Eurovisie Songfestival

Ook de tweede halve finale wordt liedje voor liedje gefileerd

De speciaal geformeerde Volkskrant-Eurovisiejury heeft wel eens minder kwaliteit waargenomen.

null Beeld

1. San Marino

Senhit - Adrenalina

Potentieel top-10-materiaal, met een bijrol voor de beroemde rapper Flo Rida. Komt hij wel of komt hij niet naar Ahoy? Het sympathieke San Marino gooit een dampend dansnummer in de strijd met hier en daar wat oosterse deunen. Kosten noch moeite heeft de dwergstaat (61 vierkante kilometer) gespaard om Senhit te lanceren. #FreakyTripToRotterdam heet de campagne. Een van de actiepunten was dat Senhit, een ravissante verschijning die San Marino in 2011 al eens eerder vertegenwoordigde, toen met een waardeloos liedje, oude Songfestivalkrakers van een nieuw jasje voorzag. Lang verhaal kort: een van die liedjes was ons eigen Ding-a-Dong, in een discoversie en met medewerking van Getty Kaspers, de zangeres van het gouden origineel.

7,5

2. Estland

Uku Suviste - The Lucky One

Uku Suviste, een van de bekendste pop- en musicalsterren in Estland, veteraan van vele televisietalentenjachten, thuis en in Rusland, kreeg niet de automatische toegang tot de editie van 2021, die veel van zijn collega’s wel kregen. Hij moest gewoon weer meedoen aan de nationale talentenjacht, en won die weer, voor de tweede maal op rij. Ditmaal met de powerballad The Lucky One, maar daar kwam dus geen geluk maar veel hard werk bij kijken. De tijd lijkt muzikaal wat stil te hebben gestaan in The Lucky One, waar we Uku in de bijbehorende videoclip toch vooral zien verdrinken, nadat zijn vriendin hem heeft verlaten. Reddingsboei is een aantal vette drumbreaks die we maar als een ode aan Phil ‘In the Air Tonight’ Collins zullen beschouwen.

5,7

3. Tsjechië

Benny Cristo - Omaga

Met Kemama had de Tsjechisch-Angolese Benny Cristo een jaar geleden echt een lekker nummer te pakken, blijmoedig, origineel, springerig. Zijn nieuwe zet doet vaagjes aan het oude liedje denken, toch is het een verkeerde herinnering aan het feit dat hij vorig jaar onze nummer 2 voor de winst was, na de Bulgaarse droomvluchtzangeres. Niet bijzonder genoeg. Met Omaga (een Oh My God-referentie?) bungelt hij onderaan de favorietenlijstjes en van ons moet Benny Cristo het dus ook niet meer hebben.

6

4. Griekenland

Stefania - Last Dance

Toch leuk dat een Utrechtse tiener meedoet voor Griekenland. Στεφανία Λυμπερακάκη oogt als een frêle Gilmore Girl maar kan een verrassend grote strot opzetten. Daarbij heeft de 18-jarige een dosis zelfvertrouwen waaraan René le Blanc nog een punt kan zuigen. Last Dance is een niks-aan-de-handpopliedje in de trant van het vroege werk van Kelly Clarkson en Ariana Grande. Zo’n typische gaspedaalduwer, met oneindig veel ohohoho’s, maar wel een nummer dat zich met succes nestelt in de oorschelp. Waarover het gaat, verklapte Liberakakis in talkshow Beau: ‘De wereld vergaat, maar toch ook weer niet.’ Gelukkig maar.

7,5

5. Oostenrijk

Vincent Bueno - Amen

De tweede Amen, ook Slovenië bezigt het gebedsbesluit als titel. De Oostenrijkse variant eert de grafstemming met een ongemarineerde ballad. Zonde, want Vincent Bueno heeft best een indrukwekkende stem. Hij vergelijkt het einde van een relatie met een begrafenis en heeft – ja, sorry, even in lijn met die fantasierijke metafoor – een refrein dat klinkt als een dreinende, zichzelf herhalende ex. Is dit nou wat je wilde? Hè? Hè? Nee, dit komt niet goed.

5

6. Polen

Rafal - The Ride

De Poolse Rafal maakt gretig gebruik van het aloude en beproefde recept van de belachelijk grote spiegelende zonnebril en iedere keer als je in beeld verschijnt een ruk met je hoofd maken. The Ride, zo heet het liedje, is een allegaartje van neonlichten, synthesizers en drummachines die allemaal heel netjes zijn afgekeken van synthpopacts als Duran Duran, Soft Cell en New Order – alleen dan gewoon helemaal niet goed. Er zit weliswaar een licht aanstekelijk refreintje in, maar eigenlijk het enige dat echt voor dit nummer spreekt, is dat het herinneringen oproept aan Ryan Gosling in Drive.

6

7. Moldavië

Natalia Gordienko - Sugar

Natalia Gordienko voelt een crazy energy, en als we het goed begrijpen komt dat door een overdosis suiker, waarbij u zelf mag invullen waar suiker allemaal voor staat. Volstaat hier te zeggen dat haar dansers in de clip in ijshoorntjes veranderen en ze een greep naar een jongen doet alsof hij een stuk taart is. Gordienko is een van oorsprong Oekraïnse en deed eerder mee, in 2006 met het nummer Loco. In Sugar gaat het al snel van I hear my body tock tock tock, de zoveelste knipoog van de avond richting het TikTok-platform, inclusief de bijpassende moves. Gordienko is als danseres overtuigender dan als zangeres, en als haar dansers zich weer als ijshoorntje verkleden dan hoort u ons nergens over klagen.

6,2

8. IJsland

Dadi og Gagnamagnid - 10 Years

IJsland vergeet het brute Songfestivalverleden en doet gewoon weer een keer leuk mee. Het land stuurt een serieuze kandidaat, ook al treedt die het liefst op in zijn hipsterpyjama. Ja, Dadi og Gagnamagnid is een waarachtige popmusicus, die ver voor het Songfestival al opdook in het Europese clubcircuit. Maar hij houdt van ironie, en van oubollige disco die dan stiekem helemaal niet oubollig is. Onhandige dansbewegingen moeten die muziekgrap in Ahoy helemaal afmaken. De vraag is of 10 Years, dat in potentie een prima discopopliedje is, juist niet een beetje naar beneden wordt gehaald door het ironische armengefladder, dat misschien zélf wel een beetje oubollig is geworden.

7

Coronabesmetting

De IJslandse band Dadi og Gagnamagnid treedt donderdag waarschijnlijk niet live op tijdens de tweede halve finale van het Songfestival. Een van de bandleden is positief getest op corona. ‘Een van onze leden heeft vanochtend een positief resultaat gehad op een test’, schreef de band woensdag op Instagram. ‘Dit betekent waarschijnlijk dat we niet meedoen aan de repetitie of aan de liveshow van morgen.’ Het ligt voor de hand dat er een opname van de tweede repetitie van een week eerder wordt getoond.

9. Servië

Hurricane - Loco Loco

Je bent op vakantie in een badplaats en er is maar één discotheek en dit is nu eenmaal wat ze daar draaien en kom, je bent toch ver van huis, dus niemand ziet hoe je met een paar matige cocktails achter de kiezen de billen laat schudden en vooruit, érgens is het best lekker. Zo’n nummer. Op YouTube staat een akoestische versie van Loco Loco, die misschien te duf is voor het Songfestival, en al helemaal voor in de stranddisco, maar die wel verraadt dat het nummer in een slimmer arrangement meer potentieel had gehad dan met het nu gekozen grove geweld. En dat ze echt kunnen zingen.

5,7

10. Georgië

Tornike Kipiani - You

Tornike Kipiani gaat het Songfestival niet winnen. En hij weet het, want bij de inzending van zijn lied en dus de bijbehorende clip staart hij angstig in de koplampen, in afwachting van die fatale klap van de harteloze en eeuwigdurende uitsluiting. Zijn You is dan ook een parodie op een popballade: een bizarre tekst (‘Sunshine, I wanna touch you/ Wind blow, I wanna see you’, ga je dat écht zingen, Tornike Kipiani?) op meedogenloze muzikale kitsch met onbegrijpelijke zweepslagen (bekkens?) die de boel kennelijk moeten aanvuren, maar intussen gewoon het bloed uit je oren meppen.

3,9

11. Albanië

Anxhela Peristeri - Karma

Anxhela Peristeri zet, vanonder haar mythologische hoeveelheden haar, in met een godenaanroepende uithaal, en je weet meteen wat er gaat volgen: een traagschuimlaag van elektronische muziek der sferen, visco-elastisch koudschuim vol paukenslagen en een toplaag met traditionele Balkaninstrumentatie. Je kunt er niet echt een hekel aan hebben, zo klinkt het Songfestival nu eenmaal met vaste intervallen sinds 1996, haal gerust even de volgende fles wijn uit de ijskast. Te prijzen is de tekst: tussen de folkloristische hyperbolen door hoor je verhalen over een ik-figuur die een zelfgenoegzame trut is geweest die vrienden en geliefde heeft verwaarloosd. En nu zijn ze weg, voorgoed. Einde.

5,2

12. Portugal

The Black Mamba - Love Is on My Side

Plechtige blazers, strijkers en een paar gevoelige aanslagen op een piano. Dan begint The Black Mamba (een naam die, nou ja, goed, aangezien het hier een witte, iele man met lang haar betreft, misschien wel een extra brainstormronde had kunnen gebruiken) te zingen. En bom dia, dat klinkt zeker niet verkeerd. Love Is on My Side is gewoon een prima – weliswaar suikerzoete en tekstueel weinig verheffende – ballad, die in deze van aanraking verstoken tijden doet denken aan waxinelichtjes, wierook, onbeschermde seks en diepvriespizza. De bookmakers schatten The Black Mamba in op een schamele 19de plek. Maar wat weten die er nou van?

8,5

13. Bulgarije

VICTORIA - Growing Up Is Getting Old

Als alles gewoon z’n gangetje was gegaan vorig jaar, had het hele boeltje nu misschien wel in Bulgarije gezeten. VICTORIA (CapsLock aan!) was de onbetwiste bookmakerslieveling, met Tears Getting Sober. Haar nieuwe troef heeft precies dezelfde zwoel-dromerige sprookjesbossfeer, maar bevindt zich iets meer aan de kabbelende kant van het onderscheidende spectrum. Evengoed top-10-werk, gokken wij, geen Sofia 2022-garantie.

7,5

14. Finland

Blind Channel - Dark Side

Als je alleen op de bandnaam en songtitel afgaat, krijg je bij Blind Channel - Dark Side flitsen van een actiethriller waarin Liam Hemsworth een ervaren, maar rücksichtslose kikvorsman speelt die wordt gepolst voor een grootschalige cocaïnesmokkel en de verleiding niet kan weerstaan. En het eerste couplet is daarvan in zekere zin een verlengstuk: ‘Put your middle fingers up/ Take a shot, throw it up/ and don’t stop/ I’m, I’m, I’m living that life on the dark side.’ Los van deze prikkelende tekst heeft Blind Channel weinig te bieden. Er zit elk jaar wel een inzending tussen zoals deze: stevia-heavy metal die naar Eurovisie-maatstaven heel stoer en duister is, maar de enige dark side waar dit heen gaat, is het riool.

5

15. Letland

Samanta Tina - The Moon Is Rising

Samanta Tīna, geboren Samanta Polakova, is qua uiterlijk en stem de ontbrekende schakel tussen Nance Coolen en Taylor Dane. Daarbij is ze gezegend met zowel vechtlust als ausdauer: ze deed aan zo’n beetje elke Baltische talentenjacht mee en probeerde al vijf keer eerder uitgezonden te worden naar het Eurovisie Songfestival, wat nu dan eindelijk gelukt is. Ze zingschreeuwt het zelfgeschreven The Moon Is Rising, over vrouwenempowerment, met een heleboel bombast en pa-ra-ra-pa-pa-ra-ra-pa pa-rade. Tīna schijnt Russische, Duitse, Belarussische en Turkse wortels te hebben – dat helpt misschien bij het televoten.

6,5

16. Zwitserland

Gjon’s Tears - Tout l’univers

Vorig jaar zette Gjon’s Tears misschien nog wat vet in op zijn indrukwekkende falsetklank, met Tout l’univers lijkt hij helemaal in balans, voor zover je natuurlijk in balans kunt zijn met die van bergflanken afspringende emotionele hyperromantiek waarin hij gespecialiseerd is. Het nummer slaat een aantal melodisch heel avontuurlijke zijpaadjes in, en bij vaker beluisteren realiseer je je meer en meer dat het die haarspeldbochten zijn die je bij de kladden grijpen. En ze zijn ook gewoon heel erg knap.

8,6

17. Denemarken

Fyr Og Flamme - Ove Os Pa Hinanden

Laurits Emanuel is de vluchtheuvel. In het dagelijks leven is hij zanger van folkband The Grenadines en in het duo Fyr Og Flamme is hij beschikbaar voor wie gedurende deze lange drie minuten even moet bijkomen van zijn kompaan Jesper Groth. De twee vrienden zeggen al een paar jaar samen muziek te schrijven en een liefde te delen voor het nationale songfestival. Dit voorspelbare jarentachtigpopnummer gaat over een onwennige ontmoeting op de dansvloer. Groth, eigenlijk acteur, zet het thema onwennigheid consistent door met onvaste zang en maaiende ledematen. Als deze act een grap is, is het een flauwe. Als het géén grap is... enfin, puntje erbij voor gebruik van de moedertaal.

3

De vaste finalisten

Frankrijk

Barbara Pravi - Voilà

Volgens haar bio heeft Barbara Pravi een Servische vader en een Iraanse moeder, maar stiekem zijn haar ouders natuurlijk Edith Piaf en Jacques Brel. Pravi heeft hetzelfde vuur, dezelfde manier van stilstaand zingen en karrevrachten pathos verbeelden met dramatisch uitgestoken armen. Of ze kan zingen? Heeft Lee Towers een bril? Het lied dat deze Perzische Piaf zelf schreef betovert bij de eerste luisterbeurt, en bezorgt ook mensen met een olifantenhuid kippevel. Voilà is een Franser dan Frans chanson over zelfhaat en zelfacceptatie, met een melodie die sterk doet denken aan Piafs Padam, padam... Dikke kanshebber voor de winst.

