Familiefilm

Nono het zigzagkind

Ode aan de helende kracht van fantasie

'Ben ik geadopteerd of zo?' Nono (Thomas Simon) heeft het niet zo op zijn familie: saaie lui. Maar hij adoreert zijn vader (Fedja van Huêt), want die is immers de 'beste politie-inspecteur van de wereld', en traint zijn zoon al zo lang die het zich kan herinneren in gezichtsherkenning en handboeibeheersing. Wat wil je nog meer, als vroegwijs en impulsief jongetje van bijna 13? Nou, niet voor straf met de trein naar oom en pedagoog Sjmoel, omdat je de bar mitswa van een humorloos neefje hebt opgeleukt/verpest door aan een parasol van het dak te zeilen/donderen.

In Nono's hoofd willen fantasie en werkelijkheid nog weleens in elkaar overlopen en daarbij treft het hoofdpersonage uit de roman Het zigzagkind, (van de Israëliër David Grossman) in Vincent Bal (41) een passend regisseur. De Vlaming, in Nederland bekend van de door zowel kinderen als ouderen gekoesterde Annie M.G. Schmidt-verfilming Minoes (2001), laat het echte of verzonnen heden en verleden in Nono het zigzagkind elegant in elkaar overvloeien, in een reeks rap vertelde miniscènes.

Nog maar net in de trein dient het Grote Avontuur zich aan in de vorm van een charmante dandy met zonderling accent, die Nono onder zijn hoede neemt. De man (Berghart Klaussner) blijkt een meesterdief en weet meer over de jong overleden moeder van Nono, van wie de jongen enkel een op de rug genomen foto bezit.

Hun reis voert naar de Franse Rivièra, waar Nono stukje bij beetje meer te weten komt over de door zijn vader verzwegen familiegeschiedenis. Hij maakt er kennis met de zingende diva Lola Ciperola (Isabella Rossellini).

Nono het zigzagkind, de openingsfilm van het Nederlands Film Festival, is een puntgaaf verzorgde productie: van de aanstekelijke jazzy muziekscore tot de jarenzeventig-achtige aankleding, die een aangenaam soort oubolligheid uitstraalt. Daar er vanwege de internationale cast en het gereis wordt gesproken in diverse talen - Nederlands, Engels, Frans - zullen sommige (jonge) kijkers soms moeten overschakelen naar de ondertiteling. De keuze om zoveel mogelijk leeftijdscategorieën te bedienen is hoorbaar in de dialoog, die over het algemeen geestig is, maar hier en daar iets te infantiel uitpakt.

Regisseur Bal schroeft het tempo naar het einde toe op en laat dan elke locatiewissel gepaard gaan met nieuwe emoties. Die vlakken zo wel wat af, maar ook in sneltreinvaart verteld, maakt Grossmans ode aan de helende kracht van fantasie nog voldoende los.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden