Filmrecensie On Chesil Beach

On Chesil Beach is een keurige verfilming met een teleurstellend einde (drie sterren)

Filmrecensie: On Chesil Beach

On Chesil Beach

De boeken van de Engelse auteur Ian McEwan zijn uitermate verfilmbaar. Meer dan tien speelfilms werden er al gebaseerd op zijn romans en korte verhalen. Op het filmfestival van Toronto gingen er in september vorig jaar zelfs twee tegelijk in première: On Chesil Beach, gebaseerd op de gelijknamige korte roman uit 2007, en The Children Act, vanaf september in Nederland te zien. Ze voegen zich bij titels als Atonement (2007), Enduring Love (2004) en The Cement Garden (1993).

De naam McEwan is een kwaliteitsstempel: zijn boeken zijn vrijwel altijd bestsellers en met zijn aandacht voor plot, psychologie en structuur staat hij garant voor een goed verhaal. Dat geldt zeker ook voor On Chesil Beach, McEwans compacte, tragische vertelling over een pijnlijk ongemakkelijke huwelijksnacht.

Het is 1962, het jaar waarin de jaren zestig nog in de jaren vijftig zijn blijven steken. ‘Seks begon/ In negentiendrieënzestig’, schreef Philip Larkin in zijn bekende gedicht ‘Annus mirabilis’, dat voor McEwan ongetwijfeld als uitgangspunt diende. Waren de jonge twintigers Edward (Billy Howle) en Florence (Saoirse Ronan) maar één jaar later getrouwd. Dan was de eerste Beatlesplaat al verschenen, had de seksuele revolutie zijn intrede gedaan en zouden ze niet zo onvoorbereid, zo vol onuitgesproken angst, verwachtingen en schaamte aan deze beladen nacht zijn begonnen.

Het is net te vroeg. Florence en Edward zijn allebei nog maagd en weten, hoe verliefd ze ook zijn, niet veel van elkaars behoeften. Onzekerheid, taboes en verdrongen herinneringen doen het stel de das om, verzegeld door de verkeerde woorden op het verkeerde moment. Ronan (Lady Bird, Atonement) en haar minder bekende tegenspeler Howle acteren griezelig doeltreffend. Ongemak oogde zelden zo kwetsbaar en schrijnend.

Het verhaal van On Chesil Beach beslaat niet meer dan een paar uur, maar flashbacks en een epiloog maken er een veelomvattender geschiedenis van. McEwan schreef zelf het scenario voor de film en bleef, niet verrassend, zijn roman grotendeels trouw; alleen het slot verschilt aanzienlijk. Uitgerekend dat slot is ook het zwakste deel van deze keurige verfilming. Waar de Engelse theater- en televisieregisseur Dominic Cooke zich in zijn eerste speelfilm lang terughoudend toont, gaan tegen het einde alsnog de remmen los en wordt opzichtig naar emoties gehengeld. Onnodig en teleurstellend, want het secuur opgebouwde drama is zonder die geforceerde slotscènes al ontroerend genoeg. 

On Chesil Beach. Drama. Regie Dominic Cooke. Met Saoirse Ronan, Billy Howle, Emily Watson, Anne-Marie Duff. 110 min., in 31 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.