9

Duitsland

Jendrik - I Don’t Feel Hate

Ukeleleliefhebber Jendrik pakt hier terecht even de gifmengers op sociale media aan, de onbeschofte toetsenbordridders die hun haat in ruime hoeveelheden uitstorten. Vrolijk liedje, daar niet van. Medelijden is wat hem drijft. ‘I don’t feel hate, I just feel sorry’, zingt de geblondeerde olijkerd. Als deze bijdrage van de Duitsers uit een musical zou zijn gehaald, zou je het ook geloven. Er is veel te zien, dat zeker. Kijken zou weleens aantrekkelijker kunnen zijn dan luisteren. Dat is niet de bedoeling.

5,5

Italië

Maneskin - Zitti e buoni

Zoals je het Moleskine-opschrijfboekje uitspreekt als ‘Moo-lè-skie-nè’, en niet als het Engelse woord voor mollenhuid, omdat het Italiaans fabricaat is, zo is de naam van het Italiaanse bandje Maneskin een Deens woord voor – inderdaad, je ziet nu het woordbeeld – ‘maneschijn’. Doet het in jarenzeventigbelettering voortreffelijk op het basdrumvel, en dit is dan ook heel valide altrock met een stuwende groove als fundament, zoals rockers daar in de seventies en nineties in excelleerden. De zanger heeft een jaloersmakend schorre rock-uithaal, en het viertal bezit een geweldig geklede coolness waarmee ze zelfverzekerd het Europese clubcircuit in zullen duiken, zodra dat weer... etcetera. Titel betekent ‘Kop dicht en netjes zijn’, wat puberspeak is voor ‘niemand begrijpt ons, alle andere mensen zijn burgerlijke robots en wij gaan onze eigen weg’. Top! Gaat heel hoog eindigen.

9,1

Spanje

Blas Cantó - Voy a quedarme

Spanje zit al jaren in een negatieve Songfestival-flow, en daar gaan ze met Blas Cantó niet uit komen. Zijn Voy a quedarme is een maniëristisch gezongen lied, met precies zo’n stem die je uit Zuid-Europa niet meer wilt horen: smachtend, larmoyant en in een live-uitvoering bovendien tot falen gedoemd. De orkestratie is minstens zo bombastisch, en dan is de boodschap van het lied ook nog vreemd dubbelzinnig. Cantó zingt dat ‘zij’ uit de hemel is nedergedaald, en dat hij zijn geliefde aan zijn zijde wil houden. Maar in de clip bij het nummer zien we hem dansen met zijn grootmoeder. Gaat het dan over dat andere, afschuwelijke afscheid? Met een beetje goede wil is dat intrigerend.

6

Nederland

Jeangu Macrooy - Birth of a New Age

Jeangu Macrooy heeft een stem vol subtiliteiten. In soul, funk en blues kan hij glijden, swingen en schuren. In de inzending voor het afgeblazen festival vorig jaar trakteerde hij ons op het delicate van zijn kopstem en op rijke, hese, lage tonen. Birth of a New Age is hoekig, met bruuske afwisselingen tussen haast losse onderdelen, en ruim bedeeld met percussie en koorzang. Macrooy moet bijna alles hard en gedragen in de middenregionen doen, en dat is zwoegen. Misschien daarom ineens die minder prettige aardappel in zijn keel. De krachtige symboliek, Macrooys podiumprésence én die van de betoverende danser Gil Gomes Leal, het aanstekelijke stukje in het Sranan: nog altijd wel beter dan het songfestivalgemiddelde.

7,4

Verenigd Koninkrijk

James Newman - Embers

Een ember is het roodgloeiende kooltje of stukje hout dat achterblijft na een vuur. Weer wat geleerd. James Newman zingt met volle overgave over een relatie en dat het belangrijk is om de sleur te doorbreken en het vuur brandend te houden en zo. Dit had beter gekund. Embers is een ambitieus niemendalletje, bedoeld om de voetjes van de vloer te krijgen, maar veel zin om naar de dansvloer te sprinten, krijg je er niet van. Om in de sfeer te blijven: hierdoor zullen de vlammen in een relatie echt niet oplaaien. Vooruit, een half puntje extra voor de blazers.

6

Eefje de Visser

Eefje de Visser opent donderdagavond de tweede halve finale van het Eurovisie Songfestival, samen met breakdancer Redo. Dinsdagavond, tijdens de eerste halve finale, trad Davina Michelle op. Tijdens de finale zaterdag is er een gezamenlijke act van Afrojack, Wulf en Glennis Grace, begeleid door een jong, klassiek orkest. Duncan Laurence maakt die avond de twaalf punten van de Nederlandse jury bekend.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden