North Sea Jazz : Waarom Snoop Doggs Doggystyle zo goed is

Op het North Sea Jazz speelt Snoop Dogg wederom zijn debuut Doggystyle. Over de totstandkoming van een legendarische plaat met zachtmoedige flow.

Boven en onder: Snoop Dogg tijdens het Isle of MTV-festival op Malta. © REUTERS

Rockliefhebbers zijn er inmiddels bekend mee, het fenomeen van de band of artiest die het door hun fans meest geliefde album integraal uitvoeren. Het idee, ontwikkeld door de Britse festivalorganisator All Tomorrow's Parties, heeft wortel geschoten onder talloze oude en nieuwe namen uit het uit het indie-circuit. Van Green On Red tot Sonic Youth en Belle And Sebastian tot de Stooges zijn artiesten enthousiast gebleken voor dit idee.

Sinds een jaar doen ook hiphop-artiesten mee. Het Amerikaanse Rock The Bells Festival presenteert dit jaar een keur aan rappers die hun meest geprezen plaat live komen spelen. Lauryn Hill, Nas en leden van de Wu-Tang Clan maken er eind augustus hun opwachting. Het is vorig jaar blijkbaar goed bevallen toen Snoop Dogg er zijn debuutalbum Doggystyle kwam reproduceren.

Meest muzikale

Zelf zal hij er in ieder geval aardigheid in gehad hebben, want dit jaar komt hij de plaat die geldt als een van de eerste 'gangsta-rap'-klassiekers helemaal spelen op het North Sea Jazz Festival.
Een goed idee om het uitgerekend hier te doen, want het is van alle klassieke hiphop-platen een van de meest muzikale. De plaat is volgespeeld door echte muzikanten, die stukken van overbekende funkhits als Tom Browne's Funkin' For Jamaica niet samplen zoals gebruikelijk, maar naspelen.

Een idee van producer Dr. Dre, de man die in 1992 zelf de blauwdruk voor wat later het G-Funk-genre (Gangsta Funk) zou gaan heten, afleverde met The Chronic. Hierop was al goed te horen welk geluid Dre, die eerder al furore had gemaakt met de roemruchte hiphop groep N.W.A. voor ogen had. Lome diepe baslijnen en hoge zoemende noten uit Mini-Moogs bepaalden de kleur. Muzikanten haalde hij uit de periferie van George Clinton, de peetvader van de funk, en de samples werden geminimaliseerd.
Dre is zelf een aardige rapper, maar The Chronic zou nooit de miljoenenstatus behaald hebben zonder de toen twintigjarige nieuweling Snoop Doggy Dogg. Het is zijn wat smoezelige, zachtmoedige stem die het plaatje compleet maakt.

Want opzichzelf stond de sound waar Dre zich mee bekwaamde helemaal niet zo ver af van wat hij met N.W.A produceerde, ook zij maakten muziek over beats geplukt uit de P-funk-catalogus van onder meer George Clinton. Maar de rappers klonken stuk voor stuk vervaarlijk tot op het aggressieve af.

Lees de rest van dit verhaal in de Volkskrant.

North Sea Jazz, van 8 tot en met 10 juli in Rotterdam, met Snoop Dogg, Prince, Janelle Monaé, BB King, Alain Clark, Eric Vloeimans, Eric Dolphy, Sergio Mendes, Chaka Khan, Toots Tielemans, John Scofield, Selah Sue, Kyteman, Branford Marsalis, Bootsie Collins en nog veel meer. Volledige programma hier.

© REUTERS
© REUTERS
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden