FilmrecensieI’m Thinking of Ending Things

Onder ieder beeld in I’m Thinking of Ending Things gaapt de afgrond ★★★★★

Personages zijn veranderlijk en de tijd draait cirkels of staat stil in I’m Thinking of Ending Things.  Een liefdesdrama  met ontregelende, huiveringwekkende horror.

I’m Thinking of Ending Things

Iets is ondoorgrondelijk, onherstelbaar mis, denkt de heldin van Charlie Kaufmans I’m Thinking of Ending Things. Zelf doelt Lucy (Jessie Buckley) op haar prille relatie met Jake (Jesse Plemons), met wie ze een lange autorit door de sneeuw maakt naar de boerderij van diens ouders (Toni Collette en David Thewlis). Jake is lief, gevoelig en geïnteresseerd, en toch vreest Lucy dat ‘het’ voorbij moet zijn. De gedachte laat haar simpelweg niet meer los.

Maar er is nog zoveel méér mis, in deze voor Netflix gemaakte bewerking van Iain Reids gelijknamige roman. Eigenlijk zou je de film niet op Netflix maar op een groot doek moeten kunnen kijken, of op zijn minst twee keer, om de afgrond te appreciëren die gaapt onder vrijwel ieder beeld, iedere scène en elke dialoog.

Als scenarist van films als Being John Malkovich (1999) en Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004), maar ook als regisseur van Synedoche, New York (2008) en Anomalisa (2015) schiep Kaufman een geheel eigen, tragikomische vorm van surrealisme. Hier laat hij de tijd cirkeltjes draaien en toch ook stilstaan (let op de pantoffels, de thermosfles, het behang); gedachten klinken harder en zachter, alsof ze niet gedacht maar uitgesproken worden; een kinderfoto van Jake lijkt een kinderfoto van Lucy; de personages worden per shot jonger of ouder. Griezelclown-animaties, enge kelders en een hommage aan de musicalklassieker Oklahoma! - ook dat past allemaal in de film. I’m Thinking of Ending Things, gefotografeerd in de bedrieglijk compacte beeldverhouding van 4:3, is zo samenhangend en onvast als een wolk sneeuw.

Nog het veranderlijkst is Lucy zelf. Opeens heet ze Lucia, en dan weer Yvonne of Amy. Ze lijkt telefoontjes van zichzelf te krijgen en wisselt voortdurend van kleding, kapsel en beroep. In de auto praat ze, schijnbaar onbewust, andermans woorden na (waaronder een recensie van de legendarische filmcriticus Pauline Kael). Fantastisch, hoe actrice Buckley de dubbele bodems van haar personage bespeelt, en je toch het gevoel (de illusie?) geeft dat je naar één en dezelfde vrouw kijkt. 

Ieder mens en iedere situatie is een kopie of spiegel van talloze anderen, suggereert de film, en de kloof tussen die variaties kan zich ieder moment openbaren. Toch blijft Jake de hele film dezelfde stille, ietwat saaie dertiger. Of kan het zijn dat die eenzame schoolconciërge (Guy Boyd), opduikend in scènes die zich aarzelend aan het centrale verhaal vastklampen, de bejaarde Jake is? En dat Lucy/Lucia/Amy hem dus daadwerkelijk in de steek heeft gelaten?  

Tijdens de eindeloze autorit naar de boerderij lijkt hij steeds haar gedachten uit de lucht te kunnen plukken. Ze merkt niet hoe goed hij haar op die momenten aanvoelt, zoekt soms nog liever oogcontact met de kijker dan met hém. Ontregelend, huiveringwekkend, confronterend, teder én aangrijpend: vind maar eens een andere film op Netflix die dat klaarspeelt.

I’m Thinking of Ending Things

Horror

★★★★★

Regie Charlie Kaufman

Met Jessie Buckley, Jesse Plemons, Toni Collette, David Thewlis, Guy Boyd.

134 min., vanaf 4 september op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden