Interview De inspiratie van Indian Askin

'Ons zuipen en dealen met alcoholisme loopt als een rode draad door onze muziek’

Op hun nieuwe plaat Another Round laat Indian Askin meer van hun rafelige rocksound horen, die doet denken aan... Ja, aan wat eigenlijk precies? Frontman Chino Ayala (32) over de belangrijkste inspiratiebronnen van zijn muziek.

Indian Askin, vanaf links:Ferry Kunst, Jasja J. Offermans, Chino Ayala en Bart van der Elst. Beeld Renate Beense

Gitaarbands mogen een beetje in de verdrukking zijn geraakt in het popmuzikale landschap dat steeds meer gedomineerd wordt door hiphop, maar het Amsterdamse Indian Askin doet het nog steeds uitstekend. Na het goed ontvangen debuutalbum Sea Of Ethanol (2016), dat werd gevolgd door uitgebreide tournees langs podia en festivals, nam de band de tijd voor een opvolger. Another Round, dat vorige maand verscheen, is volgens frontman Chino Ayala (32) meer een echte bandplaat geworden, waarop ook de andere drie bandleden bijdragen leverden aan de nummers waarvoor hij zelf opnieuw de basis legde.

Op Another Round wordt de rafelige rocksound van het debuut verder uitgebouwd. Stevige, ongepolijste melodieuze songs, met soms een psychedelisch elektronisch tintje en altijd een handig haakje waar Ayala zijn gepassioneerde zang aan op kan hangen.

Eerder deze maand gaf Indian Askin op de redactie van de Volkskrant een Kantoortuinconcert. Bekijk het optreden hier.

Een zangstem die hij het liefst dubbelt, want ergens las hij dat John Lennon en Kurt Cobain dat ook altijd zo deden. ‘Twee keer zingen in een tweesporenrecorder, gewoon thuis, en dan die demo’s gebruiken als basis. Onze producer Peter Kriek vond het ook zonde om steeds alles opnieuw in te zingen. Alles wat een liedje goed maakte zat al in demo’s, dus konden we daar beter in de studio elektrisch overheen gaan spelen.’

De goedlachse Ayala praat graag over de muziek die hem gevormd heeft. Niet gitaarspelen maar drummen was zijn eerste passie. Als hij zijn vader – een professioneel muzikant - harp en percussie hoorde spelen, speelde hij mee. Meedrummen op tafel, met alle muziek die hij hoorde, was zijn lust en zijn leven. En anders pakte hij wel een paar shakers, die altijd binnen handbereik lagen.

‘Het is dat de buren gingen klagen, dus ben ik op mijn 14de maar gitaar gaan spelen. Dat was echt alleen daarom. Anders was ik misschien wel doorgegaan met drummen.’

Geen eerste keus dus, maar gitaarspelen beviel steeds beter. ‘Ik ben nooit meer gestopt’, zegt hij. Elektrische gitaarrock met een akoestische onderlaag, dat is de sound waar Ayala van houdt. Van de jarenzeventigrock van Creedence Clearwater Revival en Led Zeppelin bijvoorbeeld. Voor V graaft hij nog even verder in zijn herinneringen en somt hij de belangrijkste invloeden op.

Nirvana

‘Herrie heb ik altijd aantrekkelijk gevonden in rock. Een keiharde muur van gitaren, dat was ook waarom ik zo viel voor Nirvana. Mijn oudere zus maakte cassettebandjes en van mijn 7de tot mijn 12de heb ik echt alleen maar naar Nirvana-tapes geluisterd. Hun plaat In Utero (1993) was mijn favoriet maar de eerste cd die ik zelf kocht was hun live-album From The Muddy Banks Of The Wishkah (1996). De chaos en het gitaarlawaai op die plaat vond ik prachtig. Volgens mijn zus waren er ook nog andere harde gitaarbands, maar daar had ik geen behoefte aan. Pearl Jam en Metallica vond ik wel goed, maar hun muziek bleek te moeilijk om na te spelen. Dat ging met Nirvana makkelijker.’

Secret Machines

‘Het was een kleine stap van Nirvana naar de Foo Fighters, de band van Nirvana-drummer Dave Grohl. Ik zag ze in 2006 in de Heineken Music Hall. We kwamen van een begrafenis, het was allemaal heel emotioneel, ik had eigenlijk geen zin om naar het concert te gaan maar had al kaartjes. Er stond een band in het voorprogramma die ik niet kende, Secret Machines. Ik begon gelijk te janken toen ze begonnen te spelen. Zo mooi. Hun sound, hard en toch teder. Niemand kent die band, maar ik vind ze geweldig. Dat ruimtelijke geluid, de dynamiek, die bombastische drums, geweldige zang en spannende opbouw van de nummers: ik vind het allemaal nog steeds uniek. Vooral hun eerste plaat Now Here Is Nowhere (2004) heeft enorme invloed op me gehad. Ik kan ’m helemaal in mijn hoofd afspelen en ik geloof niet dat er sinds 2006 een maand voorbij is gegaan dat ik die plaat niet gedraaid heb.

‘Ze hebben drie platen gemaakt maar zijn volgens mij nooit meer terug geweest in Nederland, hun gitarist overleed in 2013. Je hoort hun naam bijna nooit maar ik noem de band altijd als iemand me om tips vraagt.’

Silverchair

‘Het eerste concert dat ik meemaakte was van het Australische Silverchair, in 2003. Ik was echt een fan van zanger Daniel Johns. Hij was 14 toen hij met Silverchair doorbrak en behalve een goede zanger was het ook nog een hele mooie jongen. De band werd gezien als het Australische antwoord op Nirvana. Ik zag ze toen ze al tien jaar bezig waren. Johns werd echt een van mijn helden. Er staat op YouTube een concert van ze, ook uit 2003, tijdens het jaarlijkse Rock Am Ringfestival op de Nürnburgring . Ze zijn allemaal helemaal lam. Johns zingt echter loepzuiver maar stopt dan en gaat onzin uitkramen. Je krijgt er plaatsvervangende schaamte van. Maar daarna speelt en zingt hij weer zo goed dat je blijft kijken.’

Mr. Nick

Het nieuwe album van Indian Askin sluit af met het liedje Mr. Nick. Geen verwijzing naar Nick Cave, wiens hardere werk met Grinderman Chino Ayala vooral waardeert. ‘Het zijn dan wel oudere gasten maar ze spelen zoveel harder dan alle bandjes om me heen. Geweldige muziek, maar het gaat niet over Nick Cave.’ Het nummer verwijst naar de rol die Tom Waits heeft in de film The Imaginarium Of Doctor Parnassus (2009) van Terry Gilliam. In deze film, de laatste waarin de door Ayala zeer bewonderde Heath Ledger te zien is heeft ook Tom Waits een rol. ‘Hij doet het als duivel fantastisch en heet in deze supertripfilm Mr. Nick. Een mooie titel voor een liedje, leek me.’

Black Rebel Motorcycle Club

‘Geld voor concerten had ik eigenlijk niet, maar naar één band ging ik altijd: Black Rebel Motorcycle Club. Ze kwamen zo vanaf 2001 op. Je kreeg toen allemaal gitaarbandjes met ‘The’ voor hun naam. The Strokes, The Hives, The Vines. Ik vond ze allemaal goed. Maar bij Black Rebel Motorcycle Club voelde ik echt iets speciaals. Ze speelden snoeihard. En dan vooral mineurakkoorden zodat het allemaal lekker deprimerend klonk. Zoveel lawaai, maar muziek die tegelijk intens en emotioneel klonk. Heel knap.

‘Mijn oom, die me veel over muziek heeft geleerd, noemt het herenleed, die donkere muziek van een Black Rebel Motorcycle Club of een Nick Cave. Een goede omschrijving voor die zwaarmoedige muziek.

‘Black Rebel Motorcycle Club heeft ook een paar akoestische platen gemaakt. Het gaat bij hun minder om alleen herrie maken. Ik houd van die afwisseling. Eerst veel lawaai maken, en dan weer iets akoestisch. Dat leren waarderen van akoestische rock heb ik trouwens weer van Nirvana. Op hun album MTV Unplugged (1994) bleek de band die ik om hun herriemuziek zo kon waarderen ook gewoon mooi en breekbaar te kunnen klinken.’

Stand-Up Comedy

‘De laatste tijd luister ik veel podcasts, waar we op onze nieuwe plaat een paar fragmenten uit hebben overgenomen. Stukjes gesproken woord tussen nummers. Another Round begint met een skit, zoals dat in hiphop heet, van Duncan Trussell, een Amerikaanse komiek. Verderop, voor het nummer Wheels staat een stukje van Bill Burr. Een alcoholist die ook veel harde grappen maakt over zijn eigen verslaving.

‘Ik vond dat goed op onze plaat passen. Veel liedjes zoals On And On (‘You can never stop/ It’s not allowed’, red.) gaan over de problemen die we zelf met alcohol hebben. Ons zuipen en dealen met alcoholisme loopt als een rode draad door de muziek. We zijn dertigers nu, de katers worden heftiger en we hebben maatregelen genomen: op het podium drinken we nu niet meer en de sterke drank is van de rider gehaald. Heerlijk, niet meer kotsen langs de snelweg en ook geen katers van twee dagen. Ik vind dat we eerlijk moeten zijn, vandaar dat we het probleem in onze liedjes ook benoemen. Met hulp van iemand als Bill Burr.’

Indian Askin: Another Round. Warner Music. Indian Askin is op tournee en speelt vrijdagavond in Rotown, Rotterdam. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden