Film

Nowhere Special is mooi, droevig doch ook wat voorspelbaar drama ★★★☆☆

Een flink deel van de film wordt in beslag genomen door de vraag aan wie de stervende vader zijn zoon toevertrouwt.

Berend Jan Bockting
James Norton en Daniel Lamont in Nowhere Special . Beeld
James Norton en Daniel Lamont in Nowhere Special .

John is een ramenlapper met rouwdouwersuiterlijk – perfect ongeschoren, tatoeages tot in z’n nek – en voortreffelijk alleenstaand vader in één. Hoe hij het haar van zijn 4-jarige zoon Michael minutieus uitkamt op zoek naar luizen, hem geduldig voorleest na een dag zwoegen op ladders in de Noord-Ierse hoofdstad Belfast: er schuilt een grote, onvoorwaardelijke liefde in Johns handelen.

Tegelijk zit Nowhere Special vanaf het begin gevangen in somberte. Die zorgvuldig geschetste onderonsjes tussen vader en zoon zijn óók aan eenzaamheid onderhevig. John mag dan liefdevol en zorgzaam zijn, plezier wordt er niet gemaakt. Een blik op zijn tot de nok toe gevulde medicijnkastje schept duidelijkheid: John is ziek. Terminaal zelfs, blijkt uit de daaropvolgende scène waarin hij de potentiële nieuwe adoptieouders van Michael ontmoet. Twee ietwat hautaine rijkaards met een reuzenachtertuin: bepaald niet de warme toekomst die de volkse John voor zijn zoon in gedachten heeft.

Een flink deel van Nowhere Special wordt vervolgens in beslag genomen door de vraag aan wie John zijn kind wél toevertrouwt. De in Engeland woonachtige Italiaanse regisseur-scenarist Uberto Pasolini (neef van filmgigant Luchino Visconti, voormalig bankier, producent van stripperskomedie The Full Monty) transformeert Johns zoektocht tot een complete tour langs de sociaal-maatschappelijke klassen van het Verenigd Koninkrijk. Het ene moment wandelt hij door een elitaire buitenwijk, het volgende zit hij in de achtertuin van een arbeidersbuurt. Hij ontmoet een goeiig stel met een heel leger aan adoptiekinderen, een alleenstaande vrouw, een stel stiff upper lip-neuroten.

Tikje karikaturaal, deze poging van Pasolini om middels een handvol vluchtige indrukken een dwarsdoorsnede van het land in kaart te brengen. Bovendien verliest hij de veel interessantere dynamiek tussen vader en zoon – geweldig gespeeld door James Norton en Daniel Lamont – op deze wijze geregeld uit het oog. Wel zet hij een andere vraagstelling op scherp: aan wie zou ú uw kind toevertrouwen?

Wat rest is mooi, droevig doch ook wat voorspelbaar drama. De kijker ziet vermoedelijk veel sneller dan Pasolini denkt bij welke potentiele adoptieouder Michael zich het meest op zijn gemak voelt. Met het noodlot in zicht lost de film zijn verwachtingen netjes in: de laatste momenten zijn ontroerend zonder écht te beklijven.

Die ontroering is overigens volledig te danken aan James Norton, als stervende vader John. De Engelse acteur, die tot nog toe vooral bekendheid geniet onder de volgers van Britse kwaliteitstelevisie (Grantchester, McMafia), bewijst hier dat hij ook beduidend kwetsbaardere filmrollen kan dragen.

Nowhere Special

Drama

★★★☆☆

Regie Uberto Pasolini

Met James Norton, Daniel Lamont

96 min., in 38 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden