TOP & FLOP

Onvoorwaardelijke liefde voor Sjuul & De Jeugd gedraagt zich

Een oprechte liefdesverklaring aan een hoofdredacteur versus de grootste metamorfose uit de pophistorie.

De voorpagina van de Telegraaf van dinsdag. Beeld anp

TOP: Sjuul

Oké, het was misschien een tikje over de top, met de voorpagina ('Sjuul, deze krant is voor jou'), twee pagina's met een profiel van de vertrekkende hoofdredacteur ('We zijn allemaal een beetje Sjuul'), een column van Rob Hoogland over de kwestie en een commentaar van slechts twee woorden ('Sjuul Bedankt'), ze deden het dinsdag toch maar mooi bij De Telegraaf.

Voor een argeloze buitenstaander die toevallig in dezelfde branche werkzaam is, ging dit allemaal vrij ver. Uit het profiel dat Emile Bode over Sjuul Paradijs schreef: 'Bij zijn geboorte lag hij al aan het infuus van De Telegraaf.'

En: 'Hij ontmoette vorsten en presidenten en de machtigste industriëlen op aarde.'

Puntje van kritiek: 'Soms moest de redactie wel eens het hoofd schudden. Zoals met zijn actie om Spaanse zwerfhonden naar Nederland te halen. Alsof we zelf al niet genoeg asielhonden hadden.'

In dat soort gevallen, schrijft Bode, was Sjuul Paradijs trouwens onvermurwbaar. 'Als je zei dat je dat drie keer niks vond, hield hij gewoon voet bij stuk en verscheen hij een week later op de redactie met zijn Spaanse bastaardhond Messi.'

Hier is krantengeschiedenis geschreven, serieus. Dit gaat veel verder dan een eerbetoon, dit is een onvervalste en oprechte liefdesverklaring van een krantenredactie aan een hoofdredacteur die is vermorzeld door een paar grootkapitalisten en rendementsdenkers.

Nog eentje dan: 'Zelfs zijn grootste vijanden - azijnpissers daargelaten - houden een beetje van Sjuul.'

Dat klopt. En als we het niet al deden, dan doen we het nu.

Paul Onkenhout

FLOP: De Jeugd

Het leek een ochtend als alle anderen. Tuinman Huib plantte wat viooltjes ('Europese plantendag!'), kok Casper kneedde het gehakt voor een broodje bal en Pernille ging op reportage naar 'een modern melkveebedrijf'. Loretta was jarig geweest. Terwijl een aardbeienvlaaitje in haar mond verdween, vertelde ze Quinty dat ze veel taartjes had gegeten, maar ook veel taartjes had uitgedeeld.

De weldadige rust in de vinexstudio van Koffietijd zou binnen enkele minuten flink verstoord worden, wist je als angstige kijker thuis. Drie enfants terribles zouden hun opwachting maken, artiesten die doorgaans ontwaakten bij een kopje koffie ketamine, jongemannen over wie journalisten in Volkskrant Magazine zeiden dat een interview met hen te vergelijken is met oorlogsverslaggeving in Syrië.

En toen schoven de drie aan, frisgewassen en goedgeluimd. De moeder van Freddie had zelfgebakken koekjes meegegeven. Ollie schopte onder de tafel huiselijk zijn schoenen uit.

Er werd gekeuveld, over mannenvriendschappen ('ja, dat is een ding nu, hè?') en schone sokken. Loretta kreeg uitgelegd wat een cateringraider is, Pepijn ontving dankbaar een Koffietijd-romper voor zijn eerstgeborene. 'Jullie hebben wel een naam hoog te houden, toch?', probeerde Quinty nog wat spanning in het gesprek te brengen, maar nee: in het aangezicht van de ontwapenende Loretta veranderde ook De Jeugd van Tegenwoordig in een verzameling misdienaartjes.

Vertwijfeling restte. Waren we hier getuige geweest van de spectaculairste metamorfose in de Nederlandse muziekgeschiedenis, of zijn we gewoon voor de gek gehouden? Waren de jongens al die jaren, nou ja, ook maar mensen geweest?

Loes Reijmer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.