Ogen als morsestreepjes

Een hilarische visualisering, cartoony beelden en typografische grapjes. Maar toch: er wordt wat afgetobd in het Belgische beeldverhaal.

Beeld -

Een getekende jeremiade. Een existentialistisch essay. Een collage van ongerijmde beelden. Al die dingen is Verkild hart van tekenaar Johan De Moor en scenarist Gilles Dal, een stripboek zonder noemenswaardige verhaallijn, dat toch slecht afloopt. Eenmaal aangeland op bladzijde 64 is dat nauwelijks verbazingwekkend, een happy end zou zelfs raar zijn geweest. Met een Hans Dorresteinachtige mismoedigheid worden retorische vragen gesteld als 'waarom zo afzien als we uiteindelijk toch alles vergeten?' en 'is dit alles wat er is?', waarbij telkens weer het blanco gezicht van de hoofdpersoon (het lijdend voorwerp) in beeld verschijnt, met ogen als morsestreepjes waarvan je de betekenis niet kent en waarin je dus geen uitdrukking kunt lezen. Dat maakt het lastig sympathie te voelen voor deze nondescripte figuur.

Johan De Moor kreeg in de jaren negentig bekendheid met zijn hilarische stripreeks Kobe de Koe, waarin hij allerlei beeldtalen door elkaar mixte en onbezorgd absurde teksten van Stephan Desberg toevoegde. Er zat een enorme vitaliteit in die albums, die ontbreekt in de nu verschenen klaagzang. Verkild hart is een poging met zwarte humor de zinloosheid van het bestaan te lijf te gaan, maar doordat het boek ernstig betoog en hilarische visualisering mixt, slaat de twijfel toe. De Moor trekt weer alle registers open om de bladspiegel te vullen met knipsels, aquarellen, cartoony beelden en typografische grapjes, en toch overheerst het larmoyante karakter. Jammer van het gejammer.

Morgen weer een dag

Er wordt wat afgetobd in het Belgische beeldverhaal. Morgen weer een dag is de naam van een serie éénpaginastrips die Bart Schoofs tekent voor het Vlaamse weekblad Knack. Hierin worden op droogkomische wijze maatschappelijke verschijnselen bestudeerd: zes plaatjes naadloos tegen elkaar met een ondertekst die verklaart wat er gebeurt. De kleurtjes zijn zoetig, maar de toon is moedeloos. Blijkbaar slaat dit format aan, want inmiddels zijn er al drie delen van gebundeld. In het laatste deel Op staande voet gaat veel aandacht naar digitale ergernissen. De aflevering 'Datasterfte' toont hoe kostbare trouwdagherinneringen van de harde schijf blijken te zijn gewist. '40 dagen zonder' bekijkt het dwangmatig online zijn ('Willekeurige statusupdates: Een fax van Mieke. Ze is cupcakes aan het bakken.') en 'Sociale media's offday' biedt voorbeelden van vervreemding: 'Populairste hashtag vandaag #maarwiebenikenwatweetikdaareigenlijkvan.'

Existentiële vragen, ook hier, maar Schoofs bewaart de climax voor het schrijnende portretje 'Tot de dood ons scheidt', waarbij een kalende man en zijn bebrilde vrouw op de zakelijke toon van een enquêteformulier worden geconfronteerd met de vragen des levens. 'Heb je nee en kun je ja krijgen?' Ze antwoorden bevestigend. 'Kan wat niet is nog komen?' Beiden ja. 'Heeft alles zijn goeie en zijn slechte kanten?' Dubbel ja. 'Pakken ze je het niet meer af?' Twee maal nee. Schoofs' droge plaatjes passen er perfect bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden