Drama

Omar

Een verleidelijke film noir waarin niemand elkaar kan vertrouwen

Het is maar hoe je kijkt. De scheidingsmuur in Israël kun je zien als de ideale sta-in-de-weg voor een moderne Romeo en Julia. De smalle straatjes en de kruip-door-sluip-door-steegjes lenen zich uitstekend voor achtervolgingen. Het Israëlisch-Palestijnse conflict is een fantastisch decor voor een psychologische thriller.

Het is een verfrissende blik waarmee Hany Abu-Assad in Omar naar zijn geboortegrond kijkt, een gebied waar het zo goed als onmogelijk is om géén politieke film te maken, omdat geen mening ook als een mening wordt gezien. Nadat de Palestijns-Nederlandse regisseur met Paradise Now (2005) een Oscarnominatie in de wacht sleepte en een Golden Globe won, raakte hij even de weg kwijt in Hollywood. Hij keerde terug naar Nazareth en maakte deze eerste, volledig Palestijns gefinancierde film, waarmee hij de juryprijs in Cannes won.

Omar is ook gewoon een razend spannende film over psychologische spelletjes. Abu-Assad toont de vierhoeksverhouding tussen drie jeugdvrienden en de zus van een van hen. Als de drie vrienden een Israëlische soldaat doodschieten, wordt alleen Omar opgepakt. De keuze die hij vervolgens krijgt, is even simpel als onmogelijk: zijn vrienden verraden of onheil afroepen op zijn eigen familie en geliefde. Welke keuze hij ook maakt, zelf zal hij er hoe dan ook de dupe van zijn. Hoe langer hoe meer verandert Omar in een film noir waarin niemand elkaar vertrouwt of kan vertrouwen.

Dat wantrouwen is besmettelijk. Dat meisje dat zo onweerstaanbaar naar Omar kan lachen (Leem Lubany), is dat geen stiekeme femme fatale? En hoe zit het met Omar zelf: dan weer krachtig, dan weer ontwapenend gespeeld door Adam Bakri, die Abu-Assad prachtig laat dolen door de schaduwwereld van zijn gewone leven? Het lijkt alsof hij de kant van zijn vrienden kiest, maar speelt hij geen dubbelspel? En zo zit je te puzzelen terwijl Abu-Assad je steeds een stapje voor is.

Omar verleidt met precies de juiste dosering van ouderwetse romantiek, spanning en humor. Net zomin als over de zelfmoordenaars uit Paradise Now velt Abu-Assad hier ook geen moreel oordeel over zijn personages, prachtig gespeeld door overwegend niet-professionele acteurs.

Ja, het zijn mensen die de problemen over zichzelf afroepen, door frustratie en politiek, maar het komt net zo goed door haantjesgedrag en persoonlijke besognes dat ze onherroepelijk verstrikt raken. Wie toch goed-of-kwaad-labels op hun acties wil plakken, raakt al snel vast in een moreel moeras. Politiek en dagelijks leven zijn niet te onderscheiden: voor Abu-Assad is het bakken van pitabroodjes net zo gewoon als over de muur klimmen om een geliefde te kunnen zien.

Tot hij met een klap duidelijk maakt dat het conflict dieper zit dan alleen decor. Het is een meesterlijke afsprong van het slappe koord waarvan je was vergeten dat hij erop balanceerde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden