Review

Omotoso weerstaat een clichématig einde

Die van hiernaast is het relaas van twee onaardige buurvrouwen op leeftijd die elkaar niet kunnen uitstaan. In het buurtcomité van de welgestelde wijk in Kaapstad botsen zij bij elke gelegenheid. Dat geeft ook voldoening en schept een eigenaardige band. Marion is een blanke Zuid-Afrikaanse, Hortensia een zwarte immigrante die in deze blanke buurt is beland.

Yewande Omotoso - Die van hiernaast

De jonge schrijfster Yewande Omotoso woont in Kaapstad. Ze is het kind van een Nigeriaanse vader en een Caribische moeder, en is opgegroeid in Zuid-Afrika. In haar roman komt Hortensia, met een vergelijkbare achtergrond als de schrijfster, aanvankelijk het best uit de verf. Voordat zij met haar blanke Britse man naar Kaapstad verhuisde, woonde het kinderloze stel een tijd in Nigeria. Omotoso voegt episodes uit die tijd toe die de verbittering van haar personage reliëf geven.

Bovenal is Hortensia een zelfbewuste zwarte vrouw, die er groot genoegen in schept witte medemensen op hun racistische kanten te wijzen. Dat zijn ze niet gewend in de buurt Katterijn, voorheen onder de apartheid exclusief voor witte huiseigenaren.

Yewande Omotoso
Die van hiernaast
Uit het Engels vertaald door Manon Smits
Fictie
De Geus; 288 pagina's; euro 19,99.

Happy end

Marion is in het begin van de roman een nogal stereotiepe blanke Zuid-Afrikaanse. Ze vindt zichzelf tamelijk liberaal in rassenkwesties en is steeds geschokt als Hortensia die houding vlijmscherp typeert als hypocriet paternalisme. Gaandeweg lukt het Omotoso toch Marions andere kanten te laten zien. Zoals die van gefrustreerde architecte (ze ontwierp het buurhuis waar Hortensia woont en had daar zo graag zelf willen wonen).

In een feelgoodfilm zou de toenemende herkenning in elkaars vrouwenlevens - het besef bijvoorbeeld dat ze het gekibbel niet kunnen missen - eindigen in een happy end, maar gelukkig heeft Omotoso die verleiding weerstaan. De twee blijven elkaar wantrouwen. Ze sluiten geen vriendschap en blijven zich wentelen in hun zelfgekozen chagrijn. En toch hebben ze een modus vivendi gevonden.

Er is wel iets vreemds aan deze roman: je merkt weinig van de wereld buiten het buurtje, van Zuid-Afrika met zijn explosieve rassenrelaties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden