RecensieKerstmatinee

Ondanks Beethovens jubelfinale klinkt het KCO in zijn Kerstmatinee zorgwekkend gewoon ★★★☆☆

Een vernieuwende visie hoeft heus niet, maar wie het revolutionaire weghaalt bij Beethoven, doet hem geen recht.

Dirigent Franz Welser-Möst bij een fotoshoot in de Musikverein in Wenen.Beeld Julia Wesely

Kerstmatinee Concertgebouworkest

Klassiek

★★★☆☆

Beethovens Negende symfonie o.l.v. Franz Welser-Möst

25/12, Concertgebouw, Amsterdam. Terugkijken op npogemist.nl.

Helemaal lekker loopt het bij het ­Koninklijk Concertgebouworkest nog niet. Het is halverwege zijn tweede seizoen zonder chef-dirigent, na het plotselinge ontslag van ­Daniele Gatti wegens meldingen van ongepast gedrag. Het orkest is in ­afwachting van een nieuwe algemeen directeur, omdat Jan Raes er in januari mee ophoudt. In de zomer moet er ook een nieuwe artistieke vrouw of man zijn: de huidige (Joel Fried) gaat met pensioen.

Muzikaal zijn de pieken de laatste jaren minder hoog. Het orkest heeft meer moeite (gast)dirigenten uit de wereldtop te strikken. Tel daarbij het overlijden op van eredirigent Mariss Jansons, begin deze maand, en het is begrijpelijk dat het KCO blij zal zijn dat 2019 zo goed als voorbij is.

Het orkest luidde zijn jaar uit met zijn traditionele Kerstmatinee. Het Amsterdamse Concertgebouw was stampvol. Op de lessenaars stond de Negende symfonie van Beethoven, op de dirigentenverhoging de Oostenrijker Franz Welser-Möst. Voor de jubelfinale was het Groot Omroepkoor gestrikt.

Schnabbelintensiteit

Zo met Kerst zou je als recensent ook graag willen jubelen, maar daarvoor gaf het KCO te weinig reden. Als zo’n bekend en geliefd stuk op zo’n moment staat geprogrammeerd (de Kerstmatinee werd op NPO 2 uitgezonden, weliswaar pas om 22.15 uur), mag je een uitvoering verwachten die enig nieuw licht werpt op dat stuk. Onder Welser-Möst viel weinig te ontdekken: het KCO maakte een logge indruk, waarin de middenstemmen geregeld het onderspit ­­­dolven. Ergens moest toch die mooie tegenmelodie in de fagot bij het Freude-thema zijn, bijvoorbeeld, maar de ­dirigent maakte er geen ruimte voor.

Het was een interpretatie met van alles wat. Werden hier de beginselen van de historische uitvoeringspraktijk rechtgedaan? Mwah (hakkerig spelende violen). Weens parfum? Beetje. Af en toe werd het spannend, bijvoorbeeld door net even wat in te houden bij de rust voor het slot van het Molto vivace, maar de meeste wendingen waren van verre aan te zien komen – een vernieuwende visie hoeft heus niet, maar wie het revolutionaire bij Beethoven weghaalt, doet hem geen recht. Het Adagio werd gespeeld met schnabbelintensiteit.

Wie zocht naar de herkenbare, gloedvolle en diepe klank waar het orkest al tig jaar voor staat, vond er te weinig van terug. Ja, het KCO blijft een verzameling uitstekende musici, maar is op dit moment zorgwekkend gewoon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden