Boekrecensie Simon Strauss

Of Simon Strauss de stem van zijn generatie is valt te bezien, maar talent heeft hij zeker (drie sterren)

Stel je voor dat je leven níét groots en meeslepend wordt. Simon Strauss (1988) huivert bij het vooruitzicht. ‘Mijn innerlijk wordt bedreigd door de kleurloze lijst die op me wacht’, schrijft hij in zijn debuut Zeven nachten. ‘Hij hangt er al, rechtsboven op de witte muur. Klaar om me in te kaderen, mijn leven te fixeren.’

Aan gevoel voor drama geen gebrek bij de zoon van de beroemde toneelschrijver Botho Strauss. Grote gebaren schuwt hij evenmin. Voordat het grauwe dertigersbestaan hem definitief opslokt, wil hij in zeven nachten de zeven hoofdzonden begaan, elke nacht één. Voor de ochtend aanbreekt, moet hij erover hebben geschreven – zeven pagina’s, uiteraard. Hoogmoedig en lui, jaloers en vraatzuchtig stelt hij de toekomst nog even uit.

Pretentieus? Nou en of – niet in de laatste plaats door het strooien met citaten. Naïef? Ook dat. Deze romantische ziel heeft het gevoel te laat geboren te zijn. Stikjaloers is hij op de generatie van zijn ouders, toen de mensen tenminste nog lázen, toen er nog geloof was in een betere wereld. Voor hem en zijn leeftijdgenoten zit er niets anders op dan ‘stiekem onze eigen naam in de boeken van onze vader zetten, in de hoop dat zijn erfgoed ons kracht geeft’.

De stem van een generatie, ronkte de Duitse pers. Dat valt te bezien, maar talent heeft hij zeker. Wat een lef, wat een vaart. Met speels gemak schakelt hij van renbaan naar gemaskerd bal, van Goethe naar Schiller, van hoogmoed naar val. De gekunstelde opzet met de zeven zonden zit hem amper in de weg en zelfs die jeugdige branie is op den duur best aandoenlijk.

Tot mijn dertigste mag ik schrijven zonder angst voor fouten, zegt Strauss in de laatste nacht van zijn beproeving. Hij maakt nieuwsgierig naar wat hierna komt.

Simon Strauss: Zeven nachten. Uit het Duits vertaald door Marcel Misset. Nieuw Amsterdam; 112 pagina’s; € 15.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.