TV-RECENSIEEmma Curvers

Onze boerderij viert de romantiek van ondanks alles samen doorploeteren

In de Boer zoekt vrouw-spin-off vertelt boerenzoon Luuk huilend dat hij de koeien waar hij afscheid van moest nemen altijd mag komen melken bij hun nieuwe boer. 

Het wordt nog een dorre herfst, zonder ons vertrouwde datingprogramma Boer zoekt vrouw. Brieven schrijven aan een boer zal nog wel gaan, maar die logeerweek op de boerderij wordt niks, en dus heeft alleenstaand agrarisch Nederland pech. Wel kon Yvon Jaspers voor een nieuw seizoen van spin-off Onze boerderij op visite op de boerderij, om te zien hoe het er daar nu écht aan toegaat.

Dat levert wat minder romantische tv op: bij de familie Harkink is de lol van het Achterhoekse landleven ervan af. Boer Ronald wendt zijn betraande gezicht af, als hij vertelt dat zijn buurman plots de grond opeiste die Ronald altijd had gepacht. Er moeten zonnepanelen op en nu heeft Ronald volgens de wet niet genoeg grond voor zijn koeien. Yvon staat met de boer op het gewraakte stuk land. ‘Dus het vóélde als jullie eigen land?’, vraagt Yvon. ‘Ja’, zegt Ronald. ‘Maar had je dan een soort mondelinge afspraak?’ - ‘Nee hoor’, zegt Ronald. ‘Gewoon zoals boeren dat doen’, zegt Yvon. ‘Ja.’ Yvon is inmiddels zo beducht voor boeren die hun emoties en lettergrepen inslikken, dat ze hun direct ja-neevragen voorschotelt.

De kinderen hadden geen coaching nodig. ‘Ik vind die koeien gewoon zo prachtig. Daar kan ik hele dagen bij zijn’, zegt Ronalds puberzoon Luuk, die staat te popelen om pa op te volgen in Canada: het gezin gaat daar een boerderij opzetten. Luuk schept het hooi in de voederbakken voor de laatste koeien, die zullen worden verkocht. ‘De koeien zien verdwijnen, dat is een hoge prijs die je betaalt’, zegt Yvon. ‘Ja, dat doet pijn. Dat doet echt heel veel pijn’, zegt Luuk, tranen in zijn ogen. ‘Hetzelfde als wanneer jouw hond heel ziek is, zeg maar, en je weet dat het eind eraan zit te komen.’ Troost put Luuk uit de gedachte dat hij de koeien nog altijd een keer mag komen melken. ’s Avonds kijkt hij op zijn kamer naar hun halsbanden.

Ook boerenzoon Owen loopt over van kalverliefde. Op de boerderij van vader Riks in Canada, oud-Boer zoekt vrouw-deelnemer, waren veel koeien ziek geworden en overleden – door bestrijdingsmiddelen in het voer, zegt Riks. Maar Owens lievelingskoe Lulu moest koste wat kost worden gered. Riks vertelt: ‘We gingen elke zondag naar de kerk en dan ging de microfoon rond, of ze wilden bidden voor zijn koe.’ Lulu kwam erbovenop, dankzij het gebed en zeker ook dankzij de veearts. Riks verbouwt inmiddels zelf het voer, en zijn koeien knapten op.

Wat de liefde op de boerderij aangaat is het nog even sappelen, blijkt als Yvon videobelt met Riks en zijn Nicole – ze was eerder in snikken uitgebarsten toen Yvon vroeg naar hun huwelijk. Het is ‘werk in uitvoering’, zegt Riks.

Ondanks de boerenblues blijft de toon van Onze boerderij monter. Dit zijn de boeren die zich herpakken, aanpassen, en noest doorploegen, dwars door corona-, stikstof- en fosfaatcrisis. Waar de 1,3 miljoen kijkers op afstemmen, is een ander soort romantiek, van opnieuw beginnen en dóór, omdat het boerenbedrijf altijd werk in uitvoering is. En de romantiek van opvolging en nieuw leven: koe Lulu beviel van twee kalfjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden