Recensie Nina

Nina schetst de heimelijke verhouding tussen een wensmoeder en de draagmoeder (drie sterren)

Die relatie is mooi getroffen, maar helaas ontwikkelt de film zich te soapachtig. 

Nina Beeld Filmstill

Vreemde opvatting van gezelligheid, in het Poolse drama Nina. Niet alleen de cafés en clubs waarin de personages zich begeven, maar ook hun appartementen baden vaak in naargeestig rood of oranje licht. Of het is er te donker om iemand recht in de ogen te kunnen kijken.

Bovendien komen de beelden soms gefragmenteerd, vervormd en wazig over. Niet gek, aangezien de drie protagonisten lang niet altijd eerlijk zijn, en zo met elkaar (en zichzelf) in een schemerige verstandhouding belanden.

In Nina, op het IFFR bekroond met de Big Screen Award, willen docent Nina (Julia Kijowska) en automonteur Wojtek (Andrzej Konopka) een kind. Dat zit er zonder draagmoeder niet in. Hun laatste hoop vestigen ze op de jonge Magda (Eliza Rycembel), die ze leren kennen nadat Nina Magda’s auto heeft aangereden.

Frappant, dat schrijver en regisseur Olga Chajdas haar debuut Nina heeft gedoopt, terwijl zij en co-scenarist Marta Konarzewska aanvankelijk Magda uitkiezen als hoofdpersonage. We zien dat Magda als veiligheidsbeambte op een vliegveld werkt, iets heeft met een stewardess en geregeld andere vrouwen treft. Pas wanneer ook Nina tot haar eigen ontsteltenis voor Magda valt, wordt het echt háár film.

De heimelijke, fragiele verhouding tussen Nina en Magda is mooi getroffen. Hoofdrolspelers Kijowska en Rycembel zijn aan elkaar gewaagd, met hun weerbarstige, op blikken en (bijna)aanrakingen stuttende spel.

Intussen draait het vooral om Nina’s persoonlijke emancipatie. Typerend is de scène waarin ze in bad ligt met Magda, en wil weten of Magda haar voeten, enkels en knieën mooi vindt. Daarmee imiteert ze doelbewust de openingsscène van Jean-Luc Godards Le mépris (1963), met Brigitte Bardot en Michel Piccoli. Maar waar Bardot letterlijk als lustobject wordt geëtaleerd, naakt terwijl Piccoli kleren draagt, zijn Chajdas’ geliefden hier veel gelijkwaardiger: beiden bloot, beiden vrouw, de één niet ondergeschikt aan de ander.

Jammer dat de plot zich weinig oorspronkelijk ontwikkelt. Chajdas plaatst de romance in een grotere maatschappelijke context (zie de verwijzingen naar het conservatieve regeringsbeleid, de censuur op Nina’s school), en doft die ook symbolisch op: zo spreken Nina en Magda af in een als gigantische baarmoeder opgezette kunstinstallatie.

De kernvraag blijkt simpel: durft Nina uit te komen voor wie ze is, of kiest ze voor haar vastgelopen huwelijk? Hierdoor wordt Nina, ondanks enkele krachtige momenten, te soap-achtig om echt te beklijven.

Nina (drama). Regie Olga Chajdas. Met Julia Kijowska, Eliza Rycembel, Andrzej Konopka. 130 min., in 9 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.