Ook Hollywood welkom in Rotterdam

The Pleasure Dome, in goed Rotterdams Het Plezierpaleis, noemt Simon Field het International Film Festival Rotterdam, waarvan hij directeur is....

Het festival wordt 5 februari ook afgesloten met een Hollywoodproductie, Sleepy Hollow van Tim Burton. Dat mag opmerkelijk heten voor Rotterdam, waar vanaf de eerste editie begrippen als 'alternatief', 'experimenteel', 'vernieuwend' en 'van verre huize' de maat vormen voor de selectie.

In elf dagen zijn er ruim elfhonderd voorstellingen , omlijst door talkshows, tentoonstellingen, digitale experimenten, concerten en een optreden van de Japanse discoster dj Krush. De inbedding van dit totaalspektakel in twee Hollywood-films kan gezien worden als een statement. Met zijn keuze wil Field benadrukken dat hij niet tegen dé Amerikaanse films is, maar aantonen dat er, zoals hij in de catalogus schrijft, 'zelfs binnen het opgeblazen en voorspelbare Hollywood-klimaat regisseurs met een geheel eigen visie weten te overleven'.

Het festival biedt een groot aantal nieuwe namen en prikkelende films. Takeshi Miike, Lou Ye, Hiroshi Okuhara, Pablo Trapero, Zhang Yang, Alison MacLean en Serrik Aprymove zijn enkele vertegenwoordigers van een nieuwe veelbelovende generatie. En ook te zien is het nieuwe werk van regisseurs die al eerder in Rotterdam waren, maar bij het grote publiek nog steeds nagenoeg onbekend zijn. Onder hen zijn Aurelio Grimaldi, Jon Jost, Bakhtiyar Khudoynazarov, Joao César Monteiro en Park Kwang-Su.

Een van de thema's van Rotterdam is Japan, het land waar de cinema een grote vitaliteit vertoont op alle fronten. Daarmee haakt het festival in op de herdenking op de eerste contacten tussen Nederland en Japan, nu vierhonderd jaar geleden.

Veel van de in Rotterdam vertoonde Japanse films zijn juist gericht op het grote publiek, maar toch vreemd en ongekend, omdat het normale bioscoopaanbod ook in Nederland steeds meer verstoken is van producties uit verre landen.

Het zou geen verrassing zijn als het recordaantal van 300 duizend bezoeken dit jaar opnieuw wordt gehaald of overtroffen. Inclusief het gevolg daarvan: nog meer voorstellingen zullen zijn uitverkocht. Wie iets wil meepikken van het overstelpende aanbod, zal uit zijn op bekende namen en films die van tevoren al publiciteit kregen.

Dat zijn tegelijk ook vaak de films die na het festival door een (doorgaans niet-commerciële) distributeur zijn aangekocht en in de loop van het jaar te zien zijn, zij het voornamelijk in de kleinere bioscopen en de filmhuizen. Van van deze films geen extra voorstellingen ingelast, want de bezoekers in Rotterdam gaan af van het potentiële publiek later en om die reden geven distributeurs geen toestemming voor extra vertoningen. Overigens is 30 procent van alle kaartjes vrijgehouden voor verkoop 's ochtends aan de kassa.

Wie erover klaagt voor bepaalde voorstellingen geen kaartjes te kunnen krijgen, moet bedenken dat op grote internationale festivals met een veel groter aanbod aan gemakkelijke, commerciële producties, het nog veel moeilijker is ergens binnen te komen.

Op het filmfestival in Cannes, eerder nog dan The Pleasure Dome het Paradis du Cinema, zijn voor het publiek helemaal geen kaartjes verkrijgbaar, omdat het hoofdprogramma voorbehouden is aan geaccrediteerde professionals, die bovendien 's avonds verplicht zijn een avondkostuum aan te trekken. Dat hoeft niet in Rotterdam, zelfs niet als Terence Stamp langskomt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.