TV-recensie We Zijn Er Bijna!

Ook dit seizoen van WZEB!, waarin de deelnemers hun stralende, seniore zelf kunnen zijn, is weer uit de kunst

Gisteren werd bekend dat de vierde aflevering van het negende seizoen van We Zijn Er Bijna! de grens van twee miljoen kijkers had doorbroken. Dat was een record. Hoera.

We Zijn Er Bijna! (MAX) heeft altijd dezelfde opzet: een groep senioren die onder leiding van akela Martine “wat een toestand” van Os in kolonne van camping naar camping trekken en verder “puuzelen”, afwassen, jeu des boulen, piepers jassen en met de caravan manoeuvreren (‘Stukje links.’ ‘Nee.’ ‘Ja.’ ‘Naar voren.’ ‘Kan niet.’ ‘Koppelen.’ ‘Wat?’ ‘Ik weet nie?’ ‘Nu!’ ‘Wat zegt ze?’ ‘Zakken?’ ‘Staat ie naar links?’ ‘Alleen als ik naar rechts ga.’) Alleen het decor wijzigt. Dit seizoen kachelt het pelotonnetje door de Balkan. Maar zoals Boeddha al zei: bij reizen gaat het niet om de bestemming, maar om het alledaagse gehannes op die bestemming.

Ook dit seizoen is weer uit de kunst. In de eerste aflevering ging Gaby op zoek naar pruimen, of sennathee, ‘daar kun’de ook van naar ’t toilet.’ Daarmee pakte ze de leiding in de cultcompetitie die WZEB! ook is, een positie die ze verder verstevigde toen haar man Cor haar bij het jeu des boulen aanmoedigde dat ze voor de beker moest gaan.

‘Nee, da’wil ik nie. Ik hou nie van rotzooi.’

Cor rekende aan presentatrice Martine voor hoe lang ze al bij elkaar waren. Héél lang.

‘En vind je d’r nog steeds leuk?’

Sowieso de Jan Wouters van WZEB!, Martine. Niet te beroerd vuil werk op te knappen zodat de deelnemers hun stralende, seniore zelf kunnen zijn, maar pakt af en toe ook haar moment, met een opmerking die precies vilein genoeg is om je af te vragen of het bewust is.

In de voorbije jaren is het succes van WZEB! stukgeanalyseerd. Het zou liggen aan de tijdgeest, aan de Hollandse nostalgiedwang, aan de vergrijzing, aan de feel good, aan het campgehalte, aan de herkenbaarheid. Gisteren, toen ik de eerste vier afleveringen van dit recordseizoen achter elkaar bekeek, viel me vooral de onnadrukkelijke eerlijkheid op. Niets wordt mooier gemaakt dan het is. De schoonheid van de omgeving wordt uitvoerig bezongen, maar ook het gedoe, het wachten, het verkeerd reizen, de zwervers, het zweten, de muggen en de irritatie die bij reizen horen. En dat je voor een mooie excursie zo vroeg op moet.

Tot nu toe had ik het programma altijd ervaren als een lang uitgerekte grap, verteld door iemand die niet exact weet waarom wat-ie zegt zo grappig is. Gisteren gebeurde er echter iets vreemds. De gesprekken met Lex, met Puck en met Kees, die zijn hele leven bij zijn ouders had gewoond en nu met een medisch probleem (Gaby, tegen een arts: ‘He can not pipi!’) voortijdig moest afhaken, ontroerden me plots. De nervositeit, het zijdelings aangeraakte verdriet, de onzekerheden, de onhandig uitgedrukte wederzijdse waardering; het was me allemaal nooit ten volle opgevallen. Zij waren er bijna, maar ik was er voor het eerst helemaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden