Nultijd

Waar twee of meer mensen zijn, ontstaat moraal, laat Zeh mooi zien

Als je over niemand een oordeel hebt, kun je met iedereen bevriend zijn. Dat vindt Sven, de Duitse duikinstructeur die al veertien jaar op het ruige en zonnige Lanzarote lessen geeft. Maar dan komt er een luxueus stel, dat Sven voor 14 duizend euro twee weken inhuurt als privébegeleider: de adellijke en mooie Jola, die in een soap speelt maar hogerop wil, en de oudere drankzuchtige Theo, een schrijver met een blokkade.

In de komende dagen ziet en hoort Sven dat de twee een vechtrelatie hebben, ze bedreigen elkaar (verbaal en fysiek) en leggen het weer bij. Het wordt voor Sven steeds lastiger zonder oordeel te blijven als Jola naar hem lonkt ('ze keek naar me als naar een meubelstuk waarvan je nog niet precies wist in welke kamer je het ging zetten') en Theo hem laat weten dat hij mag. Voor even.

Er ontstaat een driehoeksverhouding waarvan we het fijne niet weten, omdat de dagboeken van Jola (ze doen het volop) en Sven (ze doen het steeds net niet) elkaar tegenspreken. Wat is echt, wat wens?

Ook in haar vijfde roman laat Juli Zeh (1974) zien met ideeën net zo goed te kunnen jongleren als met spanning. Uitgerekend daar waar Sven zich veilig waant, raakt hij verstrikt in een spel dat dodelijke ernst wordt als hij naar een wrak duikt, en van die twee anderen afhankelijk is. Ook op 100 meter diepte lukt het hem niet afzijdig te blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden