Noel Gallagher stapt op bij Oasis

Gitarist en creatieve spil Noel Gallagher is uit Oasis gestapt. Daarmee lijkt één van Engelands grootste rockbands ooit uiteengevallen (met video).

Vrijdagavond publiceerde Noel (1967) zijn bericht op de website van de band uit Manchester: ‘Enigszins bedroefd, maar bijzonder opgelucht deel ik jullie mede dat ik vanavond uit Oasis ben gestapt. Ik kan geen dag langer meer met Liam werken.’

Ruzies

Sinds de doorbraak in 1994 doen de media gretig verslag van de ruzies tussen Noel en zijn zingende broer Liam (1972). Noels aankondiging kwam nadat Oasis voor de tweede keer in een week een festivaloptreden afzegde. Op het V Festival in Chelmsford, op 23 augustus, had Liam stemproblemen. Geruchten over een breuk werden door de band tegengesproken: ze zouden zich een paar jaar terugtrekken, maar niet uit elkaar gaan.

Vrijdag ging ook het optreden op het Parijse festival Rock En Seine niet door, waarop de Schotse popster Amy Macdonald haar ooggetuigenverslag via Twitter wereldkundig maakte: ‘Oasis weer gecanceld, één minuut voor ze op moesten! Liam sloeg Noels gitaar kapot, knallende ruzie!’ Die avond publiceerde Noel zijn besluit.

Melodieuze rock

Oasis ontstond toen Liam in 1991 toetrad tot de rockband The Rain, maar de band vond de weg omhoog pas toen Noel toetrad en de muzikale koers bepaalde: branievolle, melodieuze rock, een mengsel van The Beatles en de Sex Pistols.

Oasis’ albumdebuut Definitely Maybe (1994) sloeg in als een bom en geldt als één van de beste Engelse popplaten ooit. In de britpop van die jaren gold Oasis als tegenhanger van de Londense studenten van Blur: lads van de straat en de voetbaltribune, nooit te beroerd om wie dan ook publiekelijk voor rotte vis uit te maken.

(What’s The Story) Morning Glory? (1995) werd in Engeland als iets minder dan het debuut beoordeeld, maar werd een nog groter succes dankzij de wereldhit Wonderwall, die Oasis buiten Engeland de megastatus opleverde die in eigen land al een feit was. 22 miljoen albums gingen over de toonbank.

Oasis werd een symbool van ‘Cool Britannia’, het nieuwe Groot-Brittannië van Tony Blair, en beleefde zijn piek in 1996: ook in Amerika werd de band een miljoenenact en drie miljoen Britten probeerden kaartjes te reserveren voor twee megaconcerten in Knebworth, met een historische telefoonstoring als gevolg.

Neergang

Hoewel het derde album Be Here Now (1997) juichend werd ontvangen en aanvankelijk alle verkooprecords brak, luidde het album de neergang in: het kon alleen maar minder worden met Oasis en dat werd het ook, zowel commercieel als artistiek.

De originele bandleden Paul ‘Bonehead’ Arthurs en Paul ‘Guigsy’ McGuigan stapten op. Oasis ging met Colin ‘Gem’ Archer (gitaar), Andy Bell (bas) en tijdelijke drummers het jaar 2000 in. De albums Standing On The Shoulder Of Giants (2000) en Heathen Chemistry (2002) werden lauw ontvangen. Oasis beheerste maar één kunstje, zo luidde de kritiek, de Gallaghers werden onderhand een parodie op zichzelf.

In eigen land had het grote publiek daar weinig boodschap aan: alle Oasis-albums werden er nummer één, elk album leverde er minstens één nummer één-hit op en de grootschalige concerten werden steevast kolossale manifestaties van gezamenlijk Brits-zijn, waarvan de schaal altijd zal blijven verbijsteren.

Opleving

De twee laatste Oasis-albums, Don’t Believe The Truth (2005) en Dig Out Your Soul (2008), gelden als veel beter dan de twee voorgangers en betekenden een opleving. Dat de Gallaghers gescheiden reisden, elkaar alleen op het podium ontmoetten en elkaar voortdurend schoffeerden in interviews en via Twitter voelde haast vertrouwd. ‘Hoe-heet-‘ie was kennelijk ongesteld vanavond,’ schreef Noel. ‘Zulke dingen zegt hij nooit in mijn gezicht,’ reageerde Liam, ‘omdat hij een fucking lichtgewicht is en weet wat hij dan kan verwachten.’

Het was al lang mooi dat Oasis eindelijk weer voor concerten naar Nederland kwam (november 2005 en januari 2009), voor het eerst sinds het rampzalig verlopen Pinkpop-optreden in 2000, destijds zónder Noel, die ook toen na escalatie was opgestapt, met het bericht over het einde tot gevolg.

Je weet het dus nooit met die Gallaghers, die zo hilarisch konden kijven dat hun muziek soms naar de achtergrond verdween, en je soms bijna vergat dat Oasis in zijn gloriejaren niet alleen een van de grootste bands ter wereld was, maar ook een van de beste.

]]>

Noel Galagher (EPA)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden