INTERVIEW

'Noem het psychedelische funkadelic soulpop'

Op een akoestische gitaar componeerde Miguel de broeierige r&b voor zijn derde album. Recensent Gijsbert Kamer voorspelt: dat nummer met Kravitz wordt een hit.

Detail van de cover van Miguels nieuwste album, Wildheart. 'Ik ben al bijna tien jaar met dezelfde vriendin, maar ik moet mijn fantasieën wel ergens kwijt. In mijn muziek dus.' Beeld Sony
Detail van de cover van Miguels nieuwste album, Wildheart. 'Ik ben al bijna tien jaar met dezelfde vriendin, maar ik moet mijn fantasieën wel ergens kwijt. In mijn muziek dus.'Beeld Sony

De Londense club XOYO is eigenlijk te klein voor de Amerikaanse r&b-zanger Miguel. Met zijn tweede plaat Kaleidoscope Dream - bekend van hits als Adorn en How Many Drinks - heeft hij in het Verenigd Koninkrijk en de VS immers al een soort sterrenstatus bereikt. Hij is nog niet zo groot als Frank Ocean of D'Angelo, zegt Miguel Pimentel zelf, maar 'ik voel dat alles er nu met mijn derde album snel uit zal komen'.

Dat derde album, Wildheart, is er sinds deze week en voorafgaand aan de XOYO-show doet de 29-jarige zanger-producer-componist een rondje pers. Net als tijdens het concert later die dag is de uit Los Angeles afkomstige Miguel in het hagelwit.

Hij is net terug van een radio-optreden voor de BBC, waar hij iedereen verraste met het liedje Hey, nota bene een cover van een Brits punkrockduo, Slaves. 'Het is zo'n liedje dat ik alleen al onthoud door de geweldige riff die het heeft. Lekker om te spelen, ook met mijn band. En het geeft ook aan waar ik muzikaal voor sta.'

Want, zo vervolgt hij in heldere zinnen, 'mijn muziek is geworteld in soul, maar is ook een liefdesverklaring aan rock 'n roll'. 'Altijd probeer ik mijn liedjes met of een pakkende gitaarriff of een stukje psychedelica iets extra's te geven waar de mensen van opkijken. Ik houd niet zo van normaal doen en lekker in mijn comfortzone blijven hangen.'

Hij deelt die levenshouding met het publiek in XOYO. 'Fuck normality', roept hij voordat hij onder luid gejoel het hoorbaar favoriete Adorn inzet. Normaal is dan ook geen woord dat de lading van Miguel Pimentels werk dekt. Hij volgt met zijn muziek de lijn die begint bij Sam Cooke in de jaren zestig. Via Marvin Gaye (jaren zeventig), Prince (tachtig) en R. Kelly (jaren negentig) komt hij uit bij D'Angelo.

Ook Miguel heeft een zijdezachte stem, vaak de hoogte ingaand tot een Prince-falset. En ook Miguel speelt nadrukkelijk met de tegenstelling tussen profaan en religieus en zoekt naar het onderscheid tussen liefde en lust.

'Seks is belangrijk voor me. Religie niet zo, maar ik houd wel van de manier waarop Marvin en D'Angelo lustgevoelens zo verheven kunnen verwoorden. Die worsteling tussen liefde en lust, het zoeken naar het hogere door middel van seks, dat vind ik mooi.'

Gastrol

Toen Miguel in 2014 in Londen werkte aan zijn derde album, kreeg hij twee uitnodigingen. De ook in Londen aanwezige New Yorkse rapper A$AP Rocky vroeg hem een couplet in te zingen op Everyday. Dance-producer Hudson Mohawke, met wie Miguel al langer wilde samenwerken, vroeg hem voor het zingen van een nummer op zijn ook net verschenen nieuwe plaat, Lantern. Deepspace werd een van de beste nummers van dat album, zoals Everyday dat is op At.Long.Last.A$AP.

Veel liedjes op Wildheart zijn erotisch geladen. Een enkele keer schieten ze (Valley) zelfs door naar hardepornotaal: 'I'm your pimp, pope and pastor', 'I fuck you like I hate you'. Zo ben ik niet, hoor, stelt de auteur ervan. 'Ik probeer in een aantal liedjes, zoals Valley en Hollywood Dreams, de duistere krachten te vangen die de mooie American dream verstoren. In veel van mijn liedjes zit iets donkers. Gewoon een eenduidig liefdesliedje schrijven kan ik niet.'

Een van de mooiere liedjes op Wildheart heet Coffee. De refreinregel 'I like coffee in the morning' is in een andere (niet op het album opgenomen) versie vervangen door 'I like fucking in the morning'. 'Geintje', zegt Miguel. 'Ik wilde met rapper Wale een wat rauwere versie maken. Dat is een beetje hoe ik ben. Ik heb soms zin om gewoon even te keten. Daarna ben ik weer heel serieus.' Kijk, vervolgt hij na even te hebben nagedacht, 'ik ben al bijna tien jaar met dezelfde vriendin (model-actrice Nazanin Mandi, red.) maar ik moet mijn fantasieën wel ergens kwijt. In mijn muziek dus.'

Muziek die rijk is gearrangeerd. Psychedelisch aandoende synths en gitaren, samen met mooie koortjes in een volle, maar altijd zacht aanvoelende bedding. Wat Miguel op zijn vorige plaat al voorzichtig probeerde, zet hij nu door: broeierige, meeslepende soulmuziek brengen. Zijn liedjes hebben vaak even wat tijd nodig. Een eenvoudig haakje ontbreekt meestal, maar ook het nieuwe werk doet het door een sterke live-uitvoering meteen goed in club XOYO.

Miguel, zoals altijd in het wit. Beeld Sony
Miguel, zoals altijd in het wit.Beeld Sony

Eén nummer springt eruit, halverwege het optreden. Face the Sun, het slotnummer van de plaat. Lenny Kravitz, die daarop de gitaarsolo verzorgt, is er in XOYO niet bij. De climax komt nu van de complete band samen, waarvan de leden synchroon dansend een hoek van 90 graden maken. Eerst naar links, dan naar rechts. Het publiek gaat steeds meer op in de mix van funk, soul en rock, die nooit echt rauw wordt en altijd iets zwoels behoudt.

Net als de plaat eigenlijk. Miguel: 'Die gitaarsolo van Lenny is natuurlijk prachtig en nodig om van het nummer een soort anthem te maken. Dat is wat ik wilde. Ik zei tegen Salaam (Remi, medeproducer, red.): we maken er onze eigen Coldplay-stadionballad van. Maar de riff waarmee het liedje opent, is van mij, het liedje is van mij. Daar heb ik Lenny live niet bij nodig.'

Miguel schreef het, zoals de meeste liedjes, spelend op de akoestische gitaar, waar veel hedendaagse r&b ontstaat achter keyboards en computers. 'Zo componeer ik het beste. Meestal is er eerst die riff en volgt dan de rest.'

Die manier van werken maakt dat zijn liedjes altijd een pop/rock-gevoel hebben. Miguel zegt dat er nog een belangrijke reden is waarom zijn muziek altijd raakvlakken met rock zal behouden. 'Ik ben er nu eenmaal mee opgegroeid. Mijn moeder draaide thuis alleen maar soul, van mijn vader leerde ik te houden van The Beatles, the Stones en David Bowie. Dat draag ik nog altijd met me mee.'

Op Wildheart, concludeert Miguel, 'heb ik volgens mij voor het eerst alle invloeden goed verwerkt. Noem het maar psychedelische funkadelic soulpop. Of vergeet ik dan nog wat?'

Miguel: Wildheart. RCA/Sony Music.

De cover van Wildheart. Beeld Sony
De cover van Wildheart.Beeld Sony

De drie mooiste van Miguel

Sure Thing (van album All I Want Is You, 2010)

De gitaar aan het begin is typerend voor veel van de beste Miguel-liedjes. Meer een rock-riff dan in r&b en soul gebruikelijk. Doet aan 10cc's Dreadlock Holiday denken. Het klaaglijk gezongen Sure Thing staat op het debuutalbum van Miguel en is nog altijd een van de publieksfavorieten tijdens concerten.

Adorn (van album Kaleidoscope Dreams, 2012)

Het eerste nummer van Miguels tweede album laat meteen horen hoezeer hij is gegroeid. De productie is complex. Synths, ritmeboxen en koortjes schreeuwen om aandacht, maar de bijna kirrende Miguel zelf wint het. Weer zo'n slepend liedje zonder een duidelijk refrein, dat toch in je hoofd blijft zitten. Miguels groeiende wanhoop in het liedje leidt live steevast tot een mooie climax.

Face The Sun ft. Lenny Kravitz (van album Wildheart, 2015)

Een ballad waarop Prince zo rond Sign o'the Times (1987) patent had. Rustige gitaarriff aan het begin, fluisterende zang. En dan zwelt alles aan. Je ziet Prince als het ware een stapje naar voren doen om de solo in te zetten. Maar die komt niet van hem en ook niet van Miguel. Lenny Kravitz brengt hier de ontlading, vergezeld van Purple Rain-achtige ooh-hooh-hooh koortjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden