Filmrecensie Jinpa

Ongrijpbaar en subliem Jinpa schetst Mongoolse droomwereld ★★★★☆

Filmstil Jinpa. Beeld K2 filmbeeld

Jinpa

★★★★☆

Drama

Regie Pema Tseden.

Met Jinpa, Genden Phuntsok, Sonam Wangmo.

86 min., in 23 zalen.

Koerier Jinpa heeft zijn bedenkingen. Met zijn vrachtwagen rijdt hij over een eindeloze weg door een kale vlakte - het Mongoolse Kekexiliplateau, het hoogstgelegen plateau ter wereld - wanneer hij op een onoplettend moment het enige schaap onder de wielen krijgt dat in de verre omtrek valt te bekennen. Vrijwel direct daarna dient zich een bloedserieuze, zwijgzame lifter aan die toevalligerwijs hetzelfde blijkt te heten als hij. Wat is hier aan de hand?

Eigenlijk weet je dat nooit helemaal zeker, in het subliem gefotografeerde, mystieke Jinpa - een woord dat in het Chinees ‘dood een schaap’ betekent en dus door de vrachtwagenchauffeur als lotsbestemming wordt gedragen. De Tibetaanse schrijver-regisseur Pema Tseden, die teruggrijpt op zowel Tsering Norbu’s roman The Slayer als zijn eigen verhaal I Ran over a Sheep, maakt met zijn zesde speelfilm een trage, zanderige omweg naar droomwerelden en parallelle werkelijkheden, waar identiteiten in elkaar overlopen en gebeurtenissen zich (bijna of net niet helemaal) herhalen.

Dat de vrachtwagenchauffeur - met een geweldige mix van coolheid en excentriciteit - wordt gespeeld door een acteur/dichter die ook zelf Jinpa heet, maakt de film al gelaagd en ongrijpbaar voordat hij goed en wel begonnen is. Hoe langer je met deze rocksterachtige eenling onderweg bent, hoe diffuser zijn bestemming blijkt te zijn.

Terwijl de chauffeur vreest dat het ongeval hem een slecht karma bezorgt, heeft zijn lifter (Genden Phuntsok) juist de dood in de zin: hij zoekt de moordenaar van zijn vader en wil wraak nemen. Ondanks die uiteenlopende verhoudingen tot de dood slaan de personages allerlei haakjes in elkaar, en lang nadat hun wegen weer zijn gescheiden, spookt de lifter nog steeds door het hoofd van de vrachtwagenchauffeur. In wat volgt werkt Jinpa, dat op het Filmfestival van Venetië werd bekroond met de scenarioprijs van het Orrizonti-programma, subtiel toe naar het moment waarop ze bijna dubbelgangers worden. Of twee versies van dezelfde persoon - dat kan óók.

Cameraman Songye Lu, die een vierkanten beeldverhouding prefereert boven breedbeeld, vindt intussen steeds nieuwe vormen en tinten in het landschap: zoutig witte vlakken, granieten bergen, de opgloeiende vleugels van een gier en kolkende wolken in een hemel die het ene moment sneeuwgrauw is en het andere smaragdgroen. Soms verbleken de kleuren in de felle zon tot monochroom en sepia; wanneer Jinpa een platte band verwisselt, zijn diens leren jack en het rubber van de band van hetzelfde stoffige grijs - alsof Jinpa zich als een kameleon aan zijn omgeving aanpast.

Maar eenzaam en verloren blijft hij. Geen wonder dat een Chinese cover van O sole mio zijn lijflied is. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden