Review

Obsessief oog voor detail maakt Love tot intrigerend verteller

Mike Love, de slechterik in de Beach Boys-saga, spaart in zijn memoires zichzelf niet.

Beach Boys-zanger Mike Love geldt als een van de grootste klootzakken uit de popmuziek. Die reputatie heeft hij vooral te danken aan de streken die hij zijn neef Brian Wilson zou hebben geleverd, het artistieke brein van de Amerikaanse band.

Midden jaren zestig zou Love flink dwars hebben gelegen toen Wilson The Beach Boys een meer experimentele richting in wilde sturen. Later zou Love Wilson keer op keer voor de rechter slepen. Zo procedeerde hij jarenlang over het co-auteurschap van maar liefst 35 Beach Boys-liedjes die alleen op Wilsons naam stonden (waaronder klassiekers als I Get Around en California Girls). Begin jaren negentig eiste hij schadevergoeding voor de lelijke dingen die Wilson in zijn memoires Wouldn't It Be Nice over hem had geschreven. En in 2005 klaagde hij Brian Wilson aan omdat die materiaal van de Beach Boys had gebruikt bij het promoten van een solo-elpee.

Good Vibrations - My Life as a Beach Boy

Non-fictie
Mike Love en James S. Hirsch

Faber & Faber; 436 pagina's; circa €15,00.

Berucht is ook de toespraak die Love hield toen The Beach Boys in 1988 met onder meer The Beatles, Bob Dylan en The Supremes werden opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Wij houden van harmonieën, aldus Love. Daarmee doelde hij niet alleen op de vierstemmenzang van de Beach Boys, maar ook op hun liefde voor de medemens.

Dit was op zichzelf al een gotspe als je denkt aan de van ruzies vergeven geschiedenis van de groep. Maar Love maakte het nog veel bonter. Hij verweet Paul McCartney en Diana Ross dat ze niet bij de plechtigheid waren vanwege de rechtszaken tegen oud-collega's waarin ze waren verwikkeld, hij nodigde Bruce Springsteen laatdunkend uit om een potje te komen jammen en beweerde dat Mick Jagger het in zijn broek zou doen als hij samen met The Beach Boys op één podium zou staan.

Ik had die dag niet gemediteerd, zo bagatelliseerde Love later zijn wangedrag. In zijn memoires Good Vibrations maakt hij zich er minder makkelijk van af. Er huizen twee persoonlijkheden in mij, licht hij toe: een vlinder en een knipmes. Bescheiden is anders, maar toch.

Ik ben Brian Wilson (****)

Meer nog dan over zijn roerige leven schrijft Beach Boy Brian Wilson in zijn tweede autobio over zijn ongegeneerde liefde voor de muziek.

Er zijn meer momenten dat Love zichzelf niet lijkt te sparen. Zo schrijft hij dat hij zijn stem eigenlijk helemaal niet zo goed vindt. Daar staat tegenover dat Love het als de normaalste zaak van de wereld ziet dat hij al jaren als enige Beach Boy de naam van de groep mag gebruiken. En je ziet de krokodillentranen druppelen als hij bekent geen goede vader te zijn geweest voor de meeste van zijn acht kinderen (hij trouwde vijf keer).

Love toont zich geen man uit één stuk, en dat maakt hem, samen met zijn bijna obsessieve oog voor detail, tot een intrigerend verteller. Inzichtelijk zet hij de ingewikkelde carrière van The Beach Boys op een rijtje. Daarbij ontkent hij de artistieke hoofdrol van Brian Wilson in de gloriedagen niet. Maar welke rol Carl Wilson precies speelde nadat hij eind jaren zestig de artistieke leiding van zijn broer Brian had overgenomen, daarover hoor je Love niet. Ook over Al Jardine, een andere Beach Boy van het eerste uur, lees je vrijwel niets in dit boek.

Het verhaal van Love komt ongeveer hierop neer. Hij betwist Brian Wilsons superieure talent niet, maar volgens hem heeft Wilson zichzelf met zijn loodzware medische dossier buitenspel gezet. Dat rechtvaardigt volgens Love waarom hijzelf al decennialang het opperhoofd van de Beach Boys is.

Is Love dus inderdaad een van de grootste klootzakken uit de popmuziek? Volgens de rechter had hij in twee van de drie eerder genoemde rechtszaken gelijk. De zaak van 2005 - over het gebruik van materiaal van The Beach Boys - werd niet ontvankelijk verklaard. Love had dus voor tweederde gelijk. Misschien geldt dat ook wel voor deze memoires.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden