glass heeft een fraaie saxsolo, waarvan Waterhouse zelf even stil lijkt te worden. Hij valt net iets te laat in. Zo’n muzikaal grapje waarvan de plaat er meer kent. Nick Waterhouse lijkt nog lang niet genoeg te hebben van de jaren vijftig en zestig, en wij ook niet van de manier waarop hij die zich eigen maakt.

Pop

Nick Waterhouse

Nick Waterhouse

Innovative Leisure/Bertus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.