Oh My Sweet Land: niet meer dan het documentair weergeven van de werkelijkheid

Erg veel inzicht in de complexe materie van vluchtelingen geeft de voorstelling niet.

Corinne Jaber in Oh My Sweet Land. Beeld .

In de krant stond deze week een artikel over de 22-jarige Syrische jongen Mouaz die naar Engeland wilde zwemmen, maar verdronk en maanden later op Texel aanspoelde. Via Turkije, Algerije en Libië was Mouaz uiteindelijk in Calais terechtgekomen. In een sportzaak kocht hij een duikerspak met de bedoeling Het Kanaal over te zwemmen en zo de Engelse kust te bereiken. Daar woonde zijn oom, daar zou hij een nieuw leven kunnen beginnen. Op Texel ligt hij nu begraven, eerst naamloos, nu met een naam.

Over het lot van Syrische vluchtelingen was deze week in het Holland Festival een theatervoorstelling te zien: Oh My Sweet Land. Gespeeld door de Syrisch-Duitse actrice Corinne Jaber, gemaakt door de Palestijnse regisseur Amir Nizar Zuabi en geproduceerd door onder meer The Young Vic in Londen.

Dan hoop je dat theater zo'n krantenbericht kan loszingen van de alledaagse gruwel, dat de harde realiteit misschien verzacht kan worden.

Maar dat gebeurde helaas niet.

De actrice praat een uur lang over haar ontmoetingen met Syrische vluchtelingen die ze bezocht in Libanon en Jordanië. Onderwijl kookt ze in het theater een klassiek Syrisch gerecht: kibbeh, een soort gekruide vleespasteitjes. Op het podium staan een keukenblokje, een fornuis en een koelkast. Terwijl ze uien snijdt, vlees hakt en de olie verhit, vertelt ze over de uit Syrië gevluchte Ashraf, met wie ze in Parijs een kortstondige troostliefde beleeft. Als hij op een dag zomaar verdwijnt, gaat ze naar hem op zoek en keert terug naar het land en de regio waar zij beiden vandaan komen en waar de vernielingen en de wanhoop tastbaar zijn.

Haar monoloog is deels fictief, deels op ware feiten gebaseerd. Erg veel inzicht in deze complexe materie en de menselijke ramp die zich aan het voltrekken is, geeft de voorstelling niet. Daarvoor is de taal te weinig fantasierijk; Oh My Sweet Land gaat niet verder dan het nogal documentair weergeven van de werkelijkheid.

Aan het eind maakt de actrice de koelkast open waarin enorme lappen vlees hangen - een wat al te lompe metafoor voor de slachtpartij.

In de krant stond deze week een artikel over de Amsterdamse wijk Watergraafsmeer, waar in een leegstaand gebouw een opvangcentrum voor asielzoekers moet komen. Buurtbewoners zijn boos, ook omdat er in de wijk al veel drugsverslaafden en psychiatrische patiënten zijn gehuisvest. De gemeente zegt dat men er nauwelijks last van zal hebben: 'De vluchtelingen zullen weinig overlast geven. De meesten zijn getraumatiseerd en depressief.'

En ze kunnen nog lekker koken ook.

Oh My Sweet Land Door: Corinne Jaber. Tekst en regie Amir Nizar Zuabi. Holland Festival, Theater Bellevue, Amsterdam, 16/6.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden