OASIS

De Britse paparazzi krijgen geen genoeg van Oasis. 'Om de andere dag' ziet de popgroep zichzelf in de krant staan, heeft MTV nagerekend....

MARIJN VAN DER JAGT

'Hij is geweldig! Hij is mooi en sexy. Teder en ruw tegelijk.' Lulu Marie Winther uit Denemarken kust het plastic opblaaspoppetje met de afbeelding van haar idool, en samen dansen ze door de kamer. Teder én ruw zal het niet aanvoelen, eerder koud en glad. Maar het voldoet als surrogaat voor the real thing. De muziek die door de speakers schalt doet de rest. So nooooow I'm a rock 'n' rooooll starrrr, zingt Liam Gallagher met zijn knauwerige accent. 'Het is een herrieschopper', roept Lulu Marie in de MTV-documentaire Oasis! Mad for it, die deze week werd uitgezonden. 'En ik ga met hem trouwen.'

Dat kan gelukkig nog. Of eigenlijk: het kan wéér. Het aangekondigde huwelijk van de zanger van de Engelse popgroep Oasis gaat niet door. En het huwelijk van zijn broer Noel Gallagher, gitarist en componist van Oasis, ook niet. Op het laatste moment zijn de beroemde broertjes van gedachten veranderd. Het bleek onmogelijk de geplande feestelijkheden in besloten kring te voltrekken. Er wordt niet getrouwd, want de pers valt ons lastig, luidde het persbericht dat vorige week uitging. Het was wereldnieuws. Zoals alles wat Oasis doet - of niet doet.

'Vreemd is dat eigenlijk', zegt Jaqueline de Groot. 'Muzikaal gezien is er bij Oasis al tijden niks meer aan de hand, maar je kunt geen krant openslaan of er staat een verhaal in over de groep.' Het tweede album van Oasis, What's the story (morning glory), kwam in 1995 uit en nu is het wachten op het derde album. Maar ook over het uitblijven daarvan wordt regelmatig bericht. En intussen blijft Oasis in het nieuws door schandalen, aan- of afgekondigde huwelijken en de vele prijzen die de groep krijgt - het nummer Wonderwall kreeg de belangrijkste MTV Award en is intussen ook genomineerd voor de prestigieuze Grammy Award.

Als product-manager bij platenmaatschappij Epic houdt De Groot zich bezig met de Nederlandse marketing van de band uit Manchester. Oasis, de meest succesvolle popgroep uit de recente Britse popgeschiedenis, heeft hier weinig promotie nodig. De populariteit groeide zo snel dat het ook De Groot verbijsterde.

Toen herrieschopper Liam vorig jaar opstapte, en halverwege de Amerikaanse tournee van Oasis naar huis vertrok, wist de Nederlandse pers het eerder dan de platenmaatschappij. 'The Sun publiceerde het bericht, en diezelfde dag werd ik gebeld door de NOS, NOVA, Radio I, noem maar op. Bij het eerste telefoontje was ik stomverbaasd. Dat jullie een Engelse tabloid serieus nemen, flapte ik eruit.'

Intussen is ze gewend aan de beroering die Oasis keer op keer weet te veroorzaken. De Engelse pers raakt niet uitgeschreven over de popgroep. MTV rekende deze week na dat in 1996 'om de andere dag' een Oasis-verhaal in de landelijke pers was verschenen. Engelse paparazzi bivakkeren non-stop voor het huis van de Oasis-leden. Niet van alle vijf de bandleden. Er is een onbetwiste hiërarchie in de populariteit. 'Liam staat bovenaan', vertelt een tabloid-fotograaf in de MTV-documentaire. 'Een heel stuk lager staat Noel. En de rest van de band. . . ik weet niet eens hoe ze heten.'

Hij is niet de enige. De drie muzikanten die naast de broertjes Gallagher op het podium staan, komen nauwelijks voor in het Oasis-verhaal. Ook in dit verhaal worden ze maar één keer genoemd: Paul Arthurs speelt slaggitaar en toetsen, Paul McGuigan de basgitaar en Alan White zit achter het drumstel. 'De nieuwe Britse popmuziek bestaat uit vijf mensen. En dat zijn wij,' stelde Liam Gallagher in 1994 een interview met Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer.

Maar voor het grote publiek zijn het er maar twee. Zanger Liam (24) is de jongste van de broers en onbetwist de mooiste. Lang, slungelig bijna, met stoere cowboy-benen en een vertraagd macho-loopje. Onschuldige, staalblauwe ogen in een nors, gesloten gezicht. Bekijk de ellenlange lijst met Oasis-entries op Internet en je ziet dat de meisjes hem hartstochtelijk de liefde verklaren. De jongens vinden hem cool. Of ze haten hem.

Noel, de acht jaar oudere broer van Liam, roept minder gepassioneerde reacties op. Het enige opmerkelijke aan hem is dat hij er met zijn pagekapsel uitziet als een Beatle uit 1965. Hij is zo mogelijk nog cooler dan Liam, maar bij hem sluimert onder dat uitdrukkingloze masker niet het woeste, gekooide dier dat bij Liam elk moment kan doorbreken.

De verhouding tussen de broers spreekt tot de verbeelding, zoals alle relaties tussen beroemde familieleden. Een groot deel van de continuing Oasis-story is gewijd aan de ruzies tussen de Gallagher-broertjes, die er geregeld toe leiden dat een van de twee niet komt opdagen bij een concert.

'Ze zijn op een heel lullige manier aan elkaar verbonden', zegt Richard Janssen, de voormalige frontman van popgroep The Fatal Flowers, die momenteel opereert onder de naam Rex. 'Ze hebben een raar probleem. Noel, duidelijk de intelligentste van de twee, schrijft alle muziek en alle teksten. Maar als zanger stelt hij weinig voor, dat weet iedereen die hem wel eens alleen een liedje ziet zingen. Liam is een lopende tijdbom. Hij is een redelijke zanger, voor zover hij niet bezig is z'n stem te verknallen. Maar verder kan hij niks. Dat is uitzonderlijk in de popmuziek: meestal is de zanger op z'n minst ook tekstschrijver. De ene broer kan precies wat de ander niet kan. Het is net een Siamese tweeling.'

Tekenend voor de muzikale verhouding tussen de Gallagher-broers is het verhaal over de oprichting van Oasis. In 1991 werkte Noel als roadie bij de popgroep Inspiral Carpets, waar hij aanvankelijk tevergeefs auditeerde als zanger. Voor zichzelf was hij al jarenlang bezig met schrijven en componeren. Liam zong bij Rain, een lokaal bandje. Noel zag zijn broer voor het eerst optreden in de Boardwalk, een klein poppodium in Manchester, en deed hem meteen een brutaal voorstel. 'Ik vertelde m'n kleine broertje dat de band klote was, maar dat hij wel iets had als frontman.' 'You either let me write the songs and we go for superstardom, or we stay here in Manchester all our lives', zou Noel Gallagher letterlijk hebben gezegd volgens Oasis - the true story (behind their glory), een videoband met het trotse opschrift 'unauthorised'.

De veel te Engelse naam Rain werd veranderd in het exotische Oasis en de broers gingen voor het supersterrendom. Over die ambitie werd van begin af aan niet moelijk gedaan. Naast de vele, dagelijkse repetities hield de band zich voornamelijk bezig met van de daken schreeuwen dat Oasis de beste was - op het podium, ernaast, en vooral in de liedjes. Supersonic heet de eerste hitsingle van Oasis. 'I'm feeling supersonic, give me gin and tonic.' Het supersterrendom begint met een overdosis bluf, moeten de broers hebben gedacht. En bluffen, daar hadden ze voldoende ervaring mee opgedaan. In het voetbalstadion van Manchester. Want de jongens van Oasis zijn doorgewinterde voetbalsupporters.

Zeg Oasis en je zegt Manchester City. Zeg vooral niet Manchester United, want dan bega je een grote fout. United is de voetbalclub van de rijken, City is van het gewone volk. Bij United hebben ze zo'n keurig bandje als Simply Red. Manchester City heeft Oasis, de straatjongens uit de grauwe buitenwijk Burnage, die zich er op voor laten staan dat het succes hen niet heeft veranderd.

Bijna had Oasis ook Manchester City gehad, zegt Alfons Groenendijk, de voetballer die in 1993 Ajax verruilde voor Manchester City. In het jaar dat Groenendijk daar voetbalde deed het hardnekkige gerucht de ronde dat de Oasis-jongens sponsor wilde worden van hun eigen club. 'Dan had de naam van de band op onze shirtjes gestaan', zegt Groenendijk, die nu bij Sparta voetbalt en een grote fan is van Oasis. 'Het is er nooit van gekomen, waarschijnlijk omdat City een goede deal heeft met het computerbedrijf Brother.'

Natuurlijk zijn de spelers van Manchester City fans van Oasis. 'In Engeland is dat meestal wederzijds', grinnikt Groenendijk. Bij thuiswedstrijden zitten de bandleden regelmatig op de tribune, en ze kennen alle spelers persoonlijk. 'De club past bij hun imago. Het zijn gewone jongens, die geluk hebben gehad. Eigenlijk zijn er in Manchester maar twee dingen waarmee de jeugd zich, met een beetje geluk, kan onttrekken aan het armoedige leven daar. En dat is muziek en voetbal.' En drank en drugs, zou je eraan toe kunnen voegen. De Oasis-broertjes, die zo provocerend open zijn over hun dagelijkse grootverbruik dat het Britse Lagerhuis zich ermee ging bemoeien, combineren de verschillende liefhebberijen. Maar ook de drugs komen van de Manchester voetbalvelden, waar de magic mushrooms zó van de grasmat konden worden geplukt, aldus de 'unauthorised' Oasis-video.

Een voetbalstadion dat massaal in een Oasis-song uitbarst, dat is het enige wat Noel Gallagher volgens eigen zeggen tot tranen toe kan ontroeren. Dat gemeenschapsgevoel en dat massale meezingen maakt deel uit van zijn muzikale visie, zegt Paolo Hewitt, de schrijver van de Oasis-biografie Getting High. De Engelse popgroep Blur, die jarenlang tot groot genoegen van de pers met Oasis rivaliseerde, zou het woord 'visie' niet gebruiken. 'Wij maken niet van die stadionliederen als Oasis,' stelde Blur toen Oasis definitief als overwinnaar uit de strijd kwam.

De muzikale kwaliteit van de songs is omstreden. 'Het zijn slimme Beatle-imitatoren,' zegt Jip Golsteijn, popjournalist van De Telegraaf. 'Op het podium maken ze een enorme herrie en ze zijn dodelijk saai om te zien. Ze doen alsof het hun allemaal overkomt. Ze lijden onder het succes. Als je achttien bent, word je daar zeer door ontroerd, maar ik ben 51 en ik heb the real thing meegemaakt.'

'Oasis is een veredeld coverbandje', stelt Azing Moltmaker, hoofdredacteur van Beatles Fan Next Generation en full-time Beatle-fan. 'Ze hebben de hele Sergeant Pepper-lp achterstevoren overgenomen. Paul McCartney zei vorig jaar in een interview dat er niet veel Oasis-platen meer zullen uitkomen, want de Beatle-loopjes zijn op. Het leuke van Oasis is dat ze toegeven overal vandaan te jatten, en vooral van The Beatles. Het zijn Beatle-verzamelaars, misschien lezen ze het Engelse blad van onze fanclub wel.'

'Er staat vijf jaar voor zo'n bandje', zegt Jip Golsteijn, en hij voegt er aan toe dat ook The Beatles maar vijf jaar echt succesvol waren. Richard Janssen ziet meer toekomst voor Oasis. Vooral de songteksten, nu het zwakste punt van de groep, zullen verbeteren nu de broers zoveel meemaken, voorspelt hij. En ook muzikaal zal Oasis zich verder ontwikkelen.

Maar gezien het laatste Internet-nieuws over het derde album komt die ontwikkeling er nog niet aan. 'No new ideas going on', heeft Noel Gallagher tevreden in een interview gezegd. 'It's just Oasis playing guitars. It's just us.'

Cd's: Defenitely Maybe. Sony (1994). What's The Story, Morning Glory. Epic (1995). Video's: There and Then (live). 1996. The True Story (Behind the Glory). 1996.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden