TV-recensie The Tale

Nog meer dan een film over misbruik, is The Tale een verhaal over de werking van herinneringen

Foto de Volkskrant

De televisiefilm The Tale (HBO, te zien via Ziggo XL) is gebaseerd op een kort verhaal. Een waargebeurd verhaal, geschreven door een 13-jarig meisje. ‘Ik heb twee heel bijzondere mensen ontmoet’, begint het. Wat volgt, is een verslag van een intieme relatie die het kind had met ‘Bill’ en ‘Mrs G’, begeleiders bij haar paardenkamp. Ware liefde, schrijft ze.

Filmmaker en journalist Jennifer Fox kreeg het verhaal als volwassene van haar moeder, die het vond bij het opruimen. Fox had het verhaal geschreven op de basisschool. Destijds sloeg niemand alarm, nu is haar moeder ongerust: wat was er met Jennifer gebeurd als kind, wat was het verhaal áchter dit verhaal?

Dat wilde de filmmaker zelf ook wel weten.

Fox dook in haar verleden, bezocht de paardenboerderij, sprak de nu bejaarde Mrs G. Was ze als kind misbruikt? Maar waarom was haar schoolverhaal dan zo positief?

The Tale is wel en niet het verslag van die zoektocht. Fox presenteert haar film nadrukkelijk als fictie, al draagt het hoofdpersonage, ‘Jenny’, haar eigen voor- en achternaam. Net als de echte Jennifer gaat de Jennifer in de film (actrice Laura Dern) op onderzoek uit, waarbij steeds nieuwe, soms tegenstrijdige herinneringen bovenkomen. In een flashback maakt een mooie, haast volgroeide 15-jarige Jenny voor het eerst kennis met Bill en Mrs G. Nee, zegt Jenny’s moeder plotseling: je was geen 15, je was 12. De scène spoelt terug en begint opnieuw, dit keer wordt Jenny vertolkt door een veel jongere actrice, een kind.

Voor Amerikaanse begrippen is The Tale een uiterst genuanceerde en daarmee gedurfde film over seksueel misbruik. We zien Bill en Mrs G. manipuleren, Jenny’s grenzen overschrijden. Maar we zien Bill Jenny ook  aan zijn vrienden voorstellen in het café: een kijkje in de geest van een pedofiel, blijkbaar zag Bill de 12-jarige Jenny als zijn vriendin.

Maar nog meer dan een film over misbruik is The Tale een verhaal over de verhalen die we over onszelf vertellen om onszelf te blijven begrijpen. Jennifer gelooft jarenlang dat haar relatie met Bill gelijkwaardig was; de seks vond ze vervelend, maar had zij niet de macht? Inventief verbeeldt Fox de flexibiliteit van de geest: we zien flashbacks vanuit meerdere perspectieven, personages filosoferen hardop over hun beweegredenen en in een cruciale scène ruziet de volwassen Jennifer met de jonge Jenny, die haar wereldbeeld niet verwoest wil zien. Verteltechnieken die passen bij het genre van de memoir, maar Fox wilde nooit een documentaire maken, vertelt ze in interviews. Er zijn nauwelijks beelden van vroeger. Bovendien: dit is haar versie van de feiten, háár verhaal. Zo sluit The Tale in vorm perfect aan bij haar herkenbare thema: hoe vaak gaan we wel niet uit van een beeld dat we als kind over onszelf en onze omgeving schiepen? Het kind verdwijnt, het beeld blijft, verandert pas van vorm wanneer we het met volwassen inzichten te lijf gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.