Ondanks ervaren cast is Pilp Fuction rommelig en zelden grappig

Loes Luca, Ilke Paddenburg, de cabaretiers van Niet Uit Het Raam, en regisseur Jakop Ahlbom draaien films door de gehaktmolen. Ondanks de ervaren cast is het resultaat rommelig en zelden echt grappig.

Pilp Fuction, met vanaf links Ilke Paddenburg, Ria Marks en Loes Luca. Beeld Joris van Bennekom

'Het is een koffer you can't refuse', zegt Han Römer. In een verlaten woestijn met twee gangsters (Peter Heerschop en Viggo Waas) wordt onderhandeld over het geldkoffertje dat benodigd is om de originele kopie van de film Pulp Fiction in handen te krijgen. Römer: 'Ik snap het niet: het is een kopie, maar toch noem je het het origineel. Origineel hoor!'

Het mag duidelijk zijn, we zijn terug in het kluchtige universum van De Ploeg, het samenwerkingsverband tussen de cabaretiers van Niet Uit Het Raam (NUHR) en gastacteurs, onder wie dit keer Loes Luca en jong talent Ilke Paddenburg. In hun nieuwste voorstelling Pilp Fuction, geregisseerd door de gerenommeerde Zweed Jakop Ahlbom (Lebensraum, Horror) lijkt het alsof ze de bundel '1001 films die je gezien moet hebben' door de gehaktmolen hebben gedraaid - zonder er verder een plan mee te hebben. Dit filmische toneelstuk is één grote stamppot van bekende filmscènes en personages, met een uiterst rommelig en helaas zelden echt grappig resultaat.

Pilp Fuction
Theater
Pilp Fuction door De Ploeg
Regie: Jakop Ahlbom
21/3, Nieuwe Luxor Theater, Rotterdam
Tournee t/m 10/6

Het verhaal draait om de 18-jarige Anna (Paddenburg), die met haar familie een oude bioscoop bestiert. Al veertien maanden lang vertonen ze Saturday Night Fever. Nu er eindelijk een nieuwe film op komst is, namelijk Pulp Fiction van Quentin Tarantino, hopen ze op een financieel succes waarmee zij hun schulden kunnen afbetalen. Jammer alleen wel dat het debiele neefje (Viggo Waas) de filmtitel op de gevel verhaspelt, waardoor er Pilp Fuction staat.

Op haar verjaardag ontdekt Anna dat de lieve Marja (Ria Marks) niet haar moeder maar haar tante is. Ze duikt de filmwereld in om haar echte moeder te vinden. Daarop springt Paddenburg letterlijk door het grote filmdoek waarop veel scènes worden geprojecteerd: ze belandt tussen de filmsterren. Eigenlijk net zoals in de Woody Allen-film The Purple Rose of Cairo uit 1985, maar daar was het overtuigender uitgevoerd en was het ook een inhoudelijk commentaar op de grote waarde die mensen soms toekennen aan personages op het witte doek.

Halverwege wordt de verhaallijn losgelaten en belanden we in een reeks losse sketches op een filmset. Die bevat zeker een aantal geestige momenten, vooral dankzij Loes Luca, die met haar grote charisma en komisch talent ook in een wankel project als dit als vanzelf de aandacht naar zich toe trekt.

Maar als er dan ook nog lukraak wat liedjes worden gezongen, ben je als toeschouwer de draad volledig kwijt. Je bent in elk geval niet meer benieuwd of er voor Anna en haar moeder een happy end in het verschiet ligt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden