Tv-recensie Paul Onkenhout

Omroep Max stuurt zeven wandelaars op pad naar Santiago de Compostela. Niet zo’n bijster origineel idee

Voordat de beschuldigingen me om de oren ­vliegen: ik heb ook weleens overwogen om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela te lopen, de Camino. Het is er nooit van gekomen, maar ooit leek het me wel wat, zo’n zonder twijfel louterende wandeling, eindigend met een ijskoude cerveza.

Bij Omroep Max gingen woensdag op NPO 1 zeven wandelaars van start. Laat mij maar lopen, heet de ­(vierdelige) serie. Over de titel was nagedacht.

Wandelen naar Santiago de Compostela is een ­cliché. Veel mensen doen het, of hebben het overwogen. Het wonder van de pelgrimstocht is dat iedereen na aankomst op het Plaza del Obradoiro het gevoel heeft dat de ervaring uniek is en dat de rest van de ­wereld hiervan op de hoogte moet worden gesteld – ­ongeveer het ­gevoel dat ouders na een bevalling hebben.

De zeven deelnemers aan het programma Laat mij maar lopen van Omroep Max.

Dat is de reden dat er, alleen de afgelopen tien jaar al, een paar dozijn Nederlandstalige boeken over de tocht is verschenen. Met een beetje geluk kom je in Noord-Spanje een bekende Nederlander tegen. Van ­generaal (Dick Berlijn) tot tattookoning (Henk Schiffmacher), van journalist (Ferry Mingelen) tot zangeres (Wende Snijders) en van bioloog (Midas ­Dekkers) tot cabaretier ­(Javier Guzman), allemaal volgden ze het, eh, ­gebaande pad.

Dus om nou te zeggen dat het een origineel idee was van Omroep Max en producent Mariska van der Klis – ooit bekend onder de naam Hulscher en zelf ­Camino-loper – om zeven wandelaars te volgen, nee.

Zo lang geleden is het bovendien ook niet dat de RKK deelnemers aan de pelgrimstocht aan het woord liet. In Op weg naar Santiago sprak Wilfred Kemp met wandelaars, ook buitenlandse. Het leverde mooie verhalen op. Dat is nog maar een paar jaar geleden. Kennelijk was de zendermanager het al vergeten.

Bij Omroep Max lopen drie mannen en vier vrouwen van zuid (Salamanca) naar noord: de Zilverroute. Vanwege de lange, onherbergzame etappes wordt die ook wel de ‘Route van de waanzin’ genoemd, sprak de voice-over dreigend. Onderweg vertellen de deelnemers hun levensverhaal. De inmiddels bekende dronebeelden ontbreken niet.

Er werd alles aan gedaan de indruk te wekken dat de deelnemers grote ontberingen te wachten stonden en blij mochten zijn als ze het er ongeschonden vanaf zouden brengen. De bombastische muziek deed het ergste vrezen, het leek Expeditie Robinson wel, maar laten we niet overdrijven. Het is er warm, 35 graden soms, maar 25 kilometer op een dag moet te doen zijn en zo erg is het nou ook weer niet om met andere wandelaars in een herberg een slaapzaal te delen.

Wel moesten de wandelaars oppassen voor bed­wantsen, ‘kleine venijnige bloedzuigertjes die veel jeuk en bulten veroorzaken en die zich vooral thuisvoelen in, jawel, bedden’. Daar staat volgens de voice-over ­tegenover dat zelfs in het kleinste Spaanse dorp een bar is. En dus ook een ‘ijskoude cerveza’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden