Serierecensie Oogappels

Oogappels zit vol potentie, die hier en daar nog tijd nodig heeft om tot volle bloei te komen (vier sterren)

Oogappels.

Oogappels

Vier sterren

Geschreven door Frank Houtappels, Roos Ouwehand e.a., regie Will Koopman, met o.a. Bracha van Doesburgh, Ramsey Nasr, Malou Gorter, Maryam Hassouni en Jeroen Spitzenberger

10 x 50 min., uitgezonden op donderdagen, NPO 1, 20.35 u. en NPO Start Plus.

Je kunt erop wachten, want ze wordt te veel bemoederd. Door haar moeder en haar stiefvader. En, zij het in mindere mate, ook door haar vader en stiefmoeder. Dus slaat in aflevering 4 van Oogappels de 14-jarige Hansje op een beslissend moment alle goede adviezen in de wind en belandt ze in de armen van een vier jaar oudere schoolgenoot. Die dumpt haar, laat haar bungelen en verleidt haar, wanneer ze wanhopig is, tot sexting. 

De ellende die dat tot gevolg heeft, is voldoende stof voor de volle volgende aflevering, maar dan is de lucht ook weer geklaard en heeft Hansje dankzij de vereende krachten van haar samengestelde gezin de wind alweer in de zeilen en stapt ze met herwonnen trots het schoolplein op.

Het is een typerende scène voor de midweekse dramaserie op NPO1, Oogappels, zeg maar de opvolger van het succesvolle Klem. Waar die laatste serie zich middels een vilein scenario concentreerde op het langzaam uiteenvallen van het vredige bestaan van de hoofdpersoon, gaat het in Oogappels om het bijeenhouden van de vier gezinnen waarom het draait. 

De veertien personages uit die families, ouders en pubers met hun kenmerkende en herkenbare problemen, zijn divers: er is een donkere vader, een donkere zoon en er zijn voldoende mensen met krasjes. Duidelijk wil de serie een dwarsdoorsnee herbergen, maar ze bevat toch vooral een prachtdoorsnee van Hollands welvaren. Niet toevallig is de serie opgenomen in Amersfoort e.o., een oude stad waar opvallend veel vinex oogt. En échte randfiguren zien we niet; ook de alleenstaande moeder met twee pubers die het onzekere beroep van vlogger uitoefent, kan haar zoon op sneakers van 250 euro laten lopen. Er zijn alleenstaande ouders die daar jaloers op zijn. 

Maar het past bij Oogappels, gemaakt door het team dat eerder verantwoordelijk was voor Gooische vrouwen en Divorce, ook van die series die zijn doordesemd van goed gevoel. Die beide series verloren hun kracht toen ze door moord en doodslag of andere buitensporigheden hun geloofwaardigheid kwijtraakten, maar Oogappels blijft dichter bij de realiteit en draait voor een maatschappelijk vraagstukje meer of minder de hand niet om. Behalve de sexting gaat het over stalken, drugsgebruik, telefoonverslaving, porno, de stress van zzp’ers – en dan zijn we pas bij aflevering 5. 

Natuurlijk ligt bij zo veel personages en zo veel onderwerpen het cliché op de loer, en Oogappels ontloopt die valkuil niet altijd. De ontbrekende vader in het gezin van de alleenstaande Fabie (Bracha van Doesburgh) wordt wel heel eendimensionaal zwart gemaakt, en de sulligheid van zzp’er en weifelvader Tim (Jeroen Spitzenberger) is wel erg consequent doorgetrokken: probeert-ie eens een keer wél op te staan, langs de lijn van zijn voetballende zoontje, wordt hij gevloerd door een linkse directe – en wat dóét hij trouwens de hele tijd achter die laptop? 

Maar er staat veel rijkdom tegenover. De spanning in het gezin van Marcel (Mike Libanon) en Carola (Eva van der Gucht), die behalve een zoon een overleden dochter blijken te hebben, wordt langzaam opgevoerd en verrast, omdat de vader er wél en de moeder er juist níét over wil praten.

En dan zijn de grootste troeven van de serie nog niet genoemd. Binnen het uitstekend spelende ensemble (en een puber speel je niet gauw overtuigend) valt één categorie op, voortkomend uit een fraaie scenariovondst: het zijn de (groot)ouders van de gezinnen, die te pas en te onpas commentaar geven op het leven van hun kinderen en kleinkinderen en dat lichtvoetig spiegelen aan vroeger. Ze zijn bezorgd, relativerend, humorvol en wijs en worden gespeeld door de top van acterend Nederland uit de voorbije jaren (hallo Nettie Blanken). Dialoog tussen de ouders (Loes Luca en Peter Bolhuis)  van Carola: ‘Ik heb altijd veel aan de buurvrouw gehad.’ ‘Aan de buurvrouw?’ ‘Ja, dat je zag dat het daar ook weleens een puinhoop was.’

En zo zit Oogappels vol potentie, die hier en daar nog tijd nodig heeft om tot volle bloei te komen. Neem de controlfreakerige moeder Merel (fantastische rol van Malou Gorter), die van de ene op de andere dag wordt opgezadeld met de blijmoedig freewheelende, queere stiefzoon Chris (Thor Braun). Je ziet haar afkeer, maar je ziet in haar soms twinkelende ogen ook haar fascinatie. En langzaam zie je haar houding en wereldbeeld kantelen. 

Oogappels kan nog jaren mee. En verdient dat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden