InterviewPaceshifters

‘Onze plaat werd door critici heel goed ontvangen, maar er gebeurde weinig mee’

De Nederlandse band Paceshifters. Links Seb Dokman, rechts zijn broer Paul Dokman (bas) en onder drummer Jesper Albers.

 Beeld Daniel Cohen
De Nederlandse band Paceshifters. Links Seb Dokman, rechts zijn broer Paul Dokman (bas) en onder drummer Jesper Albers.Beeld Daniel Cohen

Van afgezegde festivalshows tot optreden op de camping: het Zwolse rocktrio Paceshifters beleefde alle perikelen van een band in coronatijd. Op Eurosonic Noorderslag kunnen ze, zij het in een online set, eindelijk hun nieuwe album presenteren.

Robert van Gijssel

Het rocktrio Paceshifters zat drie jaar geleden in een fijne artistieke flow. De band had een robuuste livereputatie opgebouwd na een paar series indrukwekkende shows in het festival- en clubcircuit in binnen- en buitenland. De hard rockende Zwollenaren konden zich bovendien verheugen in een trouwe aanhang van fans. En ze liepen over van de inspiratie voor een nieuw album, om al dat moois mee te bezegelen.

Zanger en gitarist Seb Dokman: ‘Dus dachten we in 2019: we doen het dit jaar live even rustig aan, zodat we ons kunnen storten op nieuw werk. Dat bleek achteraf een geval van slechte timing.’ Dat kun je wel zeggen: toen de band het album Brand New Plan zo’n beetje afgemixt had en een paar rondjes Nederland wilde maken om de nieuwe mijlpaal te vieren, ging alles op slot. Er zouden vele uitzichtloze lockdowns volgen. ‘Het was de afgelopen twee jaar onmogelijk nog iets te plannen. Alles liep dood. Steeds weer.’

Volgende week spelen de Paceshifters eindelijk weer eens live, al is het nog altijd héél anders dan anders. Voor de online editie van ESNS mag de band een van de tientallen streams aanleveren, die volgende week worden opgenomen in de Groningse Oosterpoort. Dokman: ‘We kunnen een kwartier spelen. Lastig hoor. Hoe bouw je zo’n kort setje op, als je gewend bent anderhalf uur te blazen? En hoe ga je om met de ongemakkelijke stilte die valt als een nummer is afgelopen? Bij onze shows vallen nooit stiltes.’

Maar toch: ze staan er weer, en een publiek van buiten die vaste aanhang kan eindelijk weer kennis nemen van die bevlogen en buitensporig getalenteerde band met die meeslepende rockanthems. Hoe belangrijk het is om als opkomende band een podium te hebben, daarover vertelt Dokman met twee jaar corona- en lockdown-ervaring in de bandbagage.

Seb, zijn broer Paul Dokman (bas) en Jesper Albers (drums) hebben alles meegemaakt, zoals honderden Nederlandse bandjes met hen. ‘We stelden eerst de release van ons album uit. Want als je een plaat niet volop live kunt spelen, dan slaat hij dood. Maar het ging helemaal mis in de muziek, de ene lockdown volgde de andere op. En we konden ook niet meer spelen in het buitenland, waar podia vaak nog wel open waren. Onze buitenlandse boeker, die ons vaak shows gaf als voorprogramma bij grote Amerikaanse bands, had het veel te druk die grote bands van hem door te schuiven of af te gelasten. Wij stonden niet hoog op zijn prioriteitenlijst.’

Daarna zochten de Paceshifters zelf contact met de liefhebbers, lekker creatief. ‘We bedachten een campingtour, binnen de mogelijkheden van de maatregelen. We trokken naar kampeerplaatsen met onze fans achter ons aan, allemaal met een tentje. Dan speelden we ’s avonds een akoestische set. Zo leerden we ons publiek op een heel andere manier kennen.’ Ze speelden curieuze shows voor heel weinig zittend publiek aan tafeltjes. ‘We voelden ons heel ongemakkelijk.’

Maar het grootste ongemak werd intussen steeds nijpender. ‘Onze band is afhankelijk van liveshows. Met de opbrengsten financieren we plaatopnamen en de huur van de oefenruimte. Je moet dus veel spelen om een album op te kunnen nemen. Als die inkomsten wegvallen, is dat vrij dramatisch.’ Bovendien zagen de Paceshifters hun nieuwe album verouderen waar ze bij stonden. ‘Eind 2021 dachten we: nu moeten we die plaat uitbrengen, want de podia gaan weer langzaam open. En anders hebben we helemaal geen voeling meer met die liedjes. Dan voelen de songs ineens als oud werk.’

Het ging weer mis. ‘Een week nadat we hadden aangekondigd dat we drie shows in de Ziggo Dome gingen doen, als voorprogramma van Kensington, werden ook die concerten weer afgelast.’ Dat gemis maakt niemand meer goed. ‘We hadden daar natuurlijk een ongelooflijke ervaring op kunnen doen, die heel belangrijk zou zijn geweest in de ontwikkeling van de band.’

De verstomming van het livecircuit wreekte zich op vele vlakken, zegt Dokman. ‘We hadden voor 2021 vijf festivalboekingen, die allemaal niet doorgingen. Dat betekent dat je geen nieuw publiek aan je weet te binden, mensen die op Paaspop of de Zwarte Cross langs jouw show lopen en denken: leuk bandje, die ga ik thuis eens checken. Onze plaat werd heel goed ontvangen door critici en de hele muziekindustrie , maar uiteindelijk gebeurde er weinig mee.’

Een gelikte videoclip bij het nummer Wasted Days werd in bijna een jaar tijd vierduizend keer bekeken op YouTube. Als je geen podium hebt, dan win je ook geen zieltjes.

En Dokman bespeurde de malaise uiteindelijk ook in de inspiratie, in het plezier van het bandleven. ‘We waren vorig jaar toch ook maar begonnen aan een nieuw album – je moet wat. En ik had deze week een dag gepland om een mooie tekst te maken bij een song die al was gecomponeerd. Maar ik dacht: ik vertik het om iets over corona te schrijven. En er kwam helemaal niets anders. Ik was totaal leeg.’ Het is volgens Dokman een door corona geslagen krater die je niet opmerkt, tot je erin valt. ‘Als je een week met je band in een busje zit, voor een paar shows in Engeland, dan kom je terug en dan loop je over. Je bent dan zó gemotiveerd, je zit vol verhalen en nieuwe liedjes.’

Verbitterd zijn de Paceshifters niet, zegt Dokman. Wel vol hoop op betere tijden, en ook een tikje gelaten. ‘We hebben vanaf maart een nieuwe tournee gepland staan, met deels de doorgeschoven data van de vorige reeks. En we denken nu: het zal wel niet doorgaan. Mocht dat wel zo zijn, dan is dat meegenomen. Volgens mij denken veel mensen uit de popsector inmiddels zo. En vindt iedereen dat het wel heel lang duurt allemaal. Zo van: we zijn allemaal gevaccineerd. Let’s go!’

Het album Brand New Plan van de Zwolse band Paceshifters is verschenen bij Ada. De livestream voor Eurosonic Noorderslag is te zien op vrijdag 21/10, vanaf 23:00 uur.

The War on Drugs

Seb Dokman is niet alleen de frontman van de band Paceshifters, hij staat ook graag tegenover het podium, als publiek. ‘Ik verheug me op een show van de Amerikaanse band The War on Drugs, in maart in Kopenhagen. Ik ben benieuwd of het doorgaat. Er hoeft niets te gebeuren, of alles wordt weer uitgesteld. En als een bandlid omikron krijgt, houdt alles al op. Ik denk dat veel bands nu met die spanning rondlopen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden