North Sea Jazz al 24 jaar een beproeving

Het uur van de wolf: 25 jaar North Sea Jazz Festival. Nederland 3, 20.49 uur...

Erik van den Berg

'De omstandigheden zijn er zó belabberd en het geluid is er zó ontzettend slecht, dat je je eigenlijk ontzettend kwaad staat te maken.' Saxofonist Hans Dulfer verwoordt wat het North Sea-gevoel met muzikanten doet. Hij vervolgt: 'Maar als je na afloop wegloopt en mensen beginnen ''leuk, te gek, waanzinnig'' te roepen, dan draait het langzamerhand toch om.'

Het North Sea Jazz Festival is een beproeving; een maalstroom van 150 concerten, waaraan het publiek zich al 24 jaar in een vreugdevolle roes overgeeft. Iets van die roes wordt voelbaar in de terugblik die Jan Kelder samenstelde ter gelegenheid van de 25ste editie, volgend weekeinde in Den Haag.

Kelder toont een stortvloed aan concertfragmenten, laat zien hoe de organisatie met schaar en lijmpot de ingewikkeldste schema's in elkaar zet, en interviewt trouwe fans en figuranten (de restaurantmanager: 'Miles Davis was vegetariër').

In enkele discrete beelden betoont Kelder eer aan de in 1992 overleden oprichter Paul Acket: een gebogen man in een kreukelpak, die aan alle touwtjes trok maar zelf niet op de voorgrond hoefde.

Weduwe Jos Acket vertelt dat commercie in het begin nog niet zo'n rol speelde. 'Paul zei altijd: het publiek is mijn grootste sponsor. Sponsors kregen geen kaartjes vooraan. Ze mochten vanaf rij 20 zitten.'

Het is altijd leuk om concerten van lang geleden te zien, al was het maar om nog eens te lachen om het rode stoeipak van James Brown of de pistachekleurige jurk van Sarah Vaughan. Jammer is alleen dat het vaak bij flitsen blijft, zoals Miles Davis' legendarische optreden van 1985. Daar mogen we een frustrerend moment aan ruiken, terwijl het pianoduo Herbie Hancock/Chick Corea merkwaardig veel ruimte krijgt.

De balans raakt ook zoek als we meereizen naar het eerste Zuid-Afrikaanse North Sea in Kaapstad. Het publiek blijkt er eleganter gekleed en beter te dansen, maar liever dan deze minireportage hadden we nog meer Haags archiefwerk gezien.

De tussendoor uitgesproken complimenten klinken soms een beetje verplicht. Zou Roy Hargrove's manager ('just absolutely wonderful') in Montreux niet even hard roepen dat hij geen beter jazzfeest kent?

Wel zo sprekend is de close-up uit 1979 van Count Basie, die enkele onnavolgbaar elegante noten raakt, een serene blik in de camera werpt en met een geluidloos thank you afscheid neemt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden