Nog altijd goud voor Mariah Carey op vocale rekstok

Mariah Carey weet waar haar kracht ligt: ze presenteert zich puur als chanteuse en haalt nog altijd goud op de vocale rekstok. De show oogt bescheidener dan die van de nu heersende popgoden. Verrassend verfrissend.

Mariah Carey zaterdag in de Ziggo Dome. Beeld anp

Ze vormen haar handelsmerk. Je hoort kirrende uithalen klimmen en klimmen. Je hoort hoe ze ijle sopraninohoogten bereiken tot ze tegen het ultrasone gebied aanschurken en je weet, yep, Mariah Carey. Een nummer als Emotions is bezaaid met die stemacrobatiek van de hoogste moeilijkheidsgraad. En Carey stoot nog elk nootje welgevormd en doeltreffend uit haar keel zonder dat ze iets van valse lucht meesmokkelt. Dertien jaar nadat ze voor het laatst in Nederland is geweest voor een Europese tournee, haalt ze nog steeds goud op de vocale rekstok.

Terwijl je ook kon concluderen dat de zangeres officieus kon worden bijgezet op de has been-plank. Carey had haar laatste echte grote hit in 2005 (We Belong Together), en sinds vorig jaar een residentie in het voorgeborchte van vergetelheid voor megasterren, Las Vegas. Het ging blijkbaar een beetje kriebelen, want eind vorig jaar kondigde ze haar Sweet Sweet Fantasy Tour aan vol met haar grootste hits.

De populariteit van de 'best verkopende zangers van de jaren negentig' is dan ook tanende, afgaande op een niet uitverkochte Ziggo Dome. De show oogt bescheidener dan de shock and awe-extravangazas die je geserveerd krijgt van de nu heersende popgoden. Schermen vertonen slechts de videoclips bij het liedje dat ze zingt en het aantal bandleden overtreft, ouderwets sober, het aantal dansers. De enige visuele uitspattingen die de zangeres met het vijf octaven tellende bereik zich veroorlooft zijn kostuumwisselingen (met als constante glitter) en haar entree, waarbij ze als Cleopatra wordt binnengedragen.

Het ziet eruit alsof iemand op het hart is gedrukt een beetje rekening te houden met het budget, maar het voelt verrassend verfrissend. Carey presenteert zich puur als chanteuse. Eentje die haar repertoire aan elkaar babbelzingt terwijl ze leunend op de vleugel een onderonsje heeft met haar pianist. Ze weet waar haar kracht ligt. Achteloos showt ze een staaltje melismatiek en springt dartel door een toonladder, als over stenen in een rivier, tot ze de overkant en de juiste noot heeft bereikt.

Die ongelooflijke wendbaarheid is er nog, aan kracht heeft ze wat ingeboet en Carey moet harder werken voor hetzelfde volume. Als ze met een van haar achtergrondzangers en gast Trey Lorenz One Sweet Day zingt, maakt ze nog steeds de meeste indruk, maar ze torent net niet majesteitelijk boven haar collega's uit.

Without You, Harry Nilssons powerballad der powerballads, is een testcase. De traditie schrijft voor dat het refrein voor de tweede maal een octaaf hoger en minstens 25 hartstochtelijke decibellen harder gezongen wordt. Visitekaartje voor een krachtpatser à la Carey. Ze krijgt het voor elkaar. Misschien blaast ze je niet meer van je sokken, ze kan nog steeds desperaat verlangen in zang omzetten.

Mariah Carey, Pop, 23/4, Ziggo Dome, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.