tv-recensie Julien Althuisius

Niets tegen een goede anekdote, maar moet je die nou ook helemaal uitbeelden?

Het vertelde, waargebeurde verhaal als format doet het al een tijdje goed in het podcast-genre, bijvoorbeeld in Echt Gebeurd of het Amerikaanse The Moth. Even geleden maakte het sterke verhaal ook zijn opwachting op de Nederlandse televisie. Eerst bij Omroep Max’ Wat een verhaal, waarin onbekende Nederlanders bijzondere persoonlijke anekdotes vertellen; later ook bij Drunk History op Discovery Channel, waar dronken bekende Nederlanders geschiedenisverhalen vertellen. Omdat het televisie is en er dus visueel van alles moet gebeuren, worden de verhalen bij zowel Drunk History als Wat een verhaal door acteurs uitgebeeld. Anders gaat het vervelen, is natuurlijk de gedachte daarachter. 

Hetzelfde gebeurt in Je had erbij moeten zijn, een nieuw programma van AvroTros dat sinds vorige maand elke donderdagavond op NPO 1 wordt uitgezonden. Daarin gaat acteur Martijn Fischer (bekend van zijn vertolking van André Hazes in de musical Hij gelooft in mij) elke aflevering langs bij twee bekende Nederlanders. Zij vertellen een sterk verhaal dat ze zelf hebben meegemaakt. Die anekdotes worden dan nagespeeld door Fischer zelf en acteurs Tim Haars, Rop Verheijen, Anne-Marie Jung en Loes Schnepper. Niet bepaald een onaardige cast.

In de aflevering van 10 oktober ging Fischer eerst langs bij Roxanne Hazes. Haar verhaal ging over de schoonouders van een van haar eerste vriendjes. Lang verhaal kort: nieuwe laminaatvloer, schoonouders op vakantie, ‘geen feestjes’, toch wel feestje, Roxanne doet afwasmiddel in de vaatwasser, overal schuim, dan maar een schuimfeestje, douche lekt ook nog, vloer naar de knoppen, schoonouders terug van vakantie, razend, relatie uit.

Je had erbij moeten zijn.

Het tweede verhaal, van zanger Dave von Raven, ging over een regenachtige middag in de caravan van zijn tante, waar hij (toen 11 jaar oud) Blue Curacao met schepjes suiker kreeg en flauwe spelletjes speelde (zoals ‘Bittere Kies’, waarbij iemand in de maling genomen wordt door oorsmeer op zijn kies te smeren. Von Raven deed het daarna nog even voor bij Fischer. Had je bij moeten zijn.

Het waren, net als de verhalen van zanger Glen Faria en goochelaar Hans Kazan in de uitzending van vorige week, vermakelijke anekdotes – maar niet veel meer dan dat. Leuk voor in de kroeg, of in een podcast wellicht. Maar dit soort verhaaltjes helemaal naspelen, compleet met kostuums, visagie, decor en een hele rits rekwisieten is wat te veel van het goede. Bovendien, gedijt het vertelde persoonlijke verhaal niet juist bij een gebrek aan beeld? Een goede, vertelde anekdote leunt niet op acteurs, maar op de vertelkracht van de spreker en de fantasie van zijn publiek. Door alles kant-en-klaar uit te beelden ontdoe je het verhaal van zijn drijvende kracht: de verbeelding.

Tijdens de aftiteling van Je had erbij moeten zijn zingt en danst de cast steevast mee met een bekend liedje. Deze avond was dat de onvervalste klassieker Wonderful Days, van Charlie Lownoise en Mental Theo. Helemaal ‘in character’ zongen Haars, Fischer, Jung, Schnepper en Verheijen mee. Let them into my story, give me your hand. Don’t let me down with a heart to be damned. Het was het hoogtepunt van de aflevering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden