Ongenade

Opwellend bloed over rauw vlees dat eens lippen vormde

Hoewel de eerste woorden 'rustig aan' luiden, kan je er gif op innemen dat grof geweld een paar pagina's later lichamelijk en geestelijk een ravage aanricht. Een misselijkmakende deuk in het gezicht, een gebroken oogkas, een naar binnen geslagen jukbeen, opwellend vers bloed over het rauwe vlees dat eens lippen waren, en de intense pijn, tot in het diepste van de ziel, die fysieke verwondingen overschreeuwt.

Zo hoort dat in een goede actiethriller, die wil laten voelen wat geweld en lijden is, met de juiste beelden en woorden als mokerslagen. De eerste twee delen van de Sil Maier-trilogie verschenen onder de naam van Esther Verhoef, het derde en laatste deel onder Escober - een samenvoeging van Esther en, haar man, Berry Verhoef. Onrust, Onder druk, en nu Ongenade zijn, zeker voor Nederlandse begrippen, harde, insnijdende boeken, waarin mensen, met al hun zwakke of slechte trekken ongenadig worden blootgelegd.

Als afscheid nemen altijd al een beetje pijn doet, was het te voorzien dat dit afscheid van hoofdpersoon Sil Maier gepaard gaat met scherpe steken van leed, vergelding, spijt, herkenning en verlies. Maier, 35 jaar, een meter vijfentachtig, gemillimeterd donker haar, diepblauwe ogen, krachtig gezicht, uitstekende lichamelijke conditie.

Zonder vader opgegroeid in een achterstandswijk in München, na de dood van zijn moeder naar oma in Utrecht verhuisd, een moeilijke jeugd waarin hij veel gepest wordt. Als eindtwintiger miljonair geworden door de verkoop van zijn softwarebedrijf; zijn inktzwarte, destructieve kant gevolgd, die hem tot goedbetaalde huurmoordenaar maakte, waarbij hij geliefden ongewild soms met zich meetrok, naar plaatsen waar niemand wil zijn.

Om nog iets van zijn bestaan te redden, moet hij terug naar het begin, zijn geboortestad München, en achterhalen waarom hij de persoon is geworden met wie hij nauwelijks meer kan leven.

'Sil had gezegd dat hij met zichzelf in het reine wilde komen. Dat zij hem vele malen te dierbaar was om haar te veroordelen tot een leven zoals hij dat leidde. Ze kende hem zo goed. De onrust die in hem woelde, zijn ziekelijke hang naar kicks was sterker dan hijzelf. Susan had een sterk gevoel dat het afscheid definitief was.' Pagina 19, overpeinzing van Maiers vriendin Susan. Op pagina 279 is ze vastgebonden, en draaien haar ogen wild rond in haar kassen, 'als die van een kalf dat naar het slachthuis werd geleid'.

De hellevaart van een geteisterd man, die er niet voor terugdeinsde te moorden, maar is hij daarom ook een psychopaat? Verleden en heden vinden en verliezen elkaar, in dit sterke verhaal, over de eeuwige strijd tussen goed en kwaad, waaruit niemand als overwinnaar tevoorschijn komt.

'Er is iets dat erger is dan doodgaan. En dat is doorleven met herinneringen die te pijnlijk zijn om te dragen.' Toch is het laatste woord: 'Kom'. Een piepklein lichtje in een peilloze duisternis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.