Review

Ondanks ontroerende scènes blijft geheel tamelijk rigide

A Quiet Passion voert de kijker overtuigend terug in de tijd, naar Dickinsons 19de-eeuwse keurslijf. Ondanks prachtige, ontroerende scènes blijft het geheel tamelijk rigide en afstandelijk.

Beeld X

'Jij hebt een leven. Ik heb een routine.' Het is een bittere opmerking van Emily Dickinson (Cynthia Nixon), gemaakt op een late avond tegen haar schoonzus, maar de dichter beklaagt zich niet. Ze weet dat haar routine haar redding is. Schrijven, liefst 's nachts, vaak over de dood, is wat Dickinson aan het aardse bestaan bindt.

In A Quiet Passion, een kostuumfilm zo verstild en dramatisch als de titel belooft, onderzoekt de Britse regisseur Terence Davies hoe Dickinson van opstandige tiener veranderde in een schuwe, verbeten volwassene. In haar latere leven stond Dickinson (1830-1886) in haar woonplaats Amhurst, Massachusetts, bekend als kluizenaar. Ze kwam zelden het huis of zelfs maar haar kamer uit. Soms sprak ze alleen tegen haar bezoek van achter een dichte deur.

A Quiet Passion

Drama
Regie: Terence Davies
Met: Cynthia Nixon, Jennifer Ehle, Keith Carradine, Duncan Duff
125 min., in 11 zalen.

Beroemd was ze toen nog niet. Tijdens haar leven werden slechts enkele van haar gedichten gepubliceerd; dat ze ooit beschouwd zou worden als een van de grootste Amerikaanse dichters, kon niemand weten. Toch kreeg ze op kleine schaal wel erkenning. Haar familieleden behandelden haar als een genie. Veel vrienden en kennissen geloofden ook in haar bijzondere talent.

Talent voor het leven, daar ontbrak het Dickinson aan - althans in de interpretatie van Davies, die in zijn scenario de nadruk legt op haar zoektocht naar liefde. Ze hunkert ernaar, maar gunt het zichzelf niet. Ze is streng voor zichzelf en anderen. Met haar scherpe tong is ze ook geen voor de hand liggende huwelijkskandidaat. Daar komt nog bij dat ze voor haar zieke moeder moet zorgen en gehecht is aan het gezinsleven met haar ouders, broer en zus.

De 71-jarige Davies, regisseur van successen als Distant Voices, Still Lives (1988) en The House of Mirth (2000), maakt van A Quiet Passion een steeds beklemmender huiselijk drama. De atmosfeer is verstikkend, de dialogen zijn stijf en gedragen. Hoe minder Dickinson buitenshuis komt, hoe meer het gebrek aan frisse lucht ook de kijker naar adem doet happen. Dat is niet prettig, maar wel effectief: Davies voert zijn publiek overtuigend terug in de tijd, naar Dickinsons 19de-eeuwse keurslijf.

A Quiet Passion bevat prachtige, ontroerende en visueel indrukwekkende scènes, maar het geheel blijft tamelijk rigide en afstandelijk. Dat past wel bij Dickinsons mysterieuze manier van doen, maar houdt ook deuren gesloten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.