Recensie

Niets lijkt onmogelijk bij betoverend concert Muse

Muse in de Ziggo Dome is maandagavond al huiveringwekkend nog voor de eerste Nederlandse show in de Drones-tournee is begonnen. Via de wifi van de concerthal komt op de smartphone een pushbericht van de BBC binnen: 'Meer dan honderd doden bij een Amerikaanse drone-aanval in Somalië.' In de zaal word je vervolgens opgewacht door tien bolvormige Muse-drones, die gedurende het concert over het publiek zullen cirkelen als spiedende, alziende ogen. Muse is graag actueel, maar dit is overdreven.

Matthew Bellamy van de Britse rockband Muse.Beeld anp

De Britse rockband is - terecht - bezorgd over de wereld, op het tobberige af. Matthew Bellamy zingt al sinds de complottheorieënplaat Black Holes and Revelations (2006) over zijn angsten, en welke angsten dat precies zijn, daar ben je niet zomaar achter. Vooral kwaadwillende overheden worden gevreesd, bijvoorbeeld op de laatste plaat Drones uit 2015. Muse is lichtelijk paranoïde en draagt de achtervolgingswaan tegenwoordig over aan een miljoenenpubliek. Want Muse is na een reeks indrukwekkende tournees inmiddels de grootste hedendaagse rockband ter wereld, en drie opeenvolgende en uitverkochte shows in de Ziggo Dome zijn voor de band eigenlijk heel gewoon.

Muse heeft bij die uit state-of-the-art podiumtechniek geschapen concerten ook altijd een probleempje. Er is zó veel te zien, dat de blik op die drie toch ook heel knap musicerende jongens weleens vertroebelt. Dat gebeurt ook het eerste halfuur in de Ziggo Dome. Een luxeprobleem, want je mond valt natuurlijk wijd open bij die waanzinnige aanblik van alle kanten op zwevende lichtbollen, waarin constant die enge oogjes knipperen. En van de videoprojecties, van langzaam in scherven uiteenspattende cybernetische organismen - daar is Muse kennelijk ook bang voor.

Iets ouderwets als een 'podium', zo'n theatrale verhoging waarop je als bandje staat te spelen en waar het publiek dan blokvormig tegenaan staat te kijken, dat bestaat in de wereld van Muse allang niet meer. Muse bespeelt de hele arena van de hal, duikt overal op en laat het publiek dankzij al die zwevende podiumdelen zwelgen in een betoverend muziektheater waarin niets meer onmogelijk lijkt. Frappant: als Bellamy bij het nummer Apocalypse Please ineens links in de hal achter de piano blijkt te zitten, kijkt het publiek toch massaal naar rechts omdat zich daar op die cirkelvormige videoschermen weer van alles afspeelt.

Bij het hard rockende nummer The Handler van Drones komt alle goeds van Muse gelukkig samen. We zien Bellamy, met scheurende gitaar en mooi jankende solootjes, over de catwalk bewegen met boven hem een robothand die de zanger lijkt aan te sturen. Dan valt ineens ook op hoe mooi het geluid is: niet oorverdovend maar rijk en gelaagd, en zelfs de galm op de vocalen van Bellamy blijft acceptabel. Wat is die typische Muse-sound dan toch lekker: die jubelende refreinen, gegoten in snoeihard rockbeton en omgeven met Queen-achtige hysterie en Pink Floydiaanse psychedelica.

Je moet bij deze Drones-show ook constateren dat het oeuvre van Muse steeds stoerder wordt. Op iedere plaat staan wel een handvol mindere nummers, maar die drijven langzaam uit de setlist. Er komt vrijwel geen minder liedje meer voorbij - nou vooruit, Madness dan (even een biertje halen). Maar uit de pakweg twintig uitmuntende, haast klassieke Muse-songs kan nu een formidabele, ruim twee uur durende show worden gehamerd.

Bij het zuigende gitaargeweld van Supermassive Black Hole loopt Bellamy door exploderende planetaire stelsels - een gedenkwaardig beeld. En daar zeilen de drones ineens ook weer boven je hoofd - je vergeet adem te halen.

En dan krijg je bij de verbluffende finale nog Uprising te verwerken, waarbij het geluidsniveau ineens op standje 'verschroeiend' staat. De druk wordt duidelijk opgevoerd, en de Ziggo Dome spat in euforie uiteen bij het gelukkig wat minder sinistere Mercy, waarbij nu ook het confettikanon wordt afgevuurd.

En jawel: ook de confetti van Muse is ongeëvenaard, want komt in drie lagen. Eerst dertig bommen van vierkante snippers, dan een miljoen gekleurde slierten en tenslotte een orkaan van witte dwarrelveertjes. Daar sta je dan, versteend in de Ziggo Dome, onder een douche van kokosschaafsel en toch ook enigszins gegeneerd over je eigen ontsteltenis.

Muse, Ziggo Dome, Amsterdam, 07/03. Herhaling: 09 en 10/03.

Muse in de Ziggo DomeBeeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden