Review

Ontroerend, grappig en hoopvol, zonder naïef te zijn

Het is misschien even schrikken als je Courgette voor het eerst ziet. Hij heeft blauw haar, een rode neus en grote ronde ogen met blauwe kringen eromheen. Om eerlijk te zijn lijkt hij meer op een vogelverschrikker dan op een jongetje.

Courgette, uit Ma vie de Courgette.

Gelukkig went het snel. In Mijn naam is Courgette (Ma vie de Courgette) ziet iedereen er ongeveer zo uit. De stop-motion-animatiefilm heeft een geheel eigen stijl. Hoe langer je ernaar kijkt, hoe liever het wordt: die grote ogen en rode neuzen zijn eigenlijk prachtig. En de blauwharige Courgette (het is een bijnaam, hij is eraan gehecht) is het meest aandoenlijk van iedereen.

Courgette is negen jaar wanneer hij in een tehuis terechtkomt. Er is iets ergs gebeurd met zijn moeder. Veel had hij toch al niet aan haar: ze zat de hele dag voor de televisie bier te drinken. Het tehuis, waar nog vijf andere kinderen wonen, blijkt helemaal geen slechte plek. Courgette vindt er, met wat vallen en opstaan, vriendschap en zelfs liefde.

Subtiel scenario

Mijn naam is Courgette was een van de verrassingen van het filmfestival in Cannes, waar de animatiefilm enthousiast werd ontvangen door een publiek dat doorgaans weinig op heeft met kinderfilms. Niet zo gek, want het is een van die zeldzame producties die echt geschikt zijn voor alle leeftijden. De manier waarop de film volwassenen aanspreekt, gaat niet over de hoofden van kinderen heen; Courgette raakt iedereen direct in het hart.

Dat ligt aan het subtiele scenario van Céline Sciamma (Tomboy, Girlhood), die met haar eigen films al bewees een fijne antenne te hebben voor het gevoelsleven van tieners. Het komt natuurlijk ook door het boek van Gilles Paris, Autobiographie d'une Courgette, dat door Sciamma bewerkt werd. En het heeft alles te maken met de regie van animator Claude Barras, die in zijn eerste lange film een geweldig vakmanschap laat zien.

Barras, die met zijn korte films al verschillende prijzen won, schept met zichtbare toewijding een kleurrijke wereld waar je graag langer zou verblijven. Ieder detail klopt: van de fraaie, met de hand gemaakte sets tot de geweldige soundtrack. Het meest opmerkelijk is de delicate, eerlijke manier waarop de film met verdriet omgaat. Het mag gewoon bestaan, naast alle pret die de kinderen ook beleven. Mijn naam is Courgette is ontroerend, grappig en hoopvol, zonder naïef te zijn.

Interview met regisseur Claude Barras

Het maken van Ma vie de Courgette (in Nederland ook te zien als Mijn naam is Courgette) bestond voor regisseur Claude Barras deels uit vechten tegen het misverstand dat een animatiefilm voor kinderen per definitie opgewekt en vrolijk moet zijn. (+)

Regisseur Claude Barras poseert met 'Courgette'. Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden