North Sea Jazz vangt ontspannen aan

Het North Sea Jazz Festival begon vrijdag ontspannen. De muziek was van wisselende kwaliteit, maar de sfeer zo relaxed dat Jamie Cullum zich onopgemerkt in het publiek kon begeven....

Relaxed en North Sea Jazz, het lijken twee onverenigbare begrippen. Maar de eerste dag van het grootste overdekte jazzfestival ter wereld begon uitgesproken ontspannen. De meeste zalen waren zonder al te veel gedrang te bereiken en door sommigen gevreesde ongeregeldheden door valse kaarten bleven uit.

Het enorme Nederlandse Metropole Orchestra met Chaka Khan had een goeie knaller kunnen zijn. De discofunk-diva maakte haar entree met het titelnummer van de Bondfilm Goldfinger. Een waanzinnig nummer, maar lastig om te zingen. Khan vergaloppeerde zich eraan. Ze zong onzuiver en in de lage gedeeltes klonk haar zang meer als gemompel. Ook in andere croonklassiekers als Hazel’s Hips en Stormy Weather ging het niet echt lekker. Haar vette uithalen die wel raak waren, haar brede glimlach en geweldige boezem redden uiteindelijk de show.

Hij is een onwaarschijnlijke ster als oude Cubaanse man met oude Cubaanse muziek, maar voor Ibrahim Ferrer was het in de PWA Zaal een bij voorbaat gewonnen wedstrijd, beginnend met een staande ovatie toen alleen het orkest nog maar op het toneel stond. Een te groot orkest, met strijkers, blazers en een achtergrondzangeres; misschien toch maar goed ook, want hoewel de langzame bolero’s weer roerend waren, gaan de jaren toch tellen, wat te merken was aan wankele intonatie en zwakke timing als er gevlamd moest worden.

De liefde voor Ferrer en andere bejaarde sonero’s heeft zeker buitenmuzikale kanten: de overwinning op de ouderdom, het bewijs dat er soms toch gerechtigheid is. Pianist Andrew Hill moest het wel helemaal van de muziek hebben, en die geeft zijn geheimen niet snel prijs. Zijn big band voerde stukken uit met de polytonaliteit van Varese, de tegelijktijdigheid van schijnbaar onvergelijkbare elementen die je hoort bij Ives; diffuse tempo’s, thema’s die niet worden doorgewerkt van A naar B, maar aangroeien als cellen in een organisme, en dat voortdurend leidend tot abstracte solo’s. De bitterzoete akkoorden en de van alle kanten beslopen melodieën uit Hill’s kleinere groepen vermenigvuldigden zich als kristallen.

In de kelder van het Congrescentrum bracht de gerespecteerde altsaxofonist Phil Woods een ode aan Charlie Parker, als onderdeel van een programma waarin musici zijn vijftigste sterfdag vieren. Woods speelde voornamelijk repertoire van de beroemde plaat Parker With Strings, bijgestaan door strijkers van het Haags conservatorium. Woods schmierde dat het een aard had, naar het leek in een poging de strijkers een beetje op te jutten, wat ten dele lukte. Maar bezonken bleef het. De sfeer was er zo ontspannen dat megaster Jamie Cullum zich tussen het publiek kon begeven zonder merkbaar te worden herkend of aangesproken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden