OmslagMilton Glaser

Ontwerper Milton Glaser verstond de kunst van het weglaten

Hoe ontwerper Milton Glaser (1929-2020) zijn vorm vond.

1961Beeld Signet

De Amerikaanse grafisch ontwerper Milton Glaser, die 26 juni op zijn 91ste verjaardag overleed, is met recht herdacht om twee hoogtepunten uit zijn oeuvre: de befaamde poster met Bob Dylans psychedelische haardos uit 1966 en het alom geïmiteerde rood-zwarte stadslogo I❤️NY van tien jaar later.

Maar zoals Piet Mondriaan niet meteen de Mondriaan was van de Broadway Boogie Woogie, zo had ook Glaser een lange weg te gaan voor hij de grootmeester werd die overal met solo-exposities werd geëerd.

Anders dan bij Mondriaan is Glasers vroege werk nogal in vergetelheid geraakt – en dat terwijl zijn fijnzinnige boekomslagen vanaf de late jaren vijftig goed laten zien hoe de ontwerper geleidelijk tot zijn eigen, trefzekere stijl is gekomen.

Na zijn kunstopleiding in New York vertrok Glaser in 1952 met een studiebeurs naar Italië ‘om te leren tekenen’, zoals hij zelf later zei. Hij volgde lessen bij de grote stillevenschilder Giorgio Morandi in Bologna, een leerschool waarvan hij zijn leven lang zou profiteren.

Anders dan collega-tijdgenoten knoopte Glaser niet aan bij het koele naoorlogse modernisme, maar begon hij in een bloemrijke, wat dromerige stijl die aansloot bij figuratieve kunststromingen van voor zijn tijd.

1961Beeld Signet

Een voorbeeld zijn de traditiegetrouwe omslagen voor Dostojevski’s Notes from the Underground en Gogols Dead Souls, waarop de met de hand getekende titel laat zien dat de ­illustrator zich later ook als letterontwerper zou bewijzen.

1964Beeld Signet

In 1962 krijgt Glaser een vererende opdracht: nieuwe omslagen voor alle ­delen van The Signet Classic Shakespeare. De veertig, in drie jaar voltooide illustraties laten een veel vrijere omgang met de traditie zien. Ze lijken half af, met suggestief blanco gelaten delen die afsteken tegen de wulpse krullen van Glasers tekenpen (let ook op het meanderende kapsel op The Tempest: een voorschot op de Dylan-poster).

1964Beeld Signet

In de daaropvolgende jaren zal Glaser de kunst van het weglaten verder perfectioneren, wat uitmondt in de geestige beknoptheid van Ephraim Kishons Unfair to Goliath (1968) en Donald Barthelme’s Come back, Dr. Caligari (1971) – met het tot de essentie teruggebrachte NY-logo uit 1976 als sluitstuk en apotheose.

1971
1968
1973
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden