Festival Crossing Border

Of ze nou een pen of een gitaar vasthouden, Crossing Border brengt echte vertellers

Onder andere zangeres Emel Mathlouthi en schrijver David Keenan maakten indruk.

De Tunesische singer-songwriter Emel Mathlouthi. Beeld filmbeeld

Ze is de gedroomde gast. Zangeres Tracey Thorn (57) verenigt bij uitstek de twee kunstdisciplines waar het Haagse festival Crossing Border jaarlijks zijn licht op laat schijnen: muziek en literatuur. Want Thorn was zangeres van de succesvolle Engelse Band Everything But The Girl, die met Missing  zijn grootste hit scoorde. En ze is ook nog eens schrijver die met haar boeken en een krantencolumn volop waardering oogst bij de critici. Eerder dit jaar kwam haar derde boek Another Planet uit

Dus vertelt Thorn in de foyer van Theater aan het Spui over de bezoekjes die ze voor Another Planet bracht aan het slaapstadje Brookmans Park, de plek waar ze opgroeide. Zo’n desolate buitenwijk waar elke vorm van initiatief en opwinding wordt gesmoord in een moeras aan regels en sociale conventies. Godzijdank kwam daar  in de jaren zeventig punk op. Thorn: ‘De remedie tegen de nietsigheid. Ik was opstandig omdat ik wist dat ik gelukkiger kon zijn in een vrijer klimaat. Met punk werd die boosheid erkend. Ik wilde mezelf uitdrukken en gebruikte daarvoor muziek.’

Goed beschouwd heeft ze dus altijd al geschreven. Zij het in eerste instantie songteksten en pas later boeken. ‘Mijn schrijversleven voelt dan ook niet zozeer als een breuk met mijn muzikantenbestaan. Het is een verdere ontwikkeling ervan.’

Thorn is een verhalenverteller. Net als die andere kunstenaars op Crossing Border. Of ze nou een pen of een gitaar vasthouden. Ook al heeft de zevenentwintigste editie van het festival op de zaterdag niet de meest toonaangevende namen op muziekgebied, alle vormen van vertelkunst, in het spectrum tussen pop en literatuur, komen aan bod. De spoken-wordsessies in The Hideout klinken als echo’s van beat poetry. De ‘space age poetry’ van Justin Samgar, voormalig huisdichter bij BNN en 3FM, wordt begeleid door Deniz Kavafoglu op een soort omgekeerde steeldrum, de handpan.

Dan zijn er natuurlijk optredens van dé hedendaagse vertellers in de (pop)muziek, de troubadours 2.0. De Ierse rapper Kojaque doet zijn verhaal over slepende jazzy beats. De Tunesische singer-songwriter Emel Mathlouthi verzorgde met Klemti Horra (Mijn hart is vrij) in haar land de titelsong voor de Arabische Lente. Nu brengt ze het publiek in vervoering met een warme, door de wind gedragen stem, elektronische drums en synthesizers. Ook al zingt ze nu in het Engels, het engagement is er niet minder om als ze het heeft over de klimaatcrisis.

Meer engagement. De Ierse singer-songwriter David Keenan staat voor de de kansel van de Nieuwe Kerk met een afgeplakte akoestische gitaar. Waarschijnlijk omdat het ding flinke averij heeft opgelopen. Keenan is er niet de man naar om zachtzinnig te tokkelen of te fluisteren. In een nummer over kids met een heroïneverslaving onderstreept hij elke schreeuw van zijn overslaande stem met een verbeten haal over zijn snaren.

Ja, als je een verhaal vertelt, moet je je publiek meeslepen. Dat heeft de Schotse schrijver David Keenan (geen familie van eerdergenoemde Keenan), die regelmatig voor het Britse avant-gardeliteratuurmagazine The Wire schrijft, goed begrepen. In een interviewsessie staat hij op van zijn stoel om voor te lezen uit zijn boek For the Good Times, een roman over een voormalig IRA-strijder die op zijn gewelddadige verleden terugkijkt. Schwung, présence en volume stijgen op van de pagina’s.

Zo moest het. Keenan wilde de verhalen optekenen van de mannen die hij als jongen leerde kennen in Belfast. Mannen die analfabeet waren en elkaar hun verhalen vertelden als uitweg uit het geweld waarin ze verkeerden.

Keenan: ‘De manier waarop ze dat deden was haast een performance. Soms klonk wat ze vertelden als moppen, soms als liedjes.’

Ook bij Keenan. Als hij voordraagt, met een vet Schots accent, is het haast onmogelijk woordelijk te volgen wat de man zegt. Maar de spanning, de verbazing en de humor voel je feilloos aan. 

Van acterende koeien tot duurzame kleding en van betoverende fotografie tot levensgrote, kunstige drollen: wekelijks tipt onze V-vlogger Lisa een evenement dat het bezoeken waard is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden