Filmrecensie Notti Magiche

Notti Magiche is een lekker vet aangezette parodie op de Italiaanse filmwereld ★★★☆☆

De hoofdrolspelers zijn opzettelijke karikaturen: hun driehoeksverhouding blijft daardoor aan de vlakke kant.

Filmstill uit Notti Magiche. Beeld Simon Lenskens

Terwijl iedereen en zijn moeder naar de halve WK-finale Italië-Argentinië (1990) kijkt, knalt een bekende Italiaanse filmproducent met zijn auto van een brug af, rechtstreeks de Tiber in. Moord, zo blijkt. Maar wie van de drie ambitieuze jonge scenaristen die Notti Magiche vervolgens opvoert heeft het gedaan? De nerveuze intellectueel, de arbeidersjongen met overdreven veel belangstelling voor vrouwelijk schoon, of de aan pillenverslaafde rijkeluisdochter?

Dit klinkt als het begin van een aflevering van CSI Rome, maar voor regisseur Paolo Virzì (The Leisure Seeker), die ook meeschreef aan het scenario, is deze verhaallijn vooral een excuus om de Italiaanse filmindustrie uit die tijd liefdevol te kunnen parodiëren. Wat de drie twintigers tijdens het verhoor verklaren over wat er vooraf ging aan die fatale nacht, levert de politie weinig bruikbare feiten op. Maar het beeld van de filmwereld dat uit hun verhalen naar voren komt, is scherp en geestig tegelijk.

Virzì zet het visueel allemaal heerlijk vet aan. Notti Magiche voert langs rokerige restaurants, waar grijze regisseurs spaghetti eten en oude vetes uitvechten – de Italiaanse filmkenner kan er zo een aantal herkennen. De producent die later het loodje legt, heeft een schilderij in zijn kantoor waarop hij is afgebeeld als 17de-eeuwse regent en een maîtresse die steevast in negligeetjes paradeert. In eerste instantie lopen de drie vrienden met grote ogen in deze wereld rond, tot ze er achter komen dat dit een plek is waar dromen sterven en waar ambities worden gesmoord in loze beloften en valse voorwendselen. Idolen vallen van hun voetstuk; cinema als kunstvorm blijkt – net als die producent – gestorven terwijl niemand oplette.

Op een verkrachtingsscène na is het allemaal vermakelijk, maar ook wat karig – op den duur wordt Notti Magiche een plaat die in een groef blijft hangen. Niet dat Virzì er niet meer van probeert te maken. Zijn film is ook een groot metaspel met filmwetten en dat komt minder goed uit de verf. Zo zet hij zijn personages aanvankelijk expres neer als karikaturen, maar zodra hij diepgang probeert aan te brengen, blijft hij in clichés hangen. Omdat het drietal zo vlak blijft, wordt hun rare driehoeksverhouding niet veel boeiender.

En Virzìs conclusie is teleurstellend. Iets met het echte leven dat zich niet aan de wetten van een scenario houdt – ja, duh, dan is zélfs de uiteindelijke oplossing van die misdaad nog verrassender.

Komedie

★★★☆☆

Notti Magiche

Regie: Paolo Virzì

Met: Mauro Lamantia, Giovanni Toscano, Irene Vetere

125 minuten; in 23 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden