Ontwerpster keert zich tegen behaagzieke ontwerpers Demeulemeester maakt geen verpakkingsmode

'Holy', klonk Patti Smith' stem bezwerend door het gymlokaal van het oude lyceum in Montparnasse. Het geroezemoes aan het begin van de show van Ann Demeulemeester verstomde....

Van onze medewerkster

PARIJS

Op het witte hemd dat woensdagavond bij de ingang was uitgereikt had ook al, onheilspellend, 'holy' gestaan. Even later kon het publiek opgelucht ademhalen. Patti Smith zong alleen maar Allen Ginsburgs voorwoord bij zijn dichtbundel Howl woord voor woord na. Zo werd de show een hommage en een stellingname tegelijk.

Een hommage aan Demeulemeesters vriendin Patti Smith en aan de Amerikaanse avant-garde uit de jaren vijftig. En daardoor ook een stellingname tegen een mode die het grote publiek wil behagen. 'Holy' is het lichaam bij Demeulemeester, dat ze weigert te verpakken in al te verleidelijke, escapistische, gedateerde kledingstukken.

Demeulemeester ontwerpt voor vrouwen die nu leven en die nu kleren nodig hebben, maar die geen gemakkelijke greep uit het confectierek willen doen. Een wijde broek is dan ook nooit zomaar een wijde broek. Hij zit laag op de heup, zodat er nog een kwetsbaar buikje te zien is, en de tailleband is omgeslagen.

Als er een jasje boven wordt gedragen, heeft het altijd een diep rugsplit. Of er zit een T-shirt onder, waar diep en dreigend 'corps humain' op staat. Opdat we niet vergeten dat iedereen uiteindelijk een mens is, en niet gereduceerd moet worden tot pop.

Het kwetsbare lichaam speelt de hoofdrol bij Demeulemeester, die veel transparante hemden en jurken liet zien, die over elkaar heen gedragen werden. De felle kleuren van blauwe en roze avondjurken zwakte ze af door er strakke naturel tie dye jurken bij te laten dragen.

Naast zwarte en witte pakken vormden deze steeds van kleur wisselende zuurstokken, waarbij frivole hooggehakte sandalen werden gedragen, een welkome afwisseling. Het 'holy' van Patti Smith klonk er opeens een stuk minder plechtig door.

Demeulemeester plaatste zich met haar show nadrukkelijk tegenover mannelijke collega's die zich achter een fantasieverhaal verschuilen waarmee ze zo keurig aansluiten bij de wensen van hun opdrachtgevers. John Galliano bijvoorbeeld begint zichzelf bij Dior wel erg te herhalen. Hij doet dat uitgerekend in het seizoen waarin Dior viert dat vijftig jaar geleden de New Look werd geboren.

Meestal kijken modehuizen niet graag terug - ze handelen liever in de toekomst - maar als het cachet van het huis in het geding is, is men graag bereid feestjes te vieren en de New Look was dan ook een unieke gebeurtenis.

Binnen een maand had de New Look van Christian Dior alle vrouwen ter wereld ademnood, afgunst of armoede bezorgd. Wie geen jurk met een wespentaille, een boezem als bruggehoofd en een rok als een lampenkamp droeg, was onherroepelijk ouderwets. Vanaf die tijd was de lengte van de rok wereldnieuws, tot daar begin jaren zeventig een eind aan werd gemaakt door de mode van de tweedehandskleding.

Het is begrijpelijk dat het huis Dior met weemoed terugkijkt op de tijd waarin het vrouwen zijn wil kon opleggen. Tegenwoordig is het veel minder waarschijnlijk dat zoiets gebeurt. Hoe invloedrijk Galliano's chinoiserie ook blijkt te zijn, het blijft vooral beperkt tot make-up-kleuren. Dat komende lente dus alle vrouwen in zijn boudoirkleren zullen lopen, is zeer onwaarschijnlijk.

Weer greep Galliano terug op het fin de siècle, zoals hij al seizoenenlang doet. Deze keer bouwde hij een enorm boudoirdecor in de kille betonnen zaal onder het Louvre, een metamorfose die op zich al een prestatie is. Een hemelbed, antieke banken en stoelen en een echt biljart vormden de decorstukken waartussen de schaars geklede topmodellen zich al poederend, parfumerend, kirrend en trippelend verplaatsten.

Zo kon en passant de nieuwe lingerielijn van Dior worden getoond, waarvoor een belangrijk deel van de nieuwe Dior-boutique is gereserveerd. Het geeft meteen ook aan waar de financiële leiding van Dior de meeste winst denkt te kunnen behalen: in de accessoires.

Het grote talent van Galliano en zijn zwak voor een tijd waarin vrouwen niets anders te doen hadden dan zich verleidelijk kleden, maakt hem als was in de handen van mannen die minder scrupuleus met de kunst van de mode omgaan. Het deed snakken naar een stevig 'holy' van Patti Smith, als een stroom frisse lucht in een bedompte slaapkamer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden