Recensie Film

Onder komisch rariteitenkabinet in Thunder Road zit een levensecht personage verscholen ★★★★☆

De noodlottige zwaarte van het verhaal en Jims ongrijpbare karakter vormen een opmerkelijk uitgebalanceerd geheel. 

Jim Cummings in Thunder Road.

Alleen al de openingsscène van Thunder Road, een in één ononderbroken opname gedraaide speech van de geestelijk uiterst instabiele politieman-in-uniform Jim Arnaud op de begrafenis van zijn moeder, bevat een stevige dosis cultpotentieel. Jim, gespeeld door regisseur, scenarist en acteur Jim Cummings, bezit geen enkel sociaal filter en verzandt om de zoveel woorden in niet ter zake doende terzijdes, hyperafgeleid door gedachten, emoties of de aanwezigheid van anderen. Wanneer de door hem meegebrachte roze cd-speler, waarop hij Bruce Springsteens Thunder Road wilde laten horen, dienst weigert en Jim nog een halve ongemakkelijke danspoging waagt, druipt hij af, overmand door verdriet. ‘Laten we onthouden dat iedereen op zijn eigen manier rouwt’, constateert een aanwezige droogjes.

Navertellen is zo goed als onmogelijk – en dat maakt de scène zo sterk en uniek. Tegelijk fungeert Cummings’ ruim tien minuten durende optreden als test voor de toeschouwer: gaat die mee met Jims associatieve gedachtekronkels, dan volgt een bijzonder geestige en ontroerende film die verrassend veel dieper graaft dan het onnavolgbare uiterlijke vertoon in eerste instantie doet vermoeden. Ziet-ie een acteur het vreemde typetje uithangen dat overduidelijk inspeelt op sociaal ongemak, dan is er de daaropvolgende 80 minuten mogelijk geen redden meer aan. Beslist u vooral zelf: de scène verscheen in 2016 als (veelvuldig bekroonde) korte film en staat gratis en in zijn geheel online.

Kendal Farr in Thunder Road.

Wijselijk besteedt Cummings zijn speelfilmdebuut als regisseur niet aan het definiëren van de omvangrijke verzameling sociale stoornissen waaraan zijn hoofdpersonage ongetwijfeld lijdt. Thunder Road volgt en verdiept simpelweg het leven van een figuur die zich met weinig anderen in de filmgeschiedenis laat vergelijken. Een incident op zijn werk – hoe deze man überhaupt kon functioneren als agent laat de film in het midden – zorgt ervoor dat Jim thuis komt te zitten, waar hij worstelt met de verhouding tot zijn verslaafde ex en een conflict over de voogdij van zijn dochter. De haast noodlottige zwaarte van het verhaal en Jims ongrijpbare karakter (van aandoenlijk naar onuitstaanbaar, van geestig naar agressief) vormen een opmerkelijk uitgebalanceerd geheel, in Thunder Road.

Niet elke ongemakkelijke situatieschets is geslaagd: op een enkel moment steekt het gevoel op dat Cummings vooral een sketchreeks over sociale codes heeft gemaakt, een soort ode aan buitenbeetjes en hun onaangepaste gedrag, maar dat gevoel vervliegt als gaandeweg duidelijker wordt dat onder dit eenpersoonsrariteitenkabinet een tamelijk levensecht personage zit verscholen. Thunder Road is een film waarin een absurdistische anekdote, waarin Jim vertelt hoe hij een stofzuiger kuste, direct en zonder flauwe of dubieuze connotaties naar de oprechte liefde voor zijn dochter kan verwijzen. Vreemd en soms irritant, zeker. Maar ook volstrekt origineel, komisch en innemend.

Thunder Road

4 sterren

Tragikomedie 

Regie Jim Cummings.

Met Jim Cummings, Kendal Farr, Nican Robinson, Macon Blair.

92 min., in 18 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden