Onverstaanbaar gemompel in microfoon is ook geluid

Attention - Singdance nr.3 door L & O Amsterdam. Gezien: 8 mei, Frascati Amsterdam. Herhaling: t/m 16 mei...

MARIJN VAN DER JAGT

THEATER

'Zo, dus jullie zijn de hele tijd blijven zitten', zegt een bekende na afloop van de voorstelling tegen het opgewekte drietal dat nog steeds op dezelfde drie stoelen zit. Het drietal protesteert. Alle drie zijn ze een keer opgestaan, hoor. En helemaal naar de overkant van de zaal gelopen, tussen al die kris-kras opgestelde stoelen door, om een glaasje water te halen.

Oké, het is wel een heel minimaal gebruik van de aangeboden mogelijkheden, moet het opgewekte drietal toegeven. Want er mag altijd van alles bij de voorstellingen van Love & Orgasm Amsterdam, de groep van Anneke Bonnema en Hans-Petter Dahl. Opgeprikt op een stoel zitten is er meestal niet bij. De ene keer liggen er matrassen op de vloer, de volgende keer meditatiekussentjes. Bij Attention - Singdance 3 is de zaal veranderd in een café. Met stoelen in knusse groepjes, een leestafel met roddelblaadjes en een bar die de hele tijd open blijft.

De acteurs verzorgen in dit café de animatie. Ze zingen tekstfragmenten en gedichten, in een muzikaal optreden met losse nummers. In optocht lopen ze tussen de stoelen door, doen malle dansjes en houden vooral veel pauzes die niet opmerkelijk veel verschillen van de momenten dat het géén pauze is. 'Drie uur voorstelling = drie uur pauze', was het motto van Made in Heaven, de vorige aflevering van de Singdance-cyclus. Een theatrale vertaling van John Cage's stelling dat ook de stilte muziek is.

Lekker relaxed, vindt het opgewekte drietal. Geeft niks dat het grootste deel van de teksten van Attention - Singdance 3 volstrekt onverstaanbaar is. Ook gemompel in een microfoon is geluid. En voor zover het drietal het heeft meegekregen, gaat de voorstelling over ongelukken, over dingen die misgaan. 'Grote ramp voor zo'n kleine man,' is één van de geinige teksten die te verstaan is.

Jammer alleen dat de spelers zo opgefokt zijn. Die líjken wel los en ontspannen, maar ze zijn het niet. Ze doen gek maar laten zich niet gaan. Ze glimlachen maar maken geen contact. De humorloze heiligheid die in de vorige relaxte projecten van Bonnema op de loer lag, krijgt hier ineens alle ruimte. Alleen de brutale actrice Christine van Stralen steekt de draak met die heiligheid. Die fluistert in het voorbijgaan ineens wat over haar nieuwe schoenen tegen een toeschouwer. En als zij bij een melig dansje tegen een medespeler opbotst, tracteert ze het publiek op een grijnzende knipoog. Maar die arme Tom Jansen, die reuze weird kan doen, laat zich helemaal van z'n stuk brengen door drie opmerkingen van een dronken vrouw op de eerste rij.

Het opgewekte drietal heeft zich wel vermaakt met die dronken tor. Zij liet zich tenminste niet inpakken door het allesoverheersende gevoel van verplichting dat de vrije, blije vorm van deze voorstelling doet verstarren. Deze verstarring is de reden dat het drietal na afloop van de voorstelling nog lang geen zin heeft om op te staan. 'Eigenlijk is het gewoon een saai feestje', zegt een van de drie. 'Zo'n verjaardag met lekkere muziek maar te weinig leuke mensen.' Dat vinden de andere twee een perfecte omschrijving van de avond.

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